Ik ben een bekeerde Nederlandse meid. En ben sinds 8 maanden moslima alhamdoellilah. Ik draag mijn hoofdddoek altijd buiten het dorp, maar heb nu een brief geschreven naar mijn ouders dat ik hem altijd wil dragen.

Aan mijn lieve zorgzame ouders,

Mijn ouders

Boven in mijn kamer aangekomen na een klein misverstand tussen ons. Ik ben één dag thuis en na één dag voel ik me al rot. Jullie trekken de conclusie "dat ik het dan wel niet naar mijn zin zal hebben", het tegenovergestelde is echter waar!

Het is moeilijk, het is zwaar. Alle keuzes in je leven. Welke moet je nemen, welke vooral niet? Moet je aan jezelf denken, of aan anderen? Maar als je alleen aan andere denkt doe je jezelf weer tekort. Ik vraag het me honderden keren per dag af. Zijn mijn ouders trots op me?Waar zal ik goed aan doen? Kon ik maar in de harten en gedachtes van anderen kijken. Wist ik maar van tevoren wat het beste is.Is deze brief überhaupt wel een goede keuze? Of kan ik het beter laten?

Jullie, Anneke en Leen, mijn lieve en zorgzame ouders. Hebben jullie enig idee hoeveel ik van jullie hou? Gaan jullie uit van het negatieve? Die Daniëlle gaat de andere kant op en zal zich langzaam van ons verwijderen? Nee ook hiervan is het tegenovergestelde echter waar. Naarmate mijn religie sterker wordt, des te meer voel ik hoe belangrijk jullie voor me zijn en hoe vaak ik bij een keuze niet aan mezelf denk, maar juist aan jullie. Aan mijn ouders. Mijn lieve, zorgzame ouders.Wat denken zij ervan? Wat gaan ze tegen mij zeggen? Hoe gaan ze erop reageren? En welke maatregelen gaan hierop volgen? Is dat aan jezelf denken? Nee echt niet, de overweging komt vanuit mezelf. Maar in de uiteindelijke beslissing daarin spelen jullie wel een belangrijke rol.

Ik, en waarschijnlijk ieder kind wil zijn ouders niet teleurstellen. Keuzes die je ouders supporten, zul je proberen te vermenigvuldigen. Maar ik niet. Nee bah zeg, zij maakt een beslissende keuze waar ze misschien haar ouders verdriet mee doet. En ik heb het nog wel over mijzelf. Dat is niet mijn bedoeling. Mijn bedoeling is jullie trots maken. Elke dag is dat mijn persoonlijke gevecht. Jullie worden het namelijk niet gelijk (trots). Elke keuze richting Islam wordt eerst afgewezen, daarna verzwegen, dan wordt erover gesproken en vervolgens langzaam maar zeker geaccepteerd. En nee hiermee zeg ik niet dat jullie slechte ouders zijn. Zeker niet, ik heb menig andere verhalen gelezen en gehoord waarin meiden er veel slechter aan toe waren. Mensen zonder hart lijkt het bijna. Jullie niet, jullie luisteren naar me en doen wel stappen om zaken te accepteren. Trots ben ik op jullie. Dat meen ik. Vraag het aan alle meiden, ik spreek met lof over jullie!

Jullie vragen je waarschijnlijk af wat de achterliggende reden is van deze brief. De reden is eerlijkheid te verschaffen. Eerlijkheid die nodig is in een relatie, maar die ik vaak niet uitspreek vanwege de "trots" of goedkeuring die ik van jullie niet zal krijgen. Ik ben bang en onzeker. Niet over mijn keuze, wel of ik hem moet maken. Dat klinkt raar…toch is het zo.

Ik ben een aantal dagen in Breda geweest. En heb daar constant mijn hoofddoek gedragen. Ik voelde me trots. Een meid die weet wat ze wilt en dit ook doet. Natuurlijk voel ik ogen naar mij die denken: " Is dat nou een Nederlander die vrijwillig zo'n achterlijk ding op zijn hoofd doet". Maar wie weet denk ik wel alleen dat zij dat denken. Het gaat erom dat ik was wie ik ben en dat het mijn keuze was, die ik nam voor mezelf. Geen andere in het spel. Alleen voor God.

Hoofddoek dragen op mijn stage. De eerste dag leuk? Nee zeker niet. Ook niet rampzalig, maar vond het doodeng. Maar ik deed het voor God.

God zegt in soerah An-Noer, aya 31;
"En zeg tot de gelovige vrouwen dat zij ook haar ogen neergeslagen houden en hun passies beheersen, en dat zij haar schoonheid niet tonen dan hetgeen ervan zichtbaar moet zijn, en dat zij haar hoofddoeken over haar boezem laten hangen."

Dit is wat voor mij belangrijk is. Gods woord. En elke dag dat ik mij hier dus niet aan houd, geeft het me een rotgevoel. Dan voel ik me slap dat ik het niet doorzet, maar ook weer geliefd door jullie. Ik laat het immers alleen voor jullie. Snappen jullie mijn tweestrijd?

Denk dus niet dat ik niet aan jullie denk. Maar ik probeer het ook te verklaren. Waarom voelt mams zich gewoon goed als ik met haar in een andere stad loop met hoofddoek? Maar waarom niet in het dorp? Jullie zeggen angst te hebben voor deze gemeenschap. Ruiten ingooien, bedreigingen, rellen enz. Ik ga bijna mee in jullie gedachtegang en ga ik er ook in geloven. Maar toch is er de stok achter de deur en geloof ik het niet. Ik heb meer het idee dat het een soort schaamte is voor de nabije omgeving.

In de stad kan het je niet schelen wat een voorbij lopende man van mijn hoofddoek vindt, nietwaar? Maar het is toch niet leuk als de buurvrouw mij ineens een rare meid vind, toch? Het geeft niets hoor, dit mag u toegeven. Want ik ervaar hetzelfde. In Breda en Rotterdam was het dragen van de hoofddoek makkelijk. Niet alleen omdat jullie er niet waren, maar ook omdat ik daar toch niemand ken. Lekker veilig. Maar hier? In dit dorp kennen ze mij, ze weten alles van me. Dat is toch een stapje enger. Nietwaar?

Ik denk er al maanden over. Misschien is die stress hieraan te verklaren. Zal ik uitleggen hoe ik me voel? Het voelt alsof ik elke dag een proefwerk heb, die ik vertik om te leren en er met smoesjes probeer onderuit te komen.
Dit geeft me een slap, nietsnuttend gevoel. Want zo ben en was ik niet. Ik was een meid die wist wat ze wilde, en die dromen waar ging maken. Niet afwachten maar doen! Toch? Zo ben ik toch? Waarom dan niet met deze opgave? Waarom niet met dit proefwerk?

Lieve papa en lieve mama, jullie zijn mijn alles. Jullie zijn mijn basis en jullie hebben mij gemaakt tot wie ik ben. Ik hou van jullie, zielsveel. Ik denk dat ik niet kan beschrijven hoeveel. Maar ik vertel jullie bij deze dat ik mijn "proefwerk" wil gaan halen. Eén dezer dagen zal ik gaan slagen en niet falen. Geen smoesjes, maar eerlijkheid tegenover mijn God.
Een dezer dagen komt mijn "ik" weer; de Daniëlle die doet wat ze wilt. Haar dromen waarmaken.

Weer springt de vraag door mijn hoofd? De belangrijkste, de meest voorkomende de afgelopen tijd: Zullen mijn ouders trots op mij zijn? Alsjeblieft ik vraag het jullie echt: willen jullie trots op mij zijn en dit accepteren? Ik zal me namelijk wel trost voelen met het stof op mijn hoofd. Wanneer er ernstige dingen zouden gebeuren, zal ik dan de juiste keuze maken. Ik zet de veiligheid van jullie, mijn broertje en mijn zusje niet op het spel. Maar laat mij alsjeblieft vrij om Daniëlle te zijn, laat het me proberen. Ik hou zoveel van jullie, maar het is echt belangrijk voor me. Ook voor mij is het moeilijk.

Liefs
Jullie dochter die zoveel om jullie geeft