Een lange zoektocht

As salaam aleikum
ik vind het moeilijk om precies op te schrijven wat ik wil en voel, maar toch wil ik het proberen.
Ik ben een vrouw van dertig jaar en heb een hele omzwerving gemaakt wat betreft religie en geloof. Als 'heiden' geboren ben ik toch naar een katholieke basisschool gegaan omdat dit de 'betere school' was in de buurt.
Ook de middelbare school was christelijk omdat dit 15 minuten minder fietsen was. Met mijn ouders kon ik niet goed opschieten en daarom ben ik op zoek gegaan naar steun en rust. Als vijftienjarige spraken de Oosterse religies mij erg aan. Het beoefenen van meditatie om tot rust te komen beviel me wel, maar het gaf me niet echt steun. Op m'n 19e ben ik zelfstandig gaan wonen en via een collega ben ik bij de Pinkster geloofsbeweging terecht gekomen. Zo'n vier jaar heb ik me daar goed gevoeld. Ik voelde dat God bestond en dat hij het goed voor heeft met ons, maar dat wij hem wel dankbaarheid moeten tonen door onder andere ons gedrag. Na vier jaar had ik echter het gevoel dat het er bij veel mensen meer omging dat er naar hen werd gekeken. Ik bedoel dan, dat de mensen zoiets hadden van "Kijk mij eens goed bidden en christen zijn" terwijl zij in het dagelijks leven niet of nauwelijks van de gemiddelde Nederlander te onderscheiden waren.
Ook de 'broeder en zusterschappen' golden alleen als je voldeed aan hun eisen. Omdat ik kritisch was en niet zomaar alles wilde aannemen wat anderen mij vertelden lag ik al snel uit de groep. Ik was de deviant. Ook het feit dat ik moeite heb met sociale contacten onderhouden en 'gezellig' samen zijn (als gevolg van mijn psychische problemen) zorgde ervoor dat ik wel veel activiteiten mocht doen (opppassen etc) maar niet écht werd geaccepteerd.
Omdat de leiding van de kerk zelf niet deed wat zij verkondigden en ik het niet helemaal eens was met hun overtuiging heb ik de kerk verlaten. De jaren daarna heb ik mezelf ongemakkelijk gevoeld. Ik wist dat er een God bestaat maar had moeite met het vinden van de juiste manier om hem dank te betuigen en ..........eerlijk gezegd vind ik het nog steeds moeilijk om te denken dat er na dit leven nog een leven is. Eén leven lijkt mij meer dan genoeg.
Toch ben ik blij dat ik nooit ben opgehouden te zoeken.

Via een collega, welke ik op mijn stage leerde kennen, heb ik contact gekregen met een moslima in Enschede. Mijn vriend (west-afrikaans moslim) vond het fijn dat ik met haar ging praten over het moslim geloof en op een gegeven moment wilde besluiten om moslima te worden, maar heeft mij op het hart gedrukt dat ik deze keuze voor mezelf moet maken en dat ik het niet moest doen om dichter bij hem te kunnen komen ofzo.
Omdat ik wist dat dit is wat ik nodig heb heb ik besloten om Moslima te worden (alhamdulila). Op dit moment ben ik verhuisd naar Vlaardingen en moet ik weer op zoek naar een moslima die mij kan helpen bij het beantwoorden van mij kritische vragen en die mij wilt leren bidden. De koran die ik thuis heb lees ik met enige regelmaat en ook deze roept veel vragen op. Maar ik weet dat Allah (swt) ziet wat ik voel en wil en dat hij mij de juiste mensen op het pad zal sturen die mij kunnen helpen hiermee (inshalla).