Het verhaal van zuster Yousra

Asalaam aleikoem wa ramatou Allahi wa barakatoeh,

Ten eerste as-salaam aan onze Profeet, wiens Soennah wij zo precies mogelijk proberen te volgen, om InshaAllah naar Djennah te gaan, amien.

Beste zusters in de Islaam. Graag zou ik jullie willen vertellen hoe ik moslima ben geworden, oftewel hoe Allah swt mij heeft geleid naar het rechte Pad, de Islaam.
Mijn naam is Yousra, ik ben 100% Nederlands. Ik zal jullie vertellen hoe ik tot de Islaam gekomen ben (elhamdoulillah).
Ik kom uit een ongelovig gezin, maar mijn ouders hebben mij altijd erg gestimuleerd om 'mijn weg' te zoeken, en ze hadden ook wel interesse voor andere geloven, zoals het hindoeïsme en het boeddhisme.
Ik echter had niet veel interesse in 'het geloof' tot ongeveer twee jaar geleden. Mij interesseerde het helemaal niet, maar wat wil je ook, als 'gelovigen' je hard en vervelend behandelen zoals dat bij mij het geval was, en dan ging het in mijn geval over Christenen.
Toch geloofde ik later wel dat er 'een God' moest bestaan, wat mijn ouders me altijd vertelden, dat dat niet waar zou zijn, geloofde ik niet, maar ik deed er verder ook niks mee.
Ik wist al wel wat over de Islaam, omdat ik dat op school had geleerd. Maar mijn mening hierover was nogal neutraal; ik had geen mening erover. Je had mensen die er fel op tegen waren, maar zo was het bij mij niet. Het boeide me helemaal niks, ik dacht 'dat is jullie geloof, wat moet ik ermee'. Maar toch kwamen er wel eens -onbewust- vragen in mij op, zoals: 'waarom vasten zij?' en 'waarom dragen die vrouwen hoofddoeken?' en over de (in mijn ogen) strenge kleding- en eet-voorschriften, maar met mijn vragen deed ik eigenlijk niks, want ik had evenveel vragen, of zelfs nog wel meer vragen, over het Christendom.
Ik heb me vaak anders gevoeld, maar ik wist toen nog niet dat dat de Islaam was. Zo was ik bijvoorbeeld altijd al tegen alcohol en roken geweest, en ik heb (elhamdoulillah) ook nooit een vriendje gehad, en zo veel meer dingen.
Maar een poosje later kwam via internet ik in contact met een paar meisjes uit de Arabische Emiraten, en zij waren de eersten die mij over de Islaam vertelden (elhamdoulillah). Ik dacht 'goh, dat wist ik helemaal niet', zij vertelden me zoveel positieve dingen. En soebhanAllah, ik ging ook op internet meer en meer lezen over de Islaam. Eerst puur over de basis van de Islaam zoals de vijf zuilen, later meer gedetailleerdere informatie, maar mijn interesse bleef.
Ondanks dat mijn ouders altijd geïnteresseerd waren in andere geloven veranderde hun mening over de Islaam, dit ging heel geleidelijk. Maar wat wil je ook, als je allemaal slechte dingen over moslims op het nieuws hoort.
Toen der tijd las ik ondanks de mening van mijn ouders steeds meer over de Islaam. En elhamdoulillah ging het me steeds meer boeien. Ik wilde graag in contact komen met moslima's, maar ik wist niet hoe. Dus het lag zeg maar een tijdje stil, en later ging ik toch weer meer lezen over de Islaam. En ik ging erover discussiëren over de Islaam met mijn ouders. Gek genoeg waren zij niet in staat om te zeggen waaróm ze tegen de Islaam waren.
Ze wisten dus dat ik geïnteresseerd was in de Islaam en meer niet, maar ze gingen er steeds meer over spotten. Op een gegeven moment vroeg ik een Qor'aan voor mijn verjaardag, en SoebhanAllah, ik kreeg de Qor'aan. Ik ben hem gelijk gaan lezen, ondanks dat veel mensen zeiden dat het zo moeilijk was. Dat was voor mij inderdaad zo, maar ik heb hem toch uitgelezen (elhamdoulillah) en alle puzzelstukjes vielen in elkaar, alle vragen waren beantwoord.
Nu wist ik zeker dat de Islaam de waarheid is, maar ik wist niet hoe ik verder moest. Aan mijn ouders had ik uiteraard ook niks met hun radicale mening over de Islaam. Dus ik ben veel gaan zoeken op internet, en gechat met zusters. Na een tijdje wist ik zeker dat ik moslima wilde worden.Ik heb de shahada toen voor mezelf uitgesproken, maar weer wist ik niet hoe ik verder moest.
Tot ik een keer met een zuster ging chatten, ik ben haar nog steeds dankbaar voor alles wat ze voor me heeft gedaan.Ik paste me onbewust al aan met bijvoorbeeld mijn kleding, ik ging geen make-up meer dragen en naar muziek luisterde ik al helemaal niet meer. Naar films keek ik nog wel (AstagfirAllah), later ook niet meer, elhamdoulillah.
Ik ging steeds vaker met haar chatten en mailen, ik was als het ware 'verslaafd' geraakt aan mijn e-mail. Na een paar weken iedere dag veel kennis op hebben gedaan over de Islaam, had ik besloten om de shahada te doen. Ik heb de shahada voor mezelf verteld, in mijn kamer. Het was echt zo'n mooi gevoel, alsof Allah, soebhana wa Taala, er bij was en ik Zijn waardering ervoor kreeg.
Een paar maanden heb ik mijn shahada gedaan met drie zusters erbij, ik was
zo dolblij. Het is nu alweer een maand geleden dat ik de shahada heb
afgelegd met die zusters erbij.
Ik voel me nu gewoon zo gelukkig hoe ik ben als moslima. Mijn familie echter vond het geen geweldig idee, dat hun dochter 'een van hen' was geworden, en ik kreeg steeds rotopmerkingen. Gelukkig hield mijn vader hiermee op, hij toonde juist steeds meer begrip voor mij, en vroeg me zelfs dingen over de Islaam... maar mijn moeder is er nog steeds niet blij mee. Ook mijn vriendinnen vonden het raar, maar accepteerden het uiteindelijk wel, elhamdoulillah. Maar ik ben blij dat ik nu veel zusters ken, bij wie ik terechtkan met al mijn vragen en die mij tenminste begrijpen. Toch doet het wel pijn als je familie je niet 100% accepteert als je maar een beetje anders bent dan hen, terwijl het toch je eigen bloed is.
Dat is ook de reden dat ik nog geen hijaab draag, ik wil dit dolgraag, maar helaas is het nog niet mogelijk voor mij, ik mag het pas als ik 18 ben, en moet nog ander half jaar wachten.Maar ik vraag Allah swt iedere dag om vergiffenis. En ik ben Allah swt dankbaar voor alles. Want Hij heeft mij een kans gegeven om Hem te dienen, en Hij heeft mij een kans gegeven om InshaAllah naar Djennah te gaan. Daarom bidt ik ook iedere dag voor mijn ouders en vriendinnen, zodat zij mij meer gaan begrijpen, en misschien zelfs gaan interesseren in de Islaam. Helaas is dit (nog?) niet het geval.
Ik zou het leuk vinden om met andere zusters in contact te komen, je kan altijd op mijn verhaal reageren, InshaAllah.

asalaam aleikoem wa ramatou Allahi wa barakatoeh, jullie zuster in de Islaam, Yousra

Helaas hebben wij geen actueel email adres meer van zuster Yousa, zodat wij geen reacties kunnen doorsturen.