Het verhaal van zuster Sandy

Assalaam aleikoem,

Ik heb heel mijn leven al in Antwerpen gewoond met mijn Belgische moeder en Belgische stiefvader. Ik was dus een normaal Belgisch kind. Ik had veel vrienden en vriendinnen die islamitisch zijn. Maar we praatten er niet veel over.

Toen ik naar de middelbare school ging, leerde ik Fatima kennen. Moge Allah swt haar zegenen en beschermen tegen al het kwade.
We hadden veel conversaties over de Islam. Ze hielp me boeken uitkiezen en over het internet gaan om de Islam te ontdekken.
Toen heb ik besloten mijn Turkse vader op te zoeken. Toen ik hem had gevonden was ik meteen welkom in de familie en ik kwam terecht in een hele andere wereld. Een wereld waar ik mij heel goed in voelde. Er was juist iemand overleden in die tijd, Moge Allah swt over zijn ziel waken, dus ik kwam terecht in allerlei bijeenkomsten om te bidden.
Kort daarna was het schapenfeest. Ik deed ook mee met de Ramadan en ik voelde mij zo goed. Ik was gelukkig. Ik geloof met mijn hele hart in Allah. En dankzij al mijn vriendinnen voornamelijk Fatima en mijn familie voel ik mij trots om te zeggen dat ik een moslima ben met mijn hele hart en ziel.
Soms is het wel moeilijk, omdat ik nog maar 15 jaar ben en ik hoor ook nog bij een Belgische familie, maar mijn geloof is sterk, en ik zal er wel doorheen komen. Als ik later getrouwd ben met een goede moslim man, wil ik dat mijn kinderen ook zo van de islam gaan houden zoals ik dat doe.

Ik ben heel gelukkig en toegewijd aan de islam, Alhamdoe liellaah.
Assalaam aleikoem

Update, 2 jaar later:

Ik heb mijn verhaal hier geschreven bijna twee jaar geleden over hoe ik moslima was geworden. Ik zou hier graag vertellen wat er ondertussen allemaal is gebeurd waardoor, gisterenavond om precies te zijn, m'n ogen echt geopend werden.

Nadat ik m'n Turkse vader had opgezocht, ging ik voornamelijk enkel op bezoek bij hem, maar zonder medeweten van m'n moeder. Toen m'n moeder het op een dag te weten is gekomen en ze was zo boos dat ze me verplichte om bij hem te gaan wonen. Ik deed dat en het was echt moeilijk, want het was wel m'n vader, maar we kenden elkaar ook helemaal niet. Zijn vrouw was heel lief, maar had er ook moeite mee, ze hadden zelf geen kinderen samen, dus het was best wel een gekke situatie. Het was alsof we wel een gezin waren, maar aan de andere kant toch vreemden.
Toen begon m'n moeder me ook wel heel erg te missen dus ging ik terug naar m'n moeder, en ging enkel af en toe op bezoek bij m'n vader.
De bezoekjes werden minder en minder en de relatie tussen mij en m'n moeder werd ook steeds slechter en slechter. Iedere ruzie die ik en m'n moeder hadden eindigden in de woorden. "Ga dan naar je vader als je wilt, ga maar weg dan".
Op een dag werd de ruzie zo heftig dat m'n moeder me begon te slaan en me zei dat ik haar huis nooit meer binnen mocht. Het was niet de eerste keer, maar het was gewoon voor mij de laatste keer dat ik het wou horen. Ik belde m'n vader en hij kwam me meteen halen en toen woonde ik een tijdje nog bij hem.
Ik begon weer te bidden en me te verdiepen in de Islam, ik hield me meer bezig met huishoudelijke dingen ook al was ik maar 16 jaar. Na een tijdje vond ik het echt rot dat m'n vriendinnen over al heen gingen en ik altijd maar thuis zat, of op bezoek mee moest, of er bezoek naar ons kwam.
Hoeveel keren m'n nichten en ik klaarstonden om eens lekker naar de cinema te gaan en dat er plots bezoek aankwam.
Maar nu teruggekeken, ik heb me geen minuut verveeld of lastig gevoeld. Ik was graag tussen de mensen en zeker als iemand een Indische of Islamitische film of documentaire meenam en we met allemaal rond de tafel op de grond en in de zetels zaten te kijken.
Maar de ruzies met m'n moeder bleven ook al was ik niet meer bij haar, en dus leek de beste beslissing weg te gaan, voor de zoveelste keer. Deze keer was het een grote beslissing, maar m'n moeder beloofde me dat alles beter zou zijn zo. Ik woon nu al een aantal maanden in Engeland bij de ouders van m'n moeder,... het zijn schatjes, maar toch voel ik me hier niet gelukkig.
Ik lijk echt op een Turkse, met m'n bruine huid en m'n donker haar en ogen, en hier in deze stad leven er maar 1 van de 10 mensen met een andere achtergrond. Moskeen zie je hier niet, en de meiden zijn helemaal anders dan ik. Ze zijn even oud, en gaan uit, slapen met jongens, drinken en experimenteren met drugs,... Ik hoor er helemaal niet bij, en vind het dan ook nog eens moeilijk dat ik al m'n vriendinnen moet missen en m'n nichten en m'n familie.
Dus ik heb naar mijn vader gebeld, en inshaAllah gaan ik terug in België wonen vanaf 11 juni,... InshaAllah.
Ik heb weer hoop in het leven, want zat een tijdje echt in een soort van slaap toestand. Al die gebeurtenissen, de slagen, de woorden, de verhuizingen.
Maar ik bid nu, en vertrouw op Allah swt dat alles in orde komt, en ik ben wakker geworden uit me slaap en besef dat de dingen die ik belangrijk vond, eigenlijk niet zo belangrijk waren als je erop terug kijkt. Die nieuwe jas, en al de jongens rondom me, lijken me niet meer zo belangrijk, want nu heb ik beseft wat wel belangrijk is, en dat is mijn familie en mijn geloof.
Ik hoop dat Allah swt me vergeeft voor mijn daden en mijn gedachtes soms, en dat ik nu een goed leven kan leiden en hoe het hoort InshaAllah.

Ik ben nu 17 jaar en heb ondanks alles nooit getwijfeld aan m'n geloof. Al 4 of 5 jaar, ben ik er van overtuigd dat er meer is, dan dit leven alleen. En ik heb een groot deel ervan verspilt aan domme dingen, en nu met de leiding van Allah swt, zal ik InshaAllah de rest van m'n leven goed leiden, zodat mijn vader trots op me kan zijn, en misschien dan kan mijn moeder ook me zien voor wie ik ben, en niet om wat ik geloof... en accepteert ze me dan, want het doet z'n pijn, dat m'n moeder niet begrijpt wat ik voel vanbinnen.

Helaas is het email adres van Sandy niet meer correct. Wij kunnen geen reacties doorsturen.