Mijn ontdekkingsreis

Allebei mijn ouders zijn Elhamdoelilah Moslim,dus ook toen ik werd geboren werd ik (Inshalah) als moslim geboren. Ook heeft de islam altijd een belangrijke rol gespeeld binnen onze opvoeding. Mijn vader heeft me al van jongs af aan de koran leren lezen, en hoe ik de salaat moest verrichten etc....
Ik deed dat dan ook wel, maar ik had vaak het gevoel dat het een verplichting was, waar ik geen zin in had, omdat ik het te druk had met tv kijken of spelen. Mijn gedachten waren gewoon met hele andere dingen bezig.
Tot ik wat ouder werd en zelf op onderzoek ging naar de Islam, dit is ongeveer 2 jaar geladen, ik was toen 18 jaar. Ik had toen een drang naar antwoorden op mijn vragen, dat ik continu boeken las en ze bestudeerde. Ik begon dingen steeds beter te begrijpen en ik vond mijn Dien steeds mooier en mooier, MasAllah, overal was er een antwoord op!
Ook begon ik samen met mijn beste vriendin Islamitische Bijeenkomsten te bezoeken, en daar heb ik ook echt heel veel van geleerd, ik stond versteld van alle informatie die ik kreeg en van alle kennis die ik opdeed. Ook waren dat de hoofdonderwerpen die ik samen met mijn vriendinnen besprak als we een gezellig dagje bij elkaar waren, en daar genoot ik werkelijk van!
Maar aan de andere kant, bleef Sheitan aanwezig. Ik had het gevoel dat ik nu wist waar mijn Dien voor stond en dat ik nu wel moest praktiseren, want als je iets weet en het bewust nalaat dan bega je een zonde. Ik ben een Moslima (Inshalah) maar je kunt aan mijn uiterlijk niet zien dan ik een moslima ben, want ik kleed me als een Kafira... Dat knaagde continu aan me, en ik wilde zo graag de kracht hebben om de Hijaab te dragen, maar dan liet ik meer weer verleiden door deze Dounia, en de gedachten dat ik na mijn studiestage, gelijk zou beginnen met de Hijaab te dragen.
Voor mezelf had ik dat al besloten en ik was vast beraden, maar Allah swt weet natuurlijk het Best.

Je kunt plannen maken, maak uiteindelijk is er geen garantie dat ik zal blijven leven totdat ik mijn stage heb afgerond, en dat wist ik wel, maar realiseerde me dat niet.
Totdat mijn ogen werden geopend, kort daarna raakte ik ernstig ziek. Ik bleek zelfs nog zieker te zijn dan ik dacht.
Ik kreeg van doktoren te horen dat ik de ziekte van Hodgkin heb, dit is een Lymfklierkanker.
Ik dacht dat mijn wereldje totaal zou instortten en dat ik hulpeloos zou zijn. Maar Elhamdoelliah, ik zocht automatisch mijn toevlucht bij Allah swt, en dat natuurlijk met de Wil van Allah swt.
Ik heb weken in het ziekenhuis gelegen, en daar ben ik heel diep over mijn Dien gaan na denken, niet zoals ik voorheen had gedaan, ik beleefde het ook dit keer heel anders, SubhanAllah...
Ik voelde me zo sterk, dat het me gewoon niet meer interesseerde wat anderen van me dachten, mijn ogen waren geopend, het is tussen mij en Allah swt, er zal in het hiernamaals niemand zijn die mij komt helpen, of wat dan ook, ook dan zal ik het zelf moeten doen. Ik heb me nog nooit zo dicht bij Allah gevoelt als toen, als was ik s'nachts alleen en had ik pijn of was ik verdrietig, ik kwam telkens weer tot rust door de kracht die Allah Swt mij gaf. MasAllah wa Elhamdoelilah wa La illaha illa Allah...
Allah oe Alem, maar ik weet dat dit een beproeving is voor mij, die ik Inshalah met Geduld zal dragen, dit is de Wil van Allah swt geweest om mijn ogen te openen en dichter tot HEM te komen, en dit is een gevoel die ik iedere Moslim-Broeder-Zuster gun.
Ik ben toen ook direct El-hijaab gaan dragen, omdat ik me realiseerde dat als ik het wilde het gelijk moest doen, en me niet moest laten weerhouden zoals ik al eerder had gedaan, ik zag het als een tweede kans, die ik met beide handen greep. Sinds de dag dat ik mijn Hijaab op heb gezet, voelde ik me pas compleet, ik was echt trots dat ik aan de buitenwereld liet zien dat ik een Moslima (Inshalah) ben. En SubhanAllah ik had het gevoel dat ik sterker in mijn schoenen stond. Ik weet nog dat ik hem de eerste dag opzette en ik keek naar boven en zei tegen mezelf: Ya Allah wees alsjeblieft trots op mij.... Allahoema Amien.
Ik heb veel chemokuren moeten doorstaan, en het leek allemaal heel goed te gaan, maar Bi-Idni Allah is de kanker weer teruggegroeid en de doktoren die zien het als een raadsel, omdat mijn herstel voorspoedig verliep.
Medisch gezien is er nog 1 mogelijkheid voor me, dat is een ander soort van chemotherapie, maar de doktoren zien maar een kleine kans van slagen. Daarna zouden ze in principe niks meer voor mij kunnen doen.
Als ze zoiets tegen je zeggen, dan komt dat heel hard aan, en je begrijp het in eerste instantie ook niet zo goed. Tijdens dat gesprek moest ik huilen en mijn moeder ook, maar we bleven allebei rustig. De doktoren die stonden er van te kijken, en zeiden ook, dat ze het heel bijzonder vonden hoe wij het slechte nieuws opnamen. Maar Dat is echt de kracht van Allah swt, ik had namelijk gelezen dat als je slecht nieuws ontvang je moest zeggen: Elhamdoe Lilahi La Koelie K'hal.
En dat beef ik dan ook zeggen. Toch bleven hun woorden door mijn hoofd spoken, toen ik thuis kwam was ik ook heel angstig en verward, mijn lichaam trilde van binnen en dat had ik nog nooit meegemaakt. SubhanAllah
Tijdens mijn Maghreb gebed, dwaalde mijn gedachten weg, ik moest opeens denken aan een boek dat mijn moeder een hele tijd terug had gekocht, het heette: "De Geneeskunde van De profeet (saas)".
Ik had dat boek nooit gelezen maar nu had ik een bepaald gevoel dat tegen me zei, dat ik dat boek moest lezen!
Nadat ik klaar was met mijn gebed ben ik rechtstreeks dat boek gaan zoeken, en al snel vond ik hem.
Ik sloeg het boek open op de Inhoudsopgave en SubhanAllah, mij ogen vielen gelijk op een zin:
Het voordeel van ziek zijn....
Ik begon te lezen en de tranen bleven over mijn gezicht stromen, maar mijn lichaam was heel rustig....
Ik las: Waarlijk ziekte is een van de krachtigste stimulansen om een gelovige zich in Berouw tot Allah te laten richten de waarheid te spreken en berouw te tonen voor zijn slechte daden en zich tot de richting van de Tuin te wenden.

Dit klopt helemaal, want dit is ook mijn ervaring. Als moslim behoor je iedere dag de dood te gedenken, want als jij bijvoorbeeld de Salaat gaat verrichten en daarbij in je achterhoofd houdt, dat dit de laatste Salaat is die jij zal verrichten hier op aarde, dan ga jij je Salaat heel anders verrichten, met veel meer Imaan, en Ghoscho, je zult iedere Sajda, Allah om vergeving vragen en je hoofd er bij houden. En daarom vraagt Allah ons om aan de dood te denken. SubhanAllah..... En het is nu eenmaal zo dat als eenmaal iemand ziek word vaker denkt aan de dood.

Ik las verder: Aboe Hoerairah en Aboe Saìd hebben overgeleverd, dat de Profeet (saas) zei: Een gelovige lijdt niet aan ziekten, vermoeidheid, moeilijkheden of verdriet dat hem angstig maakt, of van een doorn die in zijn huid prikt, zonder dat Allah hem zijn slechte daden ervoor vergeeft. Dit is door al-Boechari en Muslim overgeleverd.

Er is ook overgeleverd dat de Profeet (saas) zei: Waarlijk een gelovige moet niet bang voor ziekte zijn als hij wist wat voor goeds er van het ziek zijn komt, dan zou hij ziek willen zijn, tot hij stierf. Deze hadith is door az-Zar overgeleverd.

De Profeet (saas) zei: De mensen die het meest lijden zijn de profeten van Allah en dan de Awliya en dan de Salihin. een man wordt getroffen in overeenstemming met de liefde voor zijn geloof. De kwelling verdwijnt niet voor de awliya zolang zij op deze aarde rondlopen tot zij van elke slechte daad gereinigd zijn. Deze hadith is door Tirmidi overgeleverd.

Dit was voor mij een lichtpuntje, het lichtpuntje dat ik nodig had, en dat ik Elhamdoelilah heb gekregen!
Door heel deze ervaring is mijn Imaan sterker dan ooit tevoren en een grotere beloning kon ik me niet wensen.
Ik zal niet opgeven en blijven vechten wat de doktoren ook zeggen, Allah swt Weet het het Beste.
Ik hoop dat ik met mijn verhaal iemand heb kunnen helpen, die misschien ook in een moeilijke situatie zit.
Zoek vandaag nog kennis, zoek vandaag nog naar jou Heer, want wie weet ben je er morgen niet meer....

Ik heb geleerd dat wat de doktoren ook tegen mij zeggen er is er maar 1 die Ziekte Geeft en die Ziekte Neemt en dat is Allah swt.
Ik ben in Zijn handen en alles gebeurd met Zijn Wil.
Dit was mijn ontdekkingsreis, en eigenlijk ben ik nog altijd op ontdekking, en dat zal ook zo blijven zolang ik op aarde ben.
Ik hoop dat mijn kennis zal groeien, en dat Allah mij op het Goede pad zal blijven lijden, en dit geldt uiteraard voor Gami Elmoslimien Fiel alamien.
Ina Lilahi Wa Ina Ilajhi Rajioen....

Jullie Zuster in de Islam,
Asalaam waalajkoem