Het verhaal van zuster Nissrine

"Bismillahir Rahmanir Rahiem"

"Het geloof en oprechtheid..
Naar een overlevering van Sufian Ibn Abdullah, moge Allah met hem tevreden zijn: zei hij tegen de Profeet, Allah's zegen en vrede zij met hem: 'Vertel mij iets over de Islam wat ik een ander niet zou vragen.'
Hij zei: 'Zeg dat je in Allah, de Verhevene, gelooft en wees oprecht.' [De uiteindelijke overlevering door Moesliem]

Selaam Aleikum wa rahmatoelAllah wa Baraktuhu, zusters

Ik zal jullie mijn verhaal vertellen, hoe ik in aanraking ben gekomen met de mooie Islam Alhamdoelilah.
Mijn Islamitische naam is Nissrine ben 21 jaar en ben nu ongeveer anderhalf jaar bekeerd tot het mooie Islam.

Ik ben opgevoed door mijn moeder samen met mijn broertje zijn wij ongelovig opgevoed.
Mijn moeder is zoals zij dat zegt een atheïst, ze gelooft niet in een god Astagfir-Allah.
Ze kreeg mij op een jonge leeftijd van 17 jaar, ik ben ook merendeels door mijn grootouders opgevoed.
Mijn grootouders ( ouders van mijn moeder ) komen uit Indonesië.
Ondanks dat Indonesië het grootste moslim land is, zijn mijn grootouders protestants.
Ondanks dat ik veel jaren bij mijn grootouders was, hebben zij mij niet het protestantse geloof mee gegeven. Mijn oma wou me wel dopen op éénjarige leeftijd, maar mijn moeder keurde het af.
Ze zei dat ik zelf wel later een geloof kon "kiezen"

Ik ben wel een tijdje naar zondagsschool geweest, maar dat was meer omdat mijn moeder op zondag moest werken en mijn grootouders gingen altijd naar de kerk en dus hadden ze geen oppas voor me dus moest ik wel mee.
Ik begreep er nooit wat van, ten eerste spraken ze allemaal Maleis (Indonesisch) en ik vond het maar eng daar. Ik las en zong altijd maar mee, maar begreep er dus helemaal niks van.
Later ging ik ook niet meer naar de kerk, Alhamdoelilah.

In November 1999 leerde ik een jongen kennen van Marokkaanse afkomst.
Hij was moslim, maar niet praktiserende, hij was immers 19 jaar en dacht aan andere dingen Astagfir-Allah.
In die tijd ging had ik ook een beste vriendin van Turkse afkomst, haar kende ik al vanaf basisschool en ging eigenlijk dagelijks met haar om.
In November begon ook Ramadan, en mijn vriend deed dus wel aan Ramadan.
En mijn vriendin deed er nooit aan mee, maar vertelde dat ze dat jaar het toch ging proberen.
En ik dacht bij mezelf, nou als zij het kunnen dan kan ik het ook wel.
Dus dat jaar was de eerste keer dat ik mee deed aan de Ramadan.
Ik vroeg me af wat Ramadan precies was.
Ok ik wist dat je niet mocht eten en drinken, maar waarom deden moslims dat?
Ik vroeg het aan mijn vriend, en hij vertelde me het verhaal achter Ramadan.
Ik vond het mooi om te horen, en toen begon mijn interesse in de Islam meer te komen.
Ik stelde allerlei vragen aan mijn vriend en vriendin, maar soms wisten beiden het antwoord niet.

Op een dag was ik met mijn vriend op de markt van Beverwijk en we liepen langs een winkeltje waar ze Islamitische boeken verkochten. Mijn vriend zei toen tegen mij, als je meer wilt weten over de Islam kan je hier informatie boeken kopen.
En dat wou ik ook, dus ik liep samen met hem het winkeltje in en kocht daar een boek over de Islam.
Eenmaal thuis aangekomen ben ik gelijk het boekje gaan lezen en na bijna ander half uur, had ik het boekje uit.
Een week daarna zijn we weer naar Beverwijk gegaan, en ik kocht weer een boek.
En zo ging het maar door, ik ging naar de bibliotheek toe en huurde alle boeken die maar over de Islam gingen. Ik was zo enthousiast, en vond het mooi om te lezen.
En ik voelde me er goed bij, Alhamdoelilah.

Mijn zoektocht naar de Islam duurde wel bijna 4 jaar.
Na die 4 jaar wist ik het zeker, ik wou me bekeren tot het Islam...
Ik vertelde het aan mijn vriend, en hij was erg blij voor me. Maar hij vertelde wel aan me, dat ik het wel voor mezelf moest gaan doen en niet voor hem. En ik zei ook tegen hem, dat dit is wat ik wou en dat ik het zeker niet voor hem deed.
Dus na 4 jaar deed ik de Shahada, maar voor mezelf.
" Ashadoe Alla ilaha il Alllah Ashadoe anna Muhammadar Rasulullah "
Ik voelde me als herboren...Alhamdoelilah

Maar ik durfde het nog steeds niet te vertellen aan mijn moeder. Ze zag wel dat ik die boeken las, en zei er ook niks over maar ik durfde het gewoon niet.
Elke keer als ik het wou zeggen en ik stond voor mijn moeder kon ik het niet.
Dus vertelde ik het haar maar niet.
Ik droeg stiekem een hoofddoek, en elke keer als ik thuis kwam deed ik het steeds in de gang weer af. Later dacht ik bij mezelf, dit kan je niet doen. Eerst op en dan weer af...
En ik besloot het af doen, Astagfir-Allah.

Vorig jaar kwam mijn tante naar Nederland toe, ze woonde al bijna 7 jaar in Turkije.
En was ook getrouwd met een Turkse man.
Ik woonde pas samen met mijn vriend, en ze wou naar mijn huisje kijken.
In die tijd was ik ook bezig om te leren bidden, ik had ook een poster met een meisje erop en die deed dus voor hoe je moest bidden.
Maar elke keer als één van mijn familieleden kwam, haalde ik de poster snel van de muur af.
Behalve die éne keer dat mijn tante met haar twee dochtertjes kwam.
Ze waren dus bij mij, en één van mijn nichtjes zag de poster en zei tegen mijn tante in het Turks, "kijk mama een poster met daarop een meisje die aan het bidden is." (ik versta redelijk goed Turks door mijn vriendin) Mijn tante liep naar mijn kamer toe, en zei lachend: " Bidt jij? "
Ik antwoordde heel zenuwachtig: "Nee, hoor hoe kom je daar nou bij, ik vind het een mooie poster en daarom kocht Mohamed (mijn vriend) het voor me."
Mijn tante moest lachen, en zei verder niks.
Toen mijn tante na twee weken terug ging naar Turkije, is mijn moeder meegaan voor een maand.

Daar in Turkije had mijn tante aan mijn moeder verteld waarmee ik bezig was.
En dat het juist goed is wat ik deed, en ik er niet slechter op kon worden maar alleen beter.
En mijn moeder reageerde heel positief.
Toen ze eenmaal in Nederland was, ben ik naar haar toegegaan.
Ze vertelde aan de telefoon dat ik een cadeau had gekregen van een werkster van mijn tante.
Eenmaal daar aangekomen, maakte ik het open en zag dus een zelf gehaakte kleedje met een hoofddoek.
Ik was verbaasd, en keek snel naar mijn moeder.
Ze antwoordde: "Ik weet het al, je tante heeft het me verteld, alleen ik ben teleurgesteld dat je het nooit persoonlijk tegen mij had gezegd."
Ik was stil, wist niet wat ik moest zeggen.
Later zei ze tegen me: "Kijk, dat je dat doet, daar heb ik geen problemen mee, maar een hoofddoek accepteer ik nog niet"
Ik knikte en was al lang blij dat ze had geaccepteerd dat ik moslima was geworden.
Dat was voor mij het belangrijkste.

Nu dat ik samen woon met mijn vriend, ben ik ook erachter gekomen om het kort te zeggen, dat het Haram is.
Dus hebben we samen besloten dat we gaan trouwen, Insha'Allah..
Dus daar zijn wij nu druk mee bezig.
Ik ga ook spoedig naar de moskee, om mijn Shahada daar te toen Insha'Allah.
Dan is mijn leventje compleet....Insha'Allah.

Dat was mijn verhaal........
Ik zou het leuk vinden om met andere meiden in contact te komen, Insha'Allah...

Selaam Aleikum.........Jullie zuster in Islam...... Nissrine

Abu Mousa, moge Allah met hem tevreden zijn, heeft overgeleverd:
"De Profeet, Allah's zegen en vrede zij met hem, heeft gezegd:
De gelovige vormt samen met een andere gelovige een soort bouwwerk, het ene deel steunt op het andere.
Hij maakte een gebaar door zijn vingers in elkaar te schuiven.
[overgeleverd door Bouchari en Moesliem]