Van Laura tot Nashita

Assalaam aleikoum wa rahmantoellah wa barakahtoeh ,

Ik ben een bekeerde moslima en wil graag mijn bekeringsverhaal met jullie delen.

Mijn naam is Nashita (voorheen Laura) en ik ben 15 jaar oud.. Ik ben opgegroeid in een Nederlands gezin en ik ben bijna ongeveer een jaar opnieuw moslim geworden.

Toen ik nog helemaal niet bekend met de islam was, leefde ik mijn leven als een ongelovige, en leefde ik het op een manier waar ik nu met veel spijt naar terug kijk. Ik dacht altijd bij mezelf, waarom geloven mensen eigenlijk? waarom leven zij hun leven niet gewoon met veel plezier? Net zoals ik dat doe! .. Mijn leven was een gewoon "normaal" leven, waarbij ik veel dingen deed die mij gelukkig leken te maken.. ik deed waar ik maar zin in had.. zolang ik maar veel plezier beleefde! Vrijdag´s avond altijd uitgaan.. 's avonds buiten rondhangen met je vrienden, en noem zo maar op. Mijn leven was eigenlijk 1 en al "lol" beleven..zonder er eigenlijk bij na te denken welke gevolgen mij te wachten stonden..

Op een dag sprak ik met een vriendin van mij af.. een moslima. Ik ging met haar mee naar huis met de gedachte dat we weer eens zoals gewoonlijk veel lol zouden beleven! Toen we op haar kamer zaten en ik zag dat zij haar geloof praktiseerde door te bidden en de koran te reciteren, dacht ik bij mezelf waarom doet ze dat toch? Waarom kunnen we nu niet eventjes lachen, gieren en brullen?.. Maar die vragen vervaagde langzamerhand, wanneer ik zag dat zij zich steeds meer in haar geloof begon te verdiepen en ontwikkelen.. Ik werd zo nieuwsgierig dat ik wou weten wat haar geloof.. De Islam.. inhield, dus begon ik haar vragen te stellen en ik kreeg ontelbare antwoorden terug. Sinds ik heb begrepen waarom de Islaam bestaat en waarom moslims daarin geloven, ben ik mij gaan realiseren of ik nog wel door zou moeten gaan met het ´normale´ leven dat ik leefde. Ik had altijd gedacht dat het de goede manier van leven was, maar sinds ik het huis van mijn vriendin verlaten had begon ik te beseffen dat ik het bij het verkeerde eind had, en dat ik hier niet op deze aarde ben om te doen en laten wat ik wil maar dat ik maar voor één doel geschapen ben, en dat is om Allah te aanbidden. Het leventje is maar een test en niet zomaar eentje, het is een test van Allah.

Vanaf die tijd ben ik mij gaan verdiepen in de Islam, en ik heb mijn vriendin verteld dat ik in de islam ben gaan geloven, en dat ik graag een moslima zou willen worden. Ik heb toen de Sahada gedaan.. waarbij ik bevestigde voor mezelf dat ik geloof in Allah en Mohammed, vrede zij met hem, als Zegel der Profeten, en de 6 punten van Imaan. Ik wist niet wat mij allemaal te wachten stond.. maar 1 ding wist ik wel.. Dit geloof past bij mij.. en ik zal er alles aan doen om mijn geloof voor altijd vast te houden, en er is niemand die het van mij af kan pakken.

Ik ging me steeds meer verdiepen in de Islam, ik kocht boeken waar ik mijn kennis uit kon halen, en ik ging naar lezingen toe die mijn vriendinnen organiseerden om kennis op te doen.. en ik wou een keer mee naar de moskee. Ik wou zelfs al bidden, en vroeg daarom mijn vriendinnen mij daarbij te helpen. Al deze dingen waren voor mij heel erg nieuw in het begin. Ik probeerde als het ware mijn oude leven te vergeten, omdat ik inzag dat het leven dat ik nu probeerde op te bouwen, mij veel meer zou helpen in de toekomst.. en dat al die leuke dingen toch niet voor altijd leuk zouden blijven. Maar het was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zag in, dat ik als het ware verslaafd was geraakt aan mijn oude leventje, en dat het moeilijk voor mij was om het los te laten. En nog steeds is het moeilijk de leuke dingen te vergeten die ik toen die tijd elke dag beleefde, maar ik weet nu al te goed waar ik me nou werkelijk druk om moet maken.. en dat is zeker niet dat ik mijn oude leventje moet missen. En dat ik veel beproevingen meemaak en zal gaan meemaken.
Allah zegt ook in de koran:
Soerah Al Ankabôet (29) aya 2:
"Dachten de mensen dat zij met rust gelaten worden als zij zeggen: "Wij geloven", en dat zij niet op de proef gesteld worden?"

Sinds de tijd dat ik me verdiepte in de Islaam en ik er steeds meer van af wou weten, kwamen er ook steeds meer problemen op mijn pad die alsmaar vervelender en moeilijker werden. Niemand had mij ook gezegd dat het makkelijk zou zijn, want als het zo makkelijk zou zijn dan zou iedereen toch na dit leven weer een leven vol lol tegemoet gaan! Maar zo werkte het niet en dat wist ik. Op de een of andere manier besefte ik dat er op deze wereld zoveel verleidingen en beproevingen zijn, die de mensen doen vergeten waarom ze nou eigenlijk leven en waar ze zich écht druk om moeten maken. Ik wist dat Allah bestond en dat ik hem moet laten zien dat ik wel degelijk deze verleidingen en beproevingen kan doorstaan.

Ik leefde mijn leventje steeds meer als een gelovige, en ik wou steeds meer van mijn geloof af weten omdat ik wist dat dit bij mij paste en omdat ik wist dat dit voor mij de waarheid was. Alleen hoe meer ik mij verdiepte in de islaam, en hoe meer ik te weten kwam. Hoe meer ik me ging gedragen als een moslima, en zo merkte dus de buitenwereld, zoals mijn familie, vrienden dat ik me verdiepte in dit geloof. Sommige mensen nam ik in vertrouwen, en vertelde ik dat ik mijn geloof gevonden had, maar sommige mensen namen mij het kwalijk dat ik hierin geloofde, en accepteerde het niet. En dat was niet mijn enige probleem. Hoe moest het nu met mijn ouders? jaa.. daar zat ik dan met die vraag. Daar had ik niet aan gedacht. Maar op elk potje past een dekseltje. dus voor deze vraag, en dit probleem zal ik vast wel een oplossing vinden. Alleen dat is wel iets makkelijker gezegd dan gedaan. Vandaag de dag strijd ik nog steeds voor mijn geloof en probeer ik mijn ouders duidelijk te maken dat dit is wat ik wil. Je kan natuurlijk al nagaan dat zij dit al helemaal niet accepteren, want mijn ouders waren niet zo tevreden met de Islaam, en dat is nog zacht uitgedrukt. Zei zien de islaam als iets dat mijn leven zal verwoesten, en waardoor ik ongelukkig zal worden. Zij zien alleen de nare dingen van dit geloof, zoals zoveel mensen dat zien. Maar ik weet goed van mezelf dat dat dus helemaal niet zo is. Maar ja, hoe maak je nou als 15-jarig meisje je eigen ouders nou duidelijk dat je je leven verder wilt leven als moslima, en niet als een ongelovige? Dat is nog steeds moeilijk voor mij en dit probleem daar heb ik nog elke dag mee te maken. Maar ik weet van mezelf wat ik graag wil en ik weet dat dit geloof mij gelukkig maakt en dat ik mijn oude leventje eigenlijk helemaal niet meer zo mis, omdat ik weet dat er veel meer na dit Leven is.

Mijn instelling is heel anders dan voorheen en ik word elke dag wakker met de gedachte dat ik mezelf vandaag weer eens goed ga bewijzen, en dat ik mijzelf niet laat beinvloeden door alle verleidingen van de Shaytan. Door mijn kennis die ik nu bezit weet ik meer van de shaytan af en van de profeet Mohammed vrede zij met hem en Allah.
Elke dag probeer ik meer kennis op te doen want dat maakt mij ook erg gelukkig. Ik ben altijd blij als ik weer eens iets nieuws erbij leer, waar ik wat mee kan!
Door mijn kennis ben ik er ook achter gekomen waarom Moslims/Moslima´s zich anders kleden zoals de ongelovige, en waarom ze dat dan doen. Dit is ook iets wat ik heel graag wil, en ik hoop inshaAllah dat ik op een dag mijzelf blij kan maken door als een echte, oprechte en goede moslima door het leven te gaan! En ik hoop InshaAllah dat Allah ieder van ons kan verblijden met de liefde van dit geloof en dat hij de mensen leid wie hij wilt leiden en ik hoop inshaAllah dat mijn ouders, mijn familie, mijn vrienden, en ieder persoon op deze aarde, ook het licht zal zien en dit geloof zal vinden, net zoals ik het heb gevonden. En dat wij moslims insha'Allah laten zien hoe het moet en dat wij de ongelovige mededelen dat er zó veel meer is na dit leven.

Want waarlijk, iedereen kiest voor zichzelf of hij of zij na dit wereldse leven het Paradijs wilt betreden. Of dat hij of zij de Hel in wilt gaan. Als het aan mij ligt kies ik voor het eerste. En ik denk niet dat ik de enige ben die daar zo over denkt.

Dit is mijn bekeringsverhaal, en ik hoop insha'Allah dat mensen na zullen denken over het leven, en zullen beseffen dat Allah op ons neer kijkt, en dat wij hem moeten aanbidden, met de beste intentie die wij maar kunnen hebben..

Moge Allah jullie beschermen, en jullie brengen op het rechte pad!

Asalaam aleikoum wa rahmantoellah wa barkahahtoeh,

Zuster Nashita..