Zuster Myriam

Selam Aleykum,

Mijn naam is Myriam, ben 29 jaar, niet gehuwd en ik ben sinds vier jaar Moslima.
Dit was en is een bewuste keuze voor mij geweest. Ik ben van huis uit Katholiek opgevoed maar er eigenlijk nooit echt in thuis gevoeld. Altijd veel vragen gehad en nooit echt ergens een antwoord op gevonden.
Toen heb ik een lange periode gehad dat ik eigenlijk nergens in geloofde maar toch onbewust miste ik wat want na een tijd zocht toch weer naar een leidraad in mijn leven. Ik begon langzaam aan stukken te lezen over de Islam waar eigenlijk altijd al mijn intresse naar uitging. Ik heb namelijk op school ooit een keer een werkstuk met veel plezier en toewijding over de Islam geschreven. Maar dank zij een zeer goede vriend van mij (van turkse afkomst)ben ik meer en meer te weten gekomen over de Islam en wat de rechten en plichten zijn van een moslim(a).

Uiteindelijk toen ik er aan echt toe was en diverse achtergrond informatie had ontvangen heb ik de Koran gekocht (welliswaar in het Nederlands). De Koran ben ik gaan lezen en tijdens het lezen van diverse verzen kwamen er zoveel emoties bij mij los dat het vanaf die dag eigenlijk al bijna voor mij
vast stond om mij te laten bekeren tot de Islam.
Dit alles heeft toch zijn tijd nodig gehad zo ongeveer 3 jaar voordat ik deze beslissing nam.
Vier jaar geleden ben ik voor het eerst begonnen met de Ramadan en dat gaf mij een heel goed gevoel. Het bewust worden van je eigen ik, mensen om je heen, wat je hebt en wat je niet hebt en dat wij eigenlijk alles maar voor lief nemen bijvoorbeeld van water en brood tot je familie en je vriendenkring.
Ik heb tijdens de Ramadan in het bij zijn van mijn beste vriend mijn geloofsbelijdenis uitgesproken. Vanaf die nacht beschouw ik mezelf als een Moslima. Misschien dat Allah mij al eerder had geaccepteerd maar dit was voor mij een zeer belangrijke nacht.
Het heeft mij ook deels veranderd, ik ben bewuster, geduldiger geworden van dingen die het leven mij bied.
Helaas heb ik ook (wat ik dacht dat vrienden waren) heel wat vriendschappen verloren. Waarom? Omdat ik deze belangrijke keuze gemaakt heb waar ik zelf erg gelukkig mee ben. Vaak is het onbegrip van deze mensen. Intresse waar deze keuze vandaan komt? Is er niet van hun kant dus blijft helaas het onbegrip bestaan en komt er een heel groot gat in de vriendschap waardoor deze verloren gaat.
Mensen die dat wel hadden zijn bij mij gebleven en hebben mijn keuze geaccepteerd en daar ga ik dan ook met plezier mee verder het leven door.
Ik moet nog veel leren van de Islam ik ben er nog lang niet maar ik ben op de goede weg. Ik moet nog leren bidden, wil graag lid worden van een vereniging waar ik Nederlandse vrouwen kan ontmoeten die dezelfde keuze hebben gemaakt als ik. En ik zou als laatste graag gesluierd door het leven willen gaan. Maar dit laatste ligt helaas niet zo eenvoudig dan dat het klinkt. Ik wil namelijk graag mijn baan behouden. Ik ben veel aan het informeren bij instanties wat mijn rechten en plichten zijn. Ik ben zachtjes aan het tasten bij mijn werkgever wat de reacties zijn. Ik hou mijn vraagstelling heel erg algemeen. Want ik moet het er eerst met mijn managers over hebben voor dat anderen het door krijgen dat ik deze keuze ga bevestigen. Maar de reacties zijn verschillend. Dus wat eigenlijk voor mij vanzelfsprekend is - gaat worden is het nog niet voor de rest van de buitenwereld. Zeker als je als Nederlandse kiest voor een hoofddoek een vrouw die deze keuze maakt en die afkomstig is van een andere cultuur waar het gebruikelijk is ligt dat wat makkelijker helaas ook niet altijd!..... Insallah.

Tja verder ben ik ook sinds een jaar of 5 vrijgezel wat mij nog steeds prima bevalt maar mocht ik een man tegen komen en ik zou daar wel mijn leven verder mee willen delen moet deze toch Moslim zijn. Niet dat ik andere geloven niet respecteer maar het is voor mij belangrijk om een goede fundamentele basis te hebben voor het huwlijk. Hij zal mij dan ook veel meer begrijpen en ik hem.

Dit was mijn verhaal wat ik graag wilde delen met anderen.
Ik wens iedereen een gelukkig, gezond leven toe.

Selam.

Kind regards,
Myriam