Zuster Karima

Al geruime tijd lees ik de brieven van nieuwe moslima's. Dat doe ik met veel plezier, maar ik word daardoor vaak erg geëmotioneerd. Ik heb veel respect voor de kracht die de zusters hebben om door te gaan met het geloof in moeilijke tijden. Ik voel me vaak zwak en wil de moed laten zakken. Ik zal nu vertellen hoe ik met de Islam ben begonnen.
Na een verbroken relatie van 15 jaar kwam ik alleen te staan. Ik was daar erg kappot van.
Na een tijdje krabbelde ik uit de ellende, had het redelijk voor mekaar vond ikzelf en mijn omgeving vond ook. Ik had een eigen huis, een leuke baan, ging in die tijd veel opstap, naar de kroeg, drinken enz. Na zo'n 1 1/2 jaar had ik daar wel genoeg van en begon na te denken over het doel van mijn leven. In die tijd ging ook een oom van me dood. Ook daarover dacht ik na; waarom leven wij? En als alles wat er op aarde gebeurt een doel heeft; wat is mijn doel dan?

Op een dag kwam ik een jongen tegen. Hij begon me te vertellen over de Islam.Ik vond het allemaal erg boeiend. Ik geloofde ook wat hij zei. Aan mijn ouders vertelde ik dat ik een jongen had ontmoet maar ze waren erg teleurgesteld omdat het een buitenlander was en dan was hij ook nog moslim. Erger kon bijna niet. Van alle kanten werd ik gewaarschuwd voor de Islam. Het zou gevaarlijk zijn, vrouwen hebben geen rechten etc etc. Maar ik bleef met hem in contact. Ik ging ook meer lezen over Islam want stel dat mijn ouders gelijk hadden. Maar de Islam had veel antwoorden op mijn levensvragen.
Uiteindelijk ben ik Moslim geworden en meteen getrouwd met die jongen. Mijn hele leven stond vanaf dat moment op zijn kop. Ik ging niet meer sporten, niet meer paardrijden, niet meer duiken niet meer op wintersport, geen vakanties, vrienden zag ik niet meer. Een heel ander leven dus. Maar ik had het er voor over. Dit was 3 jaar geleden. Mijn ouders weten wel dat ik een relatie met hem heb maar niet dat we getouwd zijn en dat ik me bekeerd heb.
Alleen mijn zus weet het wel. Ik durf het mijn ouders niet te vertellen omdat zij vast denken dat mijn man me beïnvloed heeft. Mijn man wil graag dat ik een hoofddoek draag maar die stap is voor mij nog heel groot.
Ik leef in 2 werelden en dat is heel moeilijk, ik wordt er erg onrustig van, heb vaak last van depressies en heb soms dagen last van huilbuien. Soms denk ik erover om mijn huwlijk te beëindigen zodat mijn ouders kunnen zien dat ik ook zonder mijn man in de Islam geloof en dat ik dan ook de druk niet meer voel van het dragen van de hoofddoek. Ik wil de hoofddoek echt gaan dragen maar niet onder druk van anderen. Ik moet eerst de rust in mezelf gevonden hebben.
Doordat ik teleurgesteld ben in het leven wordt mijn verlangen naar het paradijs steeds groter. Ik blijf mijn best doen inshallah om een goede moslima te worden al valt dat niet altijd mee.

assalamo allaikom.

Karima