Het verhaal van zuster Joyce

Wassalaam Aleykum broeders en zusters in de Islam,

Tijd voor mij om eens op te schrijven hoe ik in aanraking kwam met de Islam (elhamdulilah).

Mijn 'roots' zijn Nederlands, opgegroeid in een bekrompen dorpje van nog geen duizend inwoners in het oosten van het land. Het dorp is katholiek, de meeste mensen ook, maar lang niet allemaal zijn ze actief gelovig. Daarmee bedoel ik, dat ze ook bidden, naar de kerk gaan, etc. Je moet je voorstellen dat de mensen daar zelden of nooit in contact komen met andere culturen, iedereen die er bewust voor kiest om af te wijken van wat voor hen normaal is, wordt veroordeeld, raar bekeken of anders behandelt. Ze zien slechts wat op TV komt en hebben verder helemaal hun eigen wereld, waar weinig ruimte is voor andere ideeën.

Zo waren er (of zijn er misschien nog steeds, ik kom er niet veel meer) enkele Turkse of Marokkaanse mensen in het dorp. Vergeef me, ik weet niet meer precies van welke cultuur ze waren, dat was enkele jaren geleden en toen was ik nog meer zoals de mensen in het dorp. Turks, Marokkaans, Moslim, allemaal hetzelfde, dat is zo'n beetje de mening daar. En de Islam wordt helaas vaak nog gezien als een achtergebleven geloof, met ongeemancipeerde vrouwen en bazige mannen. (En terrorisme tegenwoordig vast ook..) Een hoofddoek dragen? Belachelijk, dat doe je jezelf toch niet aan? Ik dacht ook wel redelijk zoals de meeste mensen daar, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er méér was, dat ik anders was. En dan dacht ik niet meteen aan de Islam.

Mijn zus ging me voor, naar de 'grote stad'. De randstad dus. Ze studeerde daar en werd een carrièrevrouw, maar ze hoorde er natuurlijk niet meer bij. Ik heb een vrij grote familie die allemaal in hetzelfde plaatsje wonen en daar val je buiten als je niet bent zoals zij, en vaak bij elkaar afspreekt, etc. Ze doen niet rot tegen je als je er bent of zo, maar je bent niet meer zoals zij zijn en achter je rug wordt er natuurlijk veel over je gesproken. Toen ik klaar was met mijn middelbare school ging ik ook studeren. Ik had een vriend, en was op zich niet van plan om zó ver weg te gaan, maar door kleine dingen ging mijn weg toch naar de Randstad. De relatie was hiermee geen lang leven beschoren, want ik veranderde compleet.

Mijn ogen gingen open, ik keek anders naar de wereld. Ik woonde (nu nog) in een volledig multiculturele stad, had opeens verschillende culturen in mijn klas en praatte dus met verschillende mensen. Ik leerde anderen te respecteren, ook waren ze niet zoals ik. Het voelde meteen goed, beter dan de bekrompenheid van het dorp. Mijn studententijd begon met feesten, uitgaan en alcohol, moge Allah (swt) mij vergeven. Het klinkt misschien gek, maar zelfs in die periode hield ik meestal maat en mijn hoofd erbij, ik heb een redelijk sterk verantwoordelijkheidsgevoel. Dat liep dan uit op een groep dronken mensen en ik die probeerde iedereen veilig thuis te krijgen. Maar nog steeds niet the way to go, natuurlijk.

In mijn klas kwam ik in contact met een Moslim jongen, ik werd verliefd. Niet meteen, onze contacten begonnen met praten, veel praten. Ook over geloof en ook al was ik het absoluut niet met hem eens, ik vond het wél interessant wat hij vertelde. Uiteindelijk kreeg ik zelfs een naar gevoel, soort van angst. Wat als het waar was wat hij zei? Maar tegelijk ook een rationeel gevoel. Ik moslima? Dat kán toch niet? Wat zou iedereen wel niet zeggen? (Tja, zo ben ik opgeroeid.) Ik wilde graag de Heilige Qur'an lezen, en hij kocht er één voor mij. Dat vreemde gevoel werd steeds sterker, tot ik er op een gegeven moment aan toe kon geven. (Subhanellah). Al was het dan nog niet volledig, het besef dat dit was zoals ik moest zijn begon toen te groeien. Steeds meer dingen ging ik veranderen, na een tijd geen alcohol meer, andere kleding.. De relatie liep stuk, ik heb wel een relatie met een andere jongen. Ja, ik weet dat dit niet goed is, moge Allah (swt) mij vergeven en helpen op de goede weg. Ik zou zo graag met hem trouwen. Er zijn omstandigheden waardoor het niet gaat, ik wil en kan het niet goedpraten, ik hoop alleen dat Allah (swt) mij op het goede pad zal leiden en mij helpt het juiste te doen, elhamdulilah.

Nu sinds een week ongeveer draag ik mijn hoofddoek. Ik voel me zo mooi met hoofddoek, een ander soort mooi. Bescheiden mooi, en deel uitmakend van iets. Ik weet het niet, het is moeilijk te omschrijven. Bij mijn ouders in het dorp draag ik het niet, en voor mijn werk moet het af, maar moge Allah (swt) mij helpen en bijstaan zodat ook die dingen goed zullen komen voor mij. Er is nog zoveel te doen, zoveel te verbeteren en te veranderen. Ik voel me nog zo schuldig over veel dingen die ik doe en heb gedaan, moge Allah (swt) mij vergeven. En ik ben nu op zoek naar een mooie naam, met een mooie betekenis om trots op te zijn.
(NB. Graag zou ik hier insha’Allah aan toe willen voegen dat ik inmiddels een nieuwe naam heb gekozen waar ik inderdaad erg trots op ben: Juweiriya. Ik hoop insha’Allah dat ik deze naam met eer zal mogen dragen. )

Wat ik het ergste vind is dat ik alleen ben. Ik heb geen directe familie die achter me staat (mijn ouders en zus accepteren de meeste dingen wel redelijk, maar zijn toch duidelijk van een andere mening), ben niet opgegroeid met moslima's, mijn vriendinnen zijn vooral Nederlands en ik heb er überhaupt nog maar een paar waar ik mee omga, de rest denkt te anders dan ik. De moslim meisjes die ik ken zijn helaas niet zó bezig met de Islam, dat ik daar vind wat ik zoek. Ik zou graag zusters leren kennen om mee te praten en om mee naar lezingen en dergelijke te gaan. Het is zo moeilijk om dit helemaal alleen te doen, ik merk dat ik echt behoefte heb aan vriendinnen die zijn zoals ik. Waar ik me niet steeds hoef te verantwoorden, waar ik ook hulp en steun aan heb. Inch'Allah zal ik ze vinden. Moge Allah (swt) ons leiden, ons hart openen voor het goede en onze gedachten beperken tot goede gedachten,

Salaam Aleykum,
Zuster Joyce.

Helaas zijn wij niet meer in het bezit van het actuele emailadres van zuster Joyce en kunnen daarom uw reacties niet doorsturen. Met excuses voor het ongemak.