Mijn hoofddoek en ik…

Het is nu denk ik al drie jaar....even rekenen hoor, sinds de zomer van '98...of was het 1999? Nee het was 1998 want toen was mijn nichtje verloofd. Subhan-allah (God zij geprezen), ik ben altijd al met de islam bezig geweest zoals ieder ander, maar nooit echt diep. Je weet wel: vasten en bidden en dat was het dan.
Maar op een gegeven moment heeft God (Hij zij verheven) echt mijn ogen geopend. Je hoort mensen dat vaak zeggen en dan denk je van “yeah right”, ogen geopend, cliché zeg,...but it’s true...
Toen mijn vader overleed (moge God erbarmen met hem hebben) was dat echt een enorm verlies. Ik hoop voor je dat je het niet mee zal maken: één van je ouders verliezen is echt een stuk van jezelf verliezen. Ik zal er niet qua details enzovoort op ingaan, or else I will drift away from the story.
Aangezien hij zomaar opeens uit mijn leven verdween begon ik me af te vragen: “Waar is hij nu precies naartoe? Zal hij daar gelukkig zijn? Kan ik gelukkig zijn zonder hem? Weet hij dat ik enorm van hem hou en dat ik hem nooit zal vergeten? Wat zal God met hem doen?” En zo nog honderden vragen meer spookten door mijn hoofd.....Ik zag maar een antwoord....De Koran en daarnaast islamitische boekjes over onderwerpen als "de reis van de ziel na de dood" etc....
De maanden na mijn vaders dood ben ik me dus enorm in de islam gaan verdiepen, veel lezen, veel islamitische sites bezoeken, veel boekjes gekocht en veel gaan mailen met de zogenaamde soennia's (meiden die volgens de Koran en de soenna –naar voorbeeld van de Profeet - leven). Ik voelde me anders.
Ook al was ik verdrietig om mijn vader, mijn hart was blij omdat ik me thuis voelde in mijn nieuwe belevenis. De moslima's waar ik contact mee had waren zo aardig, niet om te slijmen of zo, maar gewoon puur en alleen omdat ze zich gedroegen zoals de Profeet (God’s zegen en vrede zij met hem) en de metgezellen (moge God tevreden met hen zijn) zich gedroegen. Als iedereen zich zo gedroeg zou de wereld een stuk beter zijn. Aardig, beleefd, vol respect, begripvol etc. De islam is gewoon een prachtig geloof, het is alleen jammer dat de media en de niet-moslims de islam maken tot iets wat het niet is. Dat extremistische bijvoorbeeld, dat is geen islam. Alles wat in de Koran staat, is islam, alles wat daarbuiten valt is niet islam. Je hoort bijvoorbeeld vaak: "Dat is haram (verboden)" of "dat is halal (toegestaan)" terwijl het niet zo is. Dat denken mensen misschien omdat hen dat ooit verteld is door een persoon die het zelf niet eens zeker wist, en is zomaar overgenomen als zijnde waar. Dat deed ik ook hoor. Als mijn moeder me vertelde dat ik bijvoorbeeld kipfilet mocht eten van de supermarkt, dan geloofde ik haar. Dat was toch mijn geloof? Mijn moeder deed het toch ook? En dit is maar een ini mini voorbeeld, maar zo dacht ik wel. Ik verwarde gewoontes en cultuur met het geloof. Maar zo moet men niet denken.
Men moet denken: “Heeft God het ons toegestaan? Staat het in de Koran? Komt het voor in de overleveringen van onze Profeet God’s zegen en vrede zij met hem?”

Het is soms echt jammer dat zelfs onze eigen Marokkanen over de islam denken als extreem (of wat ze veelal doen is cultuur verwarren met geloof, bijvoorbeeld uithuwelijken doen Marokkanen wel, maar is verboden in de islam!). Maar zeg nu zelf, als ze in Palestina zelfmoordaanslagen opeisen als zijnde islamitische groeperingen, dan heeft men toch zelf hersenen gekregen om na te denken dat het niet klopt in het plaatje van de islam? Al was het alleen al omdat het een van de grootste zondes is om zelfmoord te plegen (er is hier een fatwa over uitgesproken dus dit zeg ik niet zomaar!). Zo nog veel meer voorbeelden, maar ik drijf af van mijn hoofddoek.

Op een mooie zomerdag stond ik op, het was de dag dat ik naar Marokko zou gaan. Mijn moeder en mijn familie waren daar al, maar omdat ik stage had moest ik die eerst afronden voordat ik op vakantie kon gaan. Ik stond op en pakte mijn laatste dingetjes in, deed mijn gebed en ging naar de huiskamer. Opeens zei ik tegen mijn nichtje: “Kom we gaan de stad in, ik wil een hoofddoek gaan kopen”. Mijn nichtje keek me verbaasd aan. “Waarom?”, vroeg ze me. Ik zei dat nu, dit moment, me geschikt leek om een hoofddoek te gaan dragen.
Zomaar. Opeens. Ik wilde mijn leven veranderen, geen korte kleding meer, lange kleding en een hoofddoek en een nieuwe denkwijze voor het leven zouden nu perfect inpassen. Zo gezegd zo gedaan. In mijn stadje heeft men geen islamitische kledingwinkels of iets dergelijks dus ben ik maar naar de Marokkaanse slager gegaan en vroeg ik aan hem of hij hoofddoeken verkocht.
En ik had mazzel. De slager, die normaal vlees en andere etenswaar verkocht, had een aantal pakjes met hijab's (hoofddoeken) erin. Hij vroeg me of ik voor mezelf van plan was ze te dragen en ik zei: “insha’llah (als God het wil)”. Hij wenste me veel succes toe, wat me goed deed, ik droeg hem niet eens en andere mensen respecteerden me nu al, om het feit dat ik hem wilde gaan dragen. Die avond, voordat ik naar schiphol ging droeg ik hem dus voor het eerst op en vol trots. Ik voelde het verschil al meteen. Als ik daar zonder hijab had gelopen, had ik zeer zeker blikken in mijn richting gehad (ik heb het nu over Marokkanen) en een paar woordjes toegefluisterd gekregen, je kent het wel dan roepen ze: “Hé a zzin (schoonheid)!” Enzovoort. Maar echt, wanneer ik langs mannen liep voelde ik hun ogen naar de grond toe staren. Natuurlijk keken ze uit hun ooghoeken wel (tja daar zijn het Marokkanen voor hè!) maar als ik mijn gezicht maar één centimeter bewoog om aanstalten te maken om op te staan of hun richting op te kijken, daalden die grote donkere koekeloertjes van ze weer naar de grond. Subhanallah (God zij geprezen)!

Ik stapte het vliegtuig in en begon een du’aa (smeekbede) op te zeggen in de hoop dat ik veilig zou aankomen in Marokko, waar mijn familie me zou staan opwachten. Alhamduli-llah (Lof zij God) arriveerde ik goed. Eenmaal aangekomen op het vliegveld, haalde ik mijn koffer op en liep ik richting (wat ze noemen) "aankomsthal" en ik zag mijn moeder, zusje en neef al staan. Ik zwaaide expres niet om te kijken hoe ze op mijn nieuwe look zouden reageren. Ik zag mijn moeder onrustig om zich heen kijken, op zoek naar mij, ze had me nog niet gezien. Toen ik eenmaal één meter van haar vandaan stond, liep ze me straal voorbij; ze herkende me niet! Ik was stomverbaasd. “Hallooooo!”, riep ik, “hier sta ik hoor!”
Mijn moeder keek verbaasd naar me en het eerste wat ze zei was: “Wat heb jij nou?” Ik zei: “Ja shukran, Allah isalmak (dank je wel, gegroet), het gaat prima met me en mijn vlucht was ook goed”. Mijn zusje kwam met twee open armen naar me toe en kuste me: “`la-slamtek (gegroet)”, zei ze, en meteen daar achteraan: “Wat goed van je zeg, die hoofddoek!”
Mijn neef was ook trots en gaf mijn zusje op haar kop dat ze hem wel eens had mogen vertellen dat ik een hoofddoek droeg :)

Mijn ma was die dag niet blij voor me. Ze zat in de auto te zeuren: “En die dure opleiding van je dan? Zo kom je toch nooit aan een goede baan? Doe die hoofddoek af je lijkt wel vijfendertig met dat ding op, zo denken mensen dat je al getrouwd bent. Je bent veel mooier zonder die doek”. Dat waren een paar eerste opmerkingen van ma. Ik wist dat ze zo zou reageren, ik wist dat ze carrière en mijn toekomst heel belangrijk vond. Ze is zelf met de Marokkaanse cultuur opgegroeid en niet met de islamitische. Maar al-hamduli-llah (lof zij God), nu begrijpt ze mij en ik begrijp haar en die hoofddoek blijft erop! Tja, principes moet je nu eenmaal hebben. Maar goed, al-hamduli-llah, is alles wat ik kan zeggen: “Ik ben blij, blij omdat ik leef, blij omdat ik moslima ben en blij omdat er van me gehouden wordt door mijn familie. What else cares? Dat de ‘Nederlanders’ het niet altijd begrijpen boeit me niets, ze weten er weinig tot niets vanaf, maar als ze met me willen discussiëren: “bismillah” (letterlijk: “in de naam van God”, met deze spreuk begint een moslim al zijn handelingen), dan zijn ze aan het goede adres. Na zo een discussie gaan ze toch meestal de deur uit met meer waardering en respect voor je. Omdat je je eigen geloof niet verloochent, omdat je hen kan begrijpen en toch niet je eigen normen en waarden loslaat. Vooral als je zegt dat je hier bent geboren en getogen valt hun mond meestal wijd open. “Hier geboren? Hier opgegroeid? En dan een hoofddoek? Oh dat moet zeker van je vader" of " het moet zeker van je man" zijn dan van die domme opmerkingen die ze wel eens opnoemen. Dan moet je vooral nog eens vertellen dat je er zelf voor hebt gekozen, en dat je ma er in het begin niet eens mee eens was ;)... Mijn vader? Moge God erbarmen met zijn ziel hebben.
Mijn man? Die heb ik nog niet maar khayr insha’allah (als God het wil komt dat ook nog wel), alles op zijn tijd net zoals de hoofddoek drie jaar geleden ook op zijn tijd was... tot die tijd hoop ik dat meer moslimmeiden de waarde van de innerlijke en de uiterlijke hijab inzien... en niet die nieuwe modeverschijnselen waarbij je de hals en de nek ziet en waarbij minirokken gedragen worden met hoge laarzen... Wat zou ik zeggen; Allah ya`foe (moge God ons vergeven)... Ik typ veel te veel en mijn werktijd is over... Ik hoop dat je ogen niet moe zijn geworden door deze vele lettertjes....Sorry, maar dit was het verhaal van mij en mijn doekje..…, moge God jullie bijstaan en moge God alle moslims bijstaan, insha’Allah

Liefs van je zuster in de islam