Het verhaal van zuster B.

Salaam aleikum!

Ik wil jullie graag vertellen hoe ik bekeerd ben tot de Islam alhamdoelillah.

Ik ben 20 jaar en van Nederlandse afkomst. Ik ben absoluut niet gelovig opgevoed en had ook helemaal geen kennis van welk geloof dan ook. Zoals vele ouders, zijn de mijne vroeger ook wel gelovig opgevoed (hervormd en katholiek), maar hebben zij mij en mijn broertje en zusje nooit kennis laten nemen van een geloof. Ik kwam alleen in de kerk voor de begrafenis van mijn opa en oma. Tijdens deze begrafenissen werd er natuurlijk veel aandacht besteed aan God, Jezus en de Bijbel, maar ik vond dit totaal niet interessant. Dit kwam grotendeels omdat ik er helemaal niet voor open stond. Ik had zo mijn eigen interesses: uitgaan, jongens, muziek, en ga zo maar door. Ik was altijd overtuigd atheïst. Ik kwam ook niet in contact met gelovige mensen, op één persoon na. Een goede vriendin van mij is ook moslima. Zij doet echter niet veel aan haar geloof, dus zoveel details kwam ik niet te weten.

Vorig jaar zomer heb ik mijn vriend leren kennen alhamdoelillah. Hij is van Turkse afkomst en ook moslim. We hebben er toen nooit over gepraat, dit kwam omdat hij zich er niet zo mee bezig hield. Sinds het begin van dit jaar ging hij zich wel meer bezig houden met zijn geloof. Dit deed hij zonder mij erbij te betrekken. Hier was ik blij om en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Hij stelde mij wel eens de vraag waar ik dacht dat ik terecht zou komen na de dood. Ik zei dat ik natuurlijk in de hemel terecht zou komen, want ik had tenslotte nog nooit iets gedaan wat verboden was. Verboden vond ik stelen, chantage, moorden etc. Eigenlijk alleen dingen die ook voor de wet verboden zijn. Dit zag hij natuurlijk helemaal anders. Toen hij die vraag later nog een keer stelde, nam ik hem wat serieuzer. Ik vroeg hem of hij er dan ook van overtuigd was dat mijn opa en oma (en andere overleden familieleden) in de hel zaten. Hij zei 'ja'.

Ik denk dat dit mij er toe heeft aangezet om me te gaan verdiepen in de Islam. Ik was nieuwsgierig en verdiepte me er alleen in om te begrijpen waarom mijn vriend er zo van overtuigd was. Ik was helemaal niet van plan om me te gaan bekeren, die gedachte is toen helemaal niet in me opgekomen. Ik ging op Internet zoeken naar islamitische sites, maar vooral ook naar forums. Deze bezoek ik nog steeds, want ze zijn erg informatief. Ik heb ook sites bezocht waar moslims tegen ongelovigen de 'strijd' aangingen. Dit was precies wat ik nodig had. Later heb ik ook boeken van de bibliotheek gehaald over de Islam, de geschiedenis ervan, de opvattingen die moslims hebben en ook boeken die de christelijke kant van de Islam belicht. Dit alles deed ik stiekem, want ik wilde niet dat iemand erachter zou komen dat ik me verdiepte in de Islam. Mijn vriend vertelde ik wel dat ik boeken enzo haalde. Ik vroeg hem ook wel naar zijn opvattingen en hij vertelde mij verhalen. Veel vragen had ik eigenlijk niet, omdat ik vind dat de Islam overal heel duidelijk over is. Op elke vraag is een antwoord te vinden, als ze al niet in boeken te vinden zijn dan wel op het Internet.

In mijn hoofd draaide alles steeds meer om de Islam en langzamerhand ging ik, zonder het zelf soms te merken, steeds meer als een moslima denken. Mijn opvattingen kwamen ook meer overeen met de Islam. Ik ging geloven… Ik stelde me ook vaak voor hoe het zou zijn om als moslima te leven en kreeg ook steeds meer respect voor moslima's die een hoofddoek dragen. In deze tijd kwamen mijn ouders te weten dat ik me bezig hield met de Islam. Ik was heel benieuwd hoe een hoofddoek mij zou staan. Toen ik dit voor het eerst uitprobeerde, had ik met mijn telefoon een foto van mezelf gemaakt. Toen we op een avond met het hele gezin thuis zaten, zag mijn broertje (13jr) de foto in mijn telefoon staan. Hij zei: 'Ooh op deze foto heb je een hoofddoek op!' Hij wist niet goed wat ie verder moest zeggen. Mijn moeder schrok nogal en vroeg of de foto serieus bedoeld was. Ik zei ja. Mijn zusje begon gelijk te lachen en zei dat ik nooit gelovig kon worden, omdat ik dat nooit geweest was. Dit alles was erg kwetsend! Maar ik was eigenlijk ook wel opgelucht dat iedereen nu wist dat ik me bezig hield met de Islam.

Nu begon ik ook in het bijzijn van mijn ouders boeken te lezen. In het begin voelde in mij daar erg ongemakkelijk bij, maar het begon te wennen. Ook voor mijn ouders. Het eten van varkensvlees ging dus langzaamaan ook tegen mijn (nieuwe) principes in. Ik moest mijn moeder hier wel over inlichten, omdat zij mijn eten klaar maakt. Dus toen ik vertelde dat ik geen varkensvlees meer wou eten en ze vroeg waarom, heb ik gezegd dat ik dat niet mocht eten als ik moslima zou worden. Gelukkig deed ze hier niet moeilijk over. Tegenover mijn familie werd dus steeds duidelijker dat ik van plan was om moslima te worden. Ik voelde me ook steeds gelukkiger worden. Het voelde echt als een ontdekking waarin ik me helemaal thuis voelde. Er was ook niets wat mijn geluk in de weg stond, zoals familie.

Het enige wat nog ontbrak in mijn 'nieuwe' leven was dat ik ècht moslima wilde worden. Ik wou de shahada uitspreken. Dit heb ik alhamdoelillah twee maanden geleden gedaan in het bijzijn van mijn vriend. Ik voelde me ongelofelijk trots en wilde het het liefst tegen iedereen vertellen. Dit heb ik echter niet gedaan. Ik hield het de eerste maand stil. Natuurlijk was ik bang voor de reacties van iedereen en daarom heb ik ook besloten om het later te vertellen. Mijn grootste zorg was dat mijn moeder bang zou worden dat ik me 'raar' ging gedragen. De Islam komt nu eenmaal vaak negatief in het nieuws. Ik had besloten om alles te vertellen in een brief, want op deze manier kon ik in één keer alles kwijt zonder dat iemand mij onderbrak en zonder dat ik iets vergat te vertellen. Ik ben achteraf heel blij dat ik het op deze manier heb gedaan. Ik kon dus ook geruststellend tegen mijn moeder zeggen: 'Ik ben het al een paar weken en ik ben tot nog steeds een 'normaal' persoon.' Dit was zo. Dat mijn vriendin moslima is, heeft een positief effect omdat mijn ouders zo weten dat niet elke moslim een extremist is. Gelukkig reageerde niemand negatief. Hier was ik heel blij om en het gaf me ook weer meer zelfvertrouwen. Mijn broertje begon me zelfs te vertellen dat hij op school ook bezig was met de Islam en vertelde over Mohammed (vzmh). Dit was erg leuk om te horen!

De grootste verandering zit natuurlijk binnenin mij. Dit heb ik mijn familie ook verteld. Het is mijn nieuwe manier van leven, waar ik veel meer waarde aan hecht dan aan mijn oude leventje. Ik voel me nu veel gelukkiger. Ik heb het gevoel dat mijn leven meer betekenis heeft gekregen. Waarom? Omdat ik nu een duidelijk doel in mijn leven gekregen heb: een zo goed mogelijke moslima zijn en uiteindelijk in de hemel terechtkomen. Dat mijn leven nu geleid wordt door zogenoemde richtlijnen afgeleid uit de Koran, vind ik zeer prettig. Zo heb ik meer het gevoel dat niet alles in de wereld zomaar voor het oprapen ligt en dat je zomaar overal gebruik van kan maken. Op deze manier leer je dingen meer te waarderen.

Van andere geloven heb ik ondertussen ook meer kennis gekregen. Dus op de vraag waarom ik voor de Islam gekozen heb en niet voor het Christendom, is mijn antwoord, dat ik geloof dat er één God is en dat Hij niet bestaat uit de heilige drie-eenheid. Ook ben ik ervan overtuigd dat de Islam het laatste geloof in deze wereld is en dus in mijn ogen het juiste geloof. De Koran is een perfect gecreëerd boek, zo perfect dat het onmogelijk mensenwerk kan zijn. Mensen maken fouten welke niet voorkomen in de Koran. Ook ben ik ervan overtuigd dat Mohammed (vzmh) de laatste profeet is.

Ik ben dus ook van plan om een hoofddoek te gaan dragen insjallah. Dit weten de mensen uit mijn naaste omgeving. Vorige week heeft mijn vriend voor mij een hoofddoek gekocht, omdat ik dat zelf niet durfde. Zijn zussen hadden verteld hoe je hem kan dragen en vastmaken. Thuis heb ik wat geëxperimenteerd en heb het ook laten zien aan mijn ouders. Morgen is voor mij de grote dag, want ik ga voor het eerst de buitenwereld laten zien dat ik bekeerd ben tot de Islam alhamdoelillah: ik ga mijn hoofddoek dragen naar school. Ik kijk er heel erg naar uit, maar ben ook wel bang voor de reacties.

De relatie met mijn vriend is compleet veranderd. We zijn serieuzer geworden en willen trouwen insjallah als we een huis hebben gevonden (waarschijnlijk over twee jaar). Wij raken elkaar ook niet meer aan (geen enkele aanraking) omdat dit niet mag volgens de Koran. Dit was in het begin behoorlijk wennen. Ik vertel mijn (atheïstische) vriendin dan ook hoeveel waarde zij moet hechten aan één kleine aanraking, omdat het heel wat voorstelt als je het niet meer hebt!

Ik heb geprobeerd om het kort te houden, maar ik zie dat mijn verhaal behoorlijk lang is geworden!!! Als laatste wil ik nog zeggen tegen bekeerde zusters die nog niets tegen hun ouders hebben gezegd: alhamdoelillah hebben mijn ouders mijn beslissing gelijk geaccepteerd. Ik besef heel goed dat het ook anders had kunnen gaan en dat het één grote ruzie was geworden. Ik kan het aanraden om alles op te schrijven en dit aan iedereen te laten lezen. Zo maak je het voor jezelf, maar ook voor je omgeving, een stuk makkelijker! Ik ben ontzettend blij dat Allah mij kennis heeft laten nemen van de Islam!

Ik wil graag in contact komen met andere zusters!

'Geloof is niet het wensen ernaar, maar is datgene wat is ingeplant in de ziel en zich laat bevestigen door daden. Het wensen alleen misleidt de mens, zodat wanneer zij dit leven verlaten nog niet één goede daad hebben verricht. Zij zullen zeggen: 'Wij eerbiedigen Allah', maar zij liegen. Wanneer zij Allah geëerbiedigd zouden hebben, zouden zij goede daden hebben verricht'

Profeet Mohammed (vzmh)

Salaam jullie zuster B.