Zuster Tamara

As salaam alaikoem wa rahmatullah wa barakatuhu lieve zusters.

Ik ben 17 jaartjes geleden geboren in een Nederlands gezin dat wel gelooft maar geen geloof heeft. Ik heb aan niemand echt verteld 'waarom' ik ooit ben begonnen met me te verdiepen in het geloof. Jullie zullen de eerste zijn die het voor het eerst te lezen krijgen.

Toen ik 8 jaar was gingen mijn ouders scheiden. Ik en mijn broers hadden het er heel erg moeilijk mee. Er ontstonden familie ruzies, waar wij in werden betrokken. Mijn oudere broer die toen 11 was, ging aan de drugs en mijn broertje die toen 5 was begon zich vol te eten.

In de loop van de tijd werd het rustiger rondom mijn ouders, maar mijn broer ging steeds meer de verkeerde kant op. Toen hij 12/13 jaar was had hij al een strafblad. Zijn misdaden werden steeds erger. Hij gebruikte steeds meer drugs en werd met de dag erger qua gedrag.

Elke dag bidde ik tot God. Niet wetend welke God dit was. Maar hopend dat het beter zou gaan met mijn broer. Hoe ouder we werden, hoe erger alles uit de hand liep. Hij begon mijn moeder terug te slaan. Begon mij te slaan, schoppen en te bedreigen. Hij kwam in een wereld terecht waar wij hem niet uit konden redden. Elke dag als hij weer naar buiten ging was ik verdrietig niet wetend of hij nog wel thuis zou komen..

Mijn ouders en stiefvader vertelden mij en mijn broertje vaak dat mijn broer niet oud zou worden. Hij zou of omkomen bij een schietpartij of door een overdosis drugs of alcohol. Op een moment, rond mijn 13e, begon ik me dan af te vragen van stel hij gaat dood, waar gaat hij dan heen? Ik begon daardoor te lezen over verschillende geloven. Ik deed steeds meer kennis op over verschillende geloven.

In de tussentijd ging het steeds slechter thuis. Mijn broer werd steeds geweldadiger. Zijn bedreigingen tegen ons werden steeds erger. En voor mijn ouders werd het ook steeds pijnlijker. Wij wilden hem helpen, maar we konden hem niet helpen. We gingen allemaal langzaam kapot. Mijn broertje werd steeds stiller en dikker. Wat kon ik doen? En waarom hielp God mij niet?

Mijn moeder gooide me broer uiteindelijk het huis uit, omdat hij een avond thuis kwam en mij bedreigde met de dood en dit ook wou 'uitvoeren'. Mijn vader heeft hem toen in huis genomen.

Mijn zoektocht naar God werd steeds belangrijker voor mij. Op een gegeven moment begon ik me uit al die geloven toch elke keer te focussen op de Islam. Het had alle antwoorden op al mijn vragen. Alles wat in de Koran staat leek zo logisch, zo vanzelfsprekend. Het klopte gewoon!

Mijn ouders merkte ook dat ik me behoorlijk in de Islam verdiepte. Ze dachten dat het een 'nieuwsgierigheids periode' was, niet meer, niet minder. Daarom reageerde ze er ook niet op.

Toen ik 16 was kwam ik erachter dat ik anorexia nervosa had. Ik had dit toentertijd al 3 jaar, maar zat in ontkenningsfase. Iedereen om me heen wist het al, maar ik niet. Afgelopen jaar, december, ben ik daar toen voor in therapie geweest. Ik woog toen 40 kilo en viel steeds meer af.
Ik werd me toen heel erg bewust van de dood en wou me graag bekeren, voordat het te laat was.

Ik vertelde mijn ouders dat ik me wou bekeren. Mijn ouders konden dit niet accepteren in het begin. Er kwamen ruzies over en het werd zo erg dat mijn moeder me het huis uit wou zetten. In de loop van de tijd zijn ze het toch gaan accepteren dat ik me wou bekeren. En afgelopen maart heb ik me dan toch bekeerd in de moskee,Alhamdullilah! Mijn moeder en een paar zusters waren erbij. Mijn vader wou er niet bij zijn, omdat hij er niet achter stond.

Ik begon diezelfde dag met het dragen van een hoofddoek. Twee dagen daarna moest ik naar school. Ik ging naar een christelijke school en nog nooit was daar een meisje geweest met een hoofddoek. Die dag was zo erg. Mensen liepen expres tegen me aan. Een leraar stak zijn middelvinger naar me op. Mensen kwamen met de raarste verhalen. Voor het eerst in mijn leven kreeg ik te maken met discriminatie.

De ellende was nog niet achter de rug. Toen mijn familie mij zag met hoofddoek begon het pas. Mijn oom wou zo niet met mij over straat en mijn oma werd gek. Gelukkig bleven mijn ouders me toen steunen!

En toen ik dacht dat de wereld niet gekker kon worden, werd het toch gekker. Zusters die mij de gekste dingen hebben wijsgemaakt. Zusters die mij hebben bedreigd, omdat ik me volgens hen niet genoeg aan de regels hou. Niet-moslims die mij bedreigden en nog steeds bedreigen. Ik ben zelfs aangevallen.

En het ergste is dat ze nu ook nog eens dierbaren van mij bedreigen. Waaronder de jongen waar ik nikah mee heb gedaan. Een geschenk van Allah, Subhana wa ta'ala, die ondanks alles aan mijn zij blijft staan en mij elke dag meer kennis geeft over de Islam.

Ik heb jammer genoeg nu mijn hoofddoek weer afgedaan en een grote stap terug genomen in het geloof. AstigfierAllah. Mensen hebben namelijk mijn beeld van God/ Allah kapot gemaakt. Ze hebben mij kapot gemaakt door hun ideeën van geloof. Maar ik ben nog steeds een trotse moslima! Ben Allah, Subhana wa taála, nog steeds elke dag dankbaar voor het pad waar Hij mij naartoe heeft geleid. En ik ben Hem dankbaar voor elke ervaring in mijn leven. En met kleine babystapjes zal ik nog meer groeien in het geloof, inshAllah. Ik kan helaas ook niet meedoen aan de ramadan. Maar wie weet inshAllah volgend jaar zal ik meedoen en dan ook met een hoofddoek op!

Jullie zuster, Tamara.

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Tamara"