Mijn zoektocht...

Het verhaal van zuster Sjaima

As salaam aleykum,

Ik wil me eerst even voorstellen, voordat ik met mijn verhaal begin over hoe ik al-hamdulillah (alle lof zij God) tot de islam ben bekeerd.
Ik ben Sjaima, een meisje/vrouw van 22 jaar en nu bijna drie jaar moslim.
Het is allemaal zo snel gegaan en als ik terugdenk aan de afgelopen drie jaar kan ik het soms nog allemaal niet zo goed bevatten.
Zoveel veranderingen in een korte tijd en zoveel geluk erbij (al-hamdulillah). Vandaar dat ik nadat ik een aantal verhalen had gelezen op deze site het ook eens leuk vond om 'mijn eigen verhaal' te vertellen en het te delen met andere meisjes en vrouwen die misschien (ongeveer) hetzelfde hebben meegemaakt als ik.

Nou, ik heet dus Sjaima en ben 22 jaar, ik ben al mijn hele leven woonachtig in Nederland en ben hier ook geboren, al denken veel mensen van niet. Ik ben namelijk vanaf mijn geboorte afgestaan door mijn biologische moeder, die voor adoptie gekozen had, omdat zij niet in staat was om zelf voor mij te zorgen.
Ik ben half Nederlands en half Indonesisch, vandaar dat veel mensen denken dat ik al mijn hele leven moslim ben, vanwege mijn oosterse uiterlijk.....
Nee dus, ik ben opgevoed door twee lieve Nederlandse mensen, die mij na een moeilijke periode in mijn jeugd uiteindelijk toch hebben gesteund in mijn keuze van het moslim zijn, de islam.
Zij zijn dus beide Nederlands en ook ik heb een katholieke opvoeding gehad, dat wil zeggen, we gingen naar de kerk met kerstmis, we baden tijdens het eten, wat we na een tijd ook niet meer deden, en er werd me geleerd dat Jezus (vrede zij met hem) de zoon van God was.
Hoe jong ik ook was, er bleven vragen in mijn hoofd dwalen. Naar mijn gevoel klopte er iets niet en ik bleef het maar ongeloofwaardig vinden. Als ik dan met vragen op tafel kwam werd er tegen me gezegd: "Meisje, dit is nou geloven, je moet het gewoon aannemen". Maar daar kon ik me, al-hamdulillah, niet bij neerleggen.
Het enige wat ik wist was dat er een god bestond, waar ik in geloofde en waarnaar ik me keerde als ik het moeilijk had en daar ben ik mijn ouders heel erg dankbaar voor; dat zij me in ieder geval hebben geleerd dat er een God was. Ik geloofde tenminste in iets, al was het niet zo sterk dan hoe ik het nu voel, maar in die tijd ging ik er zo mee om.

Na een moeilijke jeugd te hebben gehad, met veel vragen en problemen, ben ik naar mijn biologische moeder op zoek gegaan. Al snel kreeg ik bericht dat het FIOM haar had gevonden en binnen een half jaar heb ik haar ontmoet.
Eindelijk had ik haar gevonden! Ik ben namelijk mijn hele leven naar 'iets' op zoek geweest en zelf was ik er van overtuigd dat het de zoektocht naar mijn moeder was.
Na een tijd contact te hebben gehad, had ik nog steeds het gevoel dat ik iets kwijt was. Maar wat was dat dan, ik had mijn moeder tenslotte gevonden.
Ik heb het gevoel al die tijd gehouden, totdat ik iemand ontmoette via een vriendin van mij. Ik was toen 19 jaar en had al een heel verleden achter de rug.
De jongen die ik ontmoette was van Marokkaanse afkomst en dus vanaf zijn geboorte moslim.
Al snel kregen we verkering, zoals dat heette en na een tijdje stelde hij me ook voor aan zijn moeder en aan zijn andere broertjes en zusjes. Hijzelf was de oudste thuis.
Als ik terugdenk aan die eerste ontmoetingen met zijn familie, schrik ik echt van mezelf, hoe ik er bij liep, niet ordinair of zo, maar met korte strakke kleding en mijn gedrag was in die tijd het tegenovergestelde van wie ik nu ben en hoe ik nu leef (al-hamdulillah).
Maar toendertijd stond ik daar helemaal niet zo bij stil. Ik wist dat een gemengde relatie moeilijk zou zijn, maar dacht nog niet echt na over de toekomst, althans niet op een serieuze manier.
Ik kwam uiteindelijk steeds vaker bij zijn familie, ook bij hem thuis, maar zijn vader mocht er niets van weten, want ja, wat moet nou een moslim met een westers meisje? Dus alles ging een beetje achter zijn rug om.
Zijn moeder behandelde me na verloop van tijd steeds meer als een dochter, kookte voor me, elke keer als ik 'stiekem' op bezoek kwam en ook kon ik erg goed opschieten met de rest van zijn familie. Iedereen, behalve zijn vader, die het maar moeilijk kon accepteren. Hij had tenslotte een heel andere toekomst in gedachten voor zijn oudste zoon.
Op een gegeven moment ging het niet zo heel erg goed meer tussen mij en mijn ouders en er ontstonden problemen, waardoor ik meer naar mijn vriend en zijn familie trok en het 'islamitische' leven van dichtbij meemaakte. Na een poos trok ik zelfs bij ze in, maar nog steeds kon zijn vader het niet aanzien, en we ontliepen elkaar in het huis. Voor veel mensen klinkt dit heel raar allemaal, en misschien is dat ook een beetje zo, maar voor mij is het zo gelopen (al-hamdulillah), en ik accepteerde het allemaal. Natuurlijk vinden mensen het raar, een westers meisje thuis bij een islamitisch gezin en dat voor wel tien maanden (dit werd vooral gedacht door de Marokkaanse gemeenschap).
Tien maanden heb ik met ze samengeleefd in een huis en ik stond versteld van de manier waarop ze met elkaar omgingen, zo vredelievend en eensgezind, waar kwam dat vandaan? Was het de cultuur, was het hun geloof, de islam?
Ik wist het toen nog niet precies, maar wat ik wel voelde was een aantrekkingkracht tot de manier van leven en omgang met elkaar en natuurlijk de bijbehorende gebruiken en gewoonte, normen en waarden.
Als het ware werd ik na mijn gevoel 'heropgevoed', ik nam 'alles' automatisch over, ik werd één van hen.
Maar ondanks het feit dat ik bij ze woonde en me er prettig bij voelde, bleef het ook een feit dat ik westers was, zijn vader kon het er nog steeds niet helemaal mee eens zijn.
Ik ben gaan lezen, samen in de Koran met mijn vriend en heb later ook het gevoel gekregen dat ik meer in de richting kwam naar het gemis in mijn leven.
Ik had dus toen een levenswijze overgenomen, maar die kwam ook ergens vandaan, toen ik erachter kwam dat dus alles van de islam kwam, wist ik het..., ik wilde er ook bij horen, want dat gevoel had ik in die tijd. Ik wilde me ergens mee identificeren, en dat was met de islam en het moslim zijn.
Dit alles heb ik besproken met de familie en zij hebben me begeleid, samen met twee imams, naar de islam. Ik heb na een tijd de shahadah (geloofsbelijdenis) gedaan (al-hamdulillah), nadat ik mezelf er meer in heb verdiept, nog meer, met behulp van boeken enz.
Van te voren heb ik het met mijn ouders besproken, oftewel meegedeeld, want ik stond er als een blok achter, en zij hebben er even aan moeten wennen, en waren er bang voor dat het een bevlieging zou zijn, zoals zovele stappen, die ik in mijn leven gezet heb en waar ik altijd van terug kwam.
Maar uiteindelijk hebben ze me geaccepteerd in mijn keuze en nu, na bijna drie jaar, zijn ze er van overtuigd dat ik een goede beslissing heb genomen voor mezelf, omdat ze me op een positieve manier hebben zien veranderen, en van dichtbij hebben meegemaakt dat deze vele veranderingen zijn ontstaan met behulp van mijn geloof (al-hamdulillah).
Dit en vele keuzes binnen mijn geloof hebben ze geaccepteerd, ook het dragen van hijab (hoofddoek) (al-hamdulillah), ze houden rekening met het eten, en als het niet anders kan nemen wij halal vlees mee als we graag met ze willen eten.
Mijn moeder, maar ook mijn vader zijn er zelfs trots op, ik ben hun dochter en blijf dat waar ik ook voor kies. Ook mijn jongere broertje en zijn vriendin accepteren me zoals ik ben, zoals (al-hamdulillah) vele mensen om mij heen.
Ze zien dat deze keuze mij heeft gemaakt tot een ander mens en mij positief beïnvloedt, nog steeds elke dag (insha'allah),

Uiteindelijk ben ik met mijn vriend getrouwd, ook mijn ouders zijn er getuige van geweest, en nu hebben we (al- hamdullillah) een mooie (masha'allah) en gezonde dochter die nu alweer bijna twee jaar is.
In twee jaar tijd is er dus zo ontzettend veel veranderd in mijn leven en ik dank zgod daar nog elke dag voor, want eindelijk heb ik mijn thuis gevonden, eindelijk heb ik de rust in mijn leven gevonden, mijn innerlijke ik, die ver te zoeken was, en de veiligheid bij de islam.
Het is als een verliefdheid, die nooit meer overgaat (insha'allah).
Nog steeds ben ik elke dag bezig met de islam en de ontwikkeling daarin, met de daarbij behorende ups en downs, maar als je echt geloofd en je best blijft doen, wordt je daar (insha'allah) met behulp van God in begeleid en ondersteund.
Het lukt iedereen, als je maar vast blijft houden aan de waarheid, de enige waarheid 'De islam", waar ik voor leef samen met vele anderen en waarbij steeds meer nieuwe mensen zich aansluiten (lof zij God).

Ik heb geprobeerd het zo kort mogelijk te houden, al is dat zo moeilijk, omdat er zoveel bij komt kijken en je er zoveel gevoelens bij hebt, die je het liefst allemaal op papier zet, maar helaas, dan wordt het te lang.

Ik hoop dat ik met mijn verhaal ander moslim(a)'s tot steun kan zijn, of wat ik er ook mee mag bereiken (insha'allah). Ik vond het in ieder geval een zeer prettige ervaring, omdat het alleen al zo fijn is dat je weet dat je niet de enige bent, met deze of met een soortgelijke ervaring.

Ik wens iedereen veel geluk in de islam toe, en de mensen die nog bezig zijn de stap te zetten: blijf altijd zoeken naar de waarheid, want deze leidt je vanzelf op het goede pad (in sha' allah, als God het wil).

As- salaamu `alaykum
liefs Sjaima

Ik dank God (Hij zij verheven) ervoor dat ik deze kans heb gekregen met vele anderen.
al- hamdullillah, Lof zij God

Wilt u reageren op dit verhaal:
nwmoslimas@moslima.nl onder vermelding van "Sjaima"