Het verhaal van (aankomend) zuster Shaheira

Bismillaahir-Rahmaanir-Rahiem

Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen.

Laat ik heel kort een introductie houden. Ik ben een jonge vrouw van 27 jaar en ben zonder een bepaalde religie opgevoed. Mijn vader is hervormd en mijn moeder is helemaal niet gelovig. Geloof heeft dus in mijn leven geen hele grote rol gespeeld. Ik heb wel jaren op een katholieke basisschool en middelbare school gezeten. Op de basisschool werd er nog echt gebeden voor de lesaanvang en op het einde. We kregen godsdienst les van de pastoor. Mijn ouders hebben mij bewust naar een christelijke school gestuurd omdat zij vonden dat er daar nog sprake was van normen en waarden en een soort van discipline.
Op een gegeven moment toen ik een jaar of 11/12 was (periode van vormsel, volgt na communie) had ik het gevoel dat ik in God geloofde. Ik heb daar zelfs met mijn meester over gesproken, maar uiteindelijk is er niets mee gedaan omdat ik dan gedoopt moest worden, communie moest doen en vormsel. En tja wat moet je als kind van 11, uiteindelijk is het gevoel dus weer weg geëbd.
Op een gegeven moment kwam ik rond mijn 18e jaar in de grote stad wonen. Dat was natuurlijk erg leuk, stappen, feesten, drinken etc. Ik was niet extreem ofzo, maar dacht er ook niet veel bij na, ik deed die dingen omdat we het gewoon deden en omdat ik zo mijn dingen van me af kon zetten en vergeten. Ik ben na de scheiding van m'n ouders op m'n 17e vrij snel uit huis gegaan. Ik werd vrij 'streng' opgevoed en dan kom je in de 'grote' wereld en is er niemand meer die op je let. Althans dat gevoel had ik toen.

Op een gegeven moment ontmoeten mijn beste vriendin en ik drie jongens, zij waren alle drie van Marokkaanse afkomst. Die jongens werden onze beste vrienden. Ze hebben nooit wat geprobeerd, het ging echt om de vriendschap. In die periode van m'n leven vond ik de Islam een belachelijk geloof. Nu gezien wist ik er helemaal niets van en zei ik dat gewoon om ergens tegen aan te schoppen en omdat ik niet beter wist en niets anders hoorde. Ik heb wat
discussies gehad met deze jongens en dit monde ook wel eens uit in grote ruzies. Als ik er nu naar terug kijk schaam ik mij voor mijn woorden van toen. Toch vergaven zei mij de dingen die ik tegen hun had gezegd. Ik besefte toen absoluut niet wat de Islam is en wat dat voor hun betekende en besefte ook niet dat ik hen daar mij kwetste en toch wisten zij waarschijnlijk diep van binnen dat ik het uit onwetendheid zei en dat het niet mijn bedoeling was hun te kwetsen. Mijn beste vriendin had op een gegeven moment de Quoran gekocht, dit vond ik maar raar, maar liet haar wel altijd in haar waarde.
Maar soms achter haar rug om kletste ik daar wel over niet met iedereen maar wel met m'n vader bijvoorbeeld. Ik heb daar nu nog spijt van, maar zij heeft mij dat gelukkig al lang vergeven zegt ze.

Uiteindelijk ben ik weer weg getrokken uit die stad na beëindiging van een twee-jarige (rot)relatie en ben weer bij m'n vader gaan wonen. Het contact met die drie vrienden was verwaterd alsmede het contact met mijn vriendin.
Ik sprak haar af en toe maar niet vaak. Ik werkte, ging uit, rookte enz. Ik was continue opzoek naar iets. Het niet kunnen omschrijven waar je naar op zoek bent is heel moeilijk. Het brengt ontzettend veel onrust in je leven.
Want je verleden is je verleden en die kan je niet weg doen. Ik was altijd op zoek naar rust, maar door dat zoeken vond ik dat juist niet. Na twee jaar ben ik weer terug gegaan naar de grote stad, ik kon daar een woning krijgen.

Mijn verhaal wordt nu wel erg lang zie ik. Ik zal het proberen iets korter te vertellen. Ik was gelukkig al iets rustiger geworden inmiddels was ik al 25. Maar toch nog een tijdje doorgegaan met uitgaan etc. Onrust foute jongens enz. Ik wilde het gewoon niet meer. Ik werd er moe van. Toen op een avond ontmoette ik een hele leuke, lieve jongen van Marokkaanse afkomst. Ik heb altijd gezegd, ik zal nooit met een Marokkaanse jongen gaan. Tot die avond dus. Ik weet niet wat er gebeurde maar ik had er zo'n rustig gevoel over en al mijn principes gooide ik over boord. Ik was het zat met mijn 'principes'. Ik wist erg weinig wist niet eens wat halal vlees was. Ik heb ook best wel wat discussies met hem gehad omdat ik van alles nog een groot punt kon maken en omdat ik sommige dingen vreemd vond terwijl het me eigenlijk heel erg aantrok. Maar in het begin lijkt het wel of je in een soort strijd komt met je zelf. Strijd is een groot woord, maar dingen die je vroeger belachelijk vond en of waar je niet bij stil stond vind je nu ineens mooi.

Ik ben, inderdaad na aanleiding van mijn ontmoeting met hem, gaan lezen.
Eerst een basis boekje en nog een basisboekje en dat werden steeds meer boeken. Diepgaandere boeken want die basisboekjes kende ik nu wel. Een gevoel van respect en rust kwam steeds meer over mij heen, maar drong eerst niet geheel tot me door en daarom gedroeg ik me soms tegenovergesteld, rusteloos en snel op m'n teentjes getrapt en zo. Op een gegeven moment ben ik gestopt met roken, gewoon omdat ik dat wilde en dat is me zonder moeite gelukt. Ik vond het niet meer bij mij passen en wilde mijn lichaam niet meer vervuilen. Zonder dat ik het zelf bewust door had ben ik gestopt met drinken. Niet omdat ik probeer te stoppen terwijl ik het eigenlijk nog wil. Nee ik drink niet meer omdat ik er totaal geen behoefte aan heb en omdat ik me nu schuldig voel als ik het ineens wel zal doen. Ik wil gewoon altijd me zelf kunnen zijn en niet m'n geest beïnvloeden met troep. Ik vond dat ook
niet gepast meer om als jonge vrouw dronken naast m'n vriend te staan, terwijl mijn vriend mij nooit verboden heeft te drinken. Het uitgaan staat me ook niet meer aan. Natuurlijk ik vind het leuk om met vriendinnen naar de bios te gaan of wat te gaan eten, maar niet meer in de vieze rokerige tenten waar meisjes van 16 er uit zien als of ze zich zelf te koop aan
bieden en die gasten die er maar al te graag gebruik van willen maken. Ik wil daar niet meer tussen zijn.

Sinds een tijd heb ik zo'n sterk apart gevoel. Het was er ineens en dat is lastig/ moeilijk voor andere te begrijpen. Nu begrijp ik wat een gelovig (christelijk) vriendin ooit tegen me zei '' als je er voor open staat en de deur van je hart opent komt God van zelf binnen' dat vond ik toen vaag en kon ik mij niets bij voorstellen. Ik heb het gevoel dat Allah mij het goede pad op wil leiden. Ik heb zo'n enorme rust over mij heen gekregen, ondanks dat echt niet alles nu vlekkeloos in mijn leven verloopt, maar toch ik kan er heel anders mee omgaan.

Het is zo jammer dat het moeilijk uit te leggen is aan sommige mensen. Ander vriendinnen van mij maken zich druk omdat ze bang zijn dat ik me zelf verlies en geen plezier meer maak. Soms erg vermoeiend maar heb geen zin om mij continue te verklaren. Ik ben juist blij met mijn rust. Sinds enige tijd is het uit met mijn vriend dit kwam voor al uit het feit voort dat ik het gevoel had dat hij dacht dat ik alles deed en zei omdat hij dat wilde horen.
Soms klinkt het ook vreemd ik begrijp andere wel eerst was ik anti-islam en nu voel ik me zo. Ik wil niet meer bij de ongelovige horen. Mijn vriend en ik zijn gelukkig nog goede vrienden en dank Allah nog steeds voor mijn ontmoeting met hem. Inshal-Allah komen we ooit bij elkaar als man en vrouw.
Nu kan ik mijn eigen weg in mijn geloof voor mij zelf uit een zetten. Nu kan ik er wel goed met hem over praten omdat de druk weg is. Ik heb ook een lieve vriendin die moslima is en zij wil mij ook helpen, maar ook zij zegt als het wel uit je hart komt en niet voor andere. Dat begrijp ik maar ik weet niet wanneer iedereen het snapt. Maar dat komt vanzelf wel als Allah
het maar weet. Mijn beste vriendin (die toen de Koran had gekocht) heeft gelukkig veel begrip. Soms schaam ik me voor vroeger en vraag haar of ze het niet vreemd vind dat ik nu molima wil worden. Zij is blij voor me zegt ze en ze heeft respect voor me dat ik het allemaal durf. Andere vriendinnen vinden het allemaal best die denken ach laat haar maar ff zolang ik maar niet met een hoofddoek ga lopen. Ik heb er al een paar gekocht en oefen soms voor de
spiegel, en soms draag k het thuis gewoon omdat mij dat een fijn gevoel geeft. Ik merk dat je ook de mensen er bij moet betrekken, kleine stukjes anders schikken mensen.

Ik lees nu de Quaran (die van mijn vriendin ja). Ik lees hem nu met gevoel en dat geeft me zo'n goed gevoel. Soms is het lastig qua taal maar ik begrijp het nu vrij goed. Ik probeer te leren te bidden, maar weet nog niet helemaal hoe dat moet. Wanneer mensen het op een "Nederlands' verjaardagsfeest het hebben over moslims heb ik het gevoel de moslims te
willen verdedigen en voel ik mij aangesproken. Terwijl ik nog geen moslima ben, maar toch voelt dat zo. Ik heb respect en bewondering voor diegene die zich al bekeert hebben. Ik voel me thuis en op mijn gemak wanneer ik bij mensen ben die ook geloven en mij begrijpen, de liefde de warmte de rust, de normen en waarden. Het vertrouwen in Allah. Toch wil ik niet van de hak op de tak mij bekeren. Ik vind dat je er serieus mee moet omgaan en jezelf
moslima noemen is niet niets. Mijn gevoel is heel sterk en wanneer God het wil helpt hij mij dat laatste stapje te nemen.
Ik wil eerst kunnen bidden etc, voor dat ik mijzelf zo kan noemen. Volgens mij kan ik nog wel uren door schrijven, maar dat kan niet helaas. Hoop niet dat ik al te veel heb geschreven. Het lijkt mij erg leuk om met andere moslima's te schrijven/spreken. Ik vond het in ieder geval erg fijn om mijn verhaal hier kwijt te kunnen.Al hamdoe lillah