Zuster Saliha

Salaam alleikoem, zusters in de Islaam.

Ik woon in het noorden van het land, in een buurt waar geen tot weinig moslims wonen. Ik ben christelijk opgevoed, met een atheïst als vader en een protestantse moeder. Ik ging af en toe met mijn moeder mee naar de kerk en bidde ook voor het eten, omdat het de gewoonte was.

In groep 7 (ik was toen dus 9, 10 jaar) kwam ik via een werkstuk in aanraking met de Islaam. Ik vond het erg interessant. Alles heb ik opgezocht, hoe je woedoe moet doen, hoe de salaat verricht hoort te worden, wat de vijf zuilen inhouden. Ook na dat werkstuk wilde ik er meer over weten en bleef zoeken naar informatie. Beetje bij beetje las ik meer. Op verscheidene sites op het internet ging ik in discussie met moslims over de Islaam en over mijn oude geloof, het Christendom.
Dat was het moment waarop ik mezelf afvroeg waar ik in geloofde, hoe ik de dingen voelde. Op het internet merkte ik dat als iemand een vers uit de Koran plaatste, of een uitspraak van Mohammed (vrede zij met hem) ik er rustig van werd, het voelde alsof het de Waarheid was.

Ik ben toen ik 14 was de Koran gaan lezen. Vanaf dat moment wist ik dat Allah (swt) de enige God is. Ik voelde Zijn liefde, werd helemaal warm. Zo prachtig is dat boek... Toen wist ik dat de Islaam het enige Ware geloof is. Dat ik niet gelukkig kan en zal worden zonder de liefde van Allah (swt) in me op te nemen en te leven als een goede moslima insha'allah.
Ik heb lang getwijfeld, wat moet zo'n jong meisje met de Islaam. Is het mogelijk om te bekeren? Weet ik het zeker? Ik heb met de dominee gepraat (want hoe geïnteresseerder ik werd, hoe meer ik naar de kerk ging om te luisteren en later overeenkomsten te zoeken met de Islaam). Hij vertelde me dat de Islaam inderdaad een prachtige godsdienst was. Hij zag dat ik ging stralen als ik over de Islaam praatte en hij wist als één van de eersten dat ik in mijn hart geloofde dat er geen God buiten Allah (swt) is en dat ik getuig dat Mohammed (vrede zij met hem) Zijn profeet is.

Tijdens de ramadan 2005 was er een imam bij ons kerkclubje op bezoek, daar heb ik ook veel mee gepraat. Hij opende mijn ogen. De zoon van de dominee en ik gingen met hem in gesprek, vroegen hem de oren van het hoofd. Ik vroeg hem hoe ik moest reageren als mensen die zich moslim noemen mij uitschelden voor varken of voor kafir. Hij heeft mij veel duidelijk gemaakt en ik werd alleen maar zekerder van de prachtige Islaam. Het is het meest vredelievende, feministische, beschermende geloof. Het is juist niet zoals velen denken dat het is.

Ik heb de Koran ook meegenomen op vakantie en ben heel intensief gaan lezen en met mijn moeder erover gepraat. Als mijn zusjes aan het zwemmen waren, maakte ik aantekeningen en schreef ik soera's over. Steeds meer en meer drong het verlangen om moslima te worden naar me op. De bom barstte toen ik mee wilde doen aan de ramadan. Mijn ouders waren het daar niet mee eens. "Je bent toch geen moslim" was het toen. Ik ben best impulsief naar de moskee gestapt en ben op 27 september 2006 op 15 jarige leeftijd bekeerd tot de Islam. Het voelde meteen goed. Ook al was er eigenlijk niets veranderd, ik voelde me zo rein, zo vrij, zo vol van Allah (swt) Zijn liefde.
Mijn ouders waren er niet blij mee, werden zelfs woest toen ik een hijaab ging dragen. Dat is erg belangrijk voor me geweest. Hoewel het maar een doekje is, geeft het mij een super gevoel. Ik voel me gelukkig als ik mijn hijaab draag. Natuurlijk is het af en toe moeilijk, op school hadden ze het niet verwacht, maar steeds vaker komen leraren op me af om te zeggen dat ze het dapper van me vinden. Een paar weken terug heb ik aan mijn gereformeerde grootouders verteld dat ik moslima ben geworden, dat ging ook best goed. Ook heb ik nu contact met zusters via het internet, wat me helpt met mijn kennis over de Islaam te verbreden.

Nu gaat het veel beter met mijn ouders, insha'allah zullen ook zij eens inzien hoe mooi de Islaam is.

groetjes, jullie zuster Saliha

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Saliha"