Zuster Rabia (2)

Het enige gevecht waar ooit iets positiefs uit kan komen

Salaam aleikoum,

Ik bezoek deze site regelmatig en lees dan altijd de verhalen van bekeerde moslima's.
Zelf zijn mijn ouders islamitisch, dus heb ik de 'tools' al op een jonge leeftijd meegekregen. Maar bij het lezen van deze verhalen schaam ik me soms enorm. Doordat je niet beter weet, heb ik in het verleden mijn mooie geloof voor granted genomen. Sinds mijn 17e bid ik elhemdoelieh en ga ik er ook serieus mee om. Maar de islam was er altijd. Ik was moslima bij mijn geboorte. Ik heb nooit ouders gehad, die boos werden als ik met de islam bezig hield
(Integendeel, ik werd juist gestimuleerd) Ik heb nooit twijfels gekend, ik heb mij altijd direct thuis gevoeld. Ik heb nooit hoeven zoeken. Mijn hele familie was moslims, dus er was niks aan de hand. Om die reden heb ik enorm veel respect voor bekeerlingen. Ik kan me heel goed voorstellen hoe moeilijk het wel niet voor hen moet zijn.

Ik ben geen moslima omdat mijn ouders moslims dat zijn. Ik ben een moslima omdat Allah dat zo heeft bepaald. (want in zeker zin worden we allemaal als moslims geboren) Allah heeft de islam in mijn hart geplaatst en heeft me naar de islam geleid. Net zoals hij dat plaats bij wie Hij dat wilt, en net zoals hij leidt wie hij wil. (Moge Allah onze harten ferm maken in ons geloof). Als ik alle verhalen lees van moslims die bekeerd zijn, dan probeer ik mijn eerste moment voor de geest te halen. Het eerste moment dat ik wist dat Allah er was. Het eerste moment dat ik Zijn aanwezigheid voelde. Dat moment ligt vast zo ver weg, dat ik het me helaas niet meer kan herinneren. Mensen die zich bekeren herinneren zicht dit moment vaak goed. Wat is het toch mooi om moslim te zijn. Maar wat ik wel weet is dat het een lange, soms zware weg is die we moeten afleggen. Het is een keiharde strijd die geleverd moet worden. Geloven is een ding, maar dan heb je nog de rest. En dit geldt voor ons allemaal.

Mijn iman kende soms hoogte- en dan weer dieptepunten. Dit verontruste mij vaak. Ik begon mij af te vragen waardoor dit kwam. Soms ging het zo goed met me. Dan voelde ik me zo dicht bij Allah, zo verbonden met mijn Geloof. De hele wereld kon ik aan. Maar dan had je ook de andere kant. Dan ging ik twijfelen aan mezelf. Dan schaamde ik me voor mezelf. Waarom kon ik niet altijd sterk zijn. Pas op latere leeftijd kwam ik er achter dat dit een normaal verschijnsel is. Ik weet nu dat je moet blijven vechten. De strijd zal nooit over zijn. Maar het is een strijd die de moeite zeker waard is. Als ik nu iets erg meemaak, of een teleurstelling moet verwerken, dan zeg ik tegen mij zelf : Wat is het ergste dat mij kan overkomen. Het antwoord op deze vraag is, dat ik op een dag wakker word en niet aan Allah denk. Dat ik Hem vergeten ben, en dat Hij mij vergeten is. Dat is mijn worst case scenario. Meer heb ik niet te verliezen. Het is Allah die mij door vele teleurstellingen heeft geloosd. En dat zal ik nooit vergeten. Ik wil en kan Hem niet in de steek laten. Zolang Allah bij me is, kan ik alles aan. Ik zoek hem op waar en waneer ik kan. Wanneer ik zo opga in deze wereld dat ik mijn moslim-zijn bijna vergeet, dan vraag ik Hem vergiffenis en probeer ik het opnieuw. Net zo lang totdat ik weet tevreden ben over mezelf. Net zolang totdat mijn imam zo sterk is dat ik nooit meer zal dwalen. Soms slinger ik heen, maar ik blijf altijd op mijn weg. (Moge Allah ons daar allemaal houden) Mijn wens is om ver te komen. Maar ik weet dat dit niet makkelijk is.

Soms verbaas ik me wel eens voor de enorme liefde die ik voor Allah voel. Uit het niets kan dat gevoel me overvallen. Bij het zien van een mooi natuurverschijnsel bijvoorbeeld. Dit gevoel kan je niet oproepen. Het is iets wat Allah je geeft. Want alle vrede en rust komt immers van Allah. En Hij is ook weer in staat om het van je weg te nemen. Dit hoort er bij.

De reden waarom ik dit heb geschreven is omdat dit iets is geweest dat mij lang heeft beziggehouden. Ik leefde vroeger altijd in de veronderstelling dat ik op een bepaalde leeftijd een 'goede' moslima zou zijn. Ik nam aan dat dit vanzelfsprekend zou zijn. Maar niets is vanzelfsprekend. De strijd zal blijven. We kunnen alleen maar hopen dat Allah ons niet alleen zal laten leven als moslims, maar ook zal laten sterven als moslim. Zijn wil is doorslaggevend. Dus we hebben reden genoeg redenen om van Allah te houden, maar we hebben ook redenen genoeg om hem te vrezen. Vroeger begreep ik niet waarom ik bang zou moeten zijn voor Allah. Hij was immers mijn grote steun. Bij hem zocht ik troost wanneer ik het moeilijk had. Hem zocht ik op in het holst van de nacht. Tegen Hem praatte ik als ik bij niemand terechtkon. Nu weet ik dat we hem juist eren door hem te vrezen. En zo zijn er nog meer dingen die met de jaren meer en meer op hun plek vallen. Hoe meer je leert, hoe meer je beseft hoe weinig je eigenlijk weet. De waarde van kennis heb ik nooit begrepen. Zonder kennis ben je in de in de tijd waarin we nu leven vrijwel kansloos. Het is een snelle wereld, met snelle mensen. We hebben het moeilijk, maar niet moeilijker dan volken die ons zijn voorgegaan. Dit kan geen excuus zijn.

Tegen jullie mijn moslim broeders en zuster die het ook zo ervaren wil ik zeggen: ga door met je gevecht. Het is het enge gevecht waar ooit iets positief uit kan komen. Het is mijn persoonlijke strijd. Soms is het zwaar, maar ik krijg er zoveel voor terug. Uit liefde en vrees voor Allah, kan ik niet meer terug, wil ik niet meer terug. Elhemdoelileh, met heel mijn hart.

Allah heeft de islam in onze harten geplaatst. Hij heeft ons iets moois en waardevols geschonken. Nu is het aan ons om er wat van te maken.

Moge Allah ons leiden en onze strijd makkelijk maken.

Jullie zuster in islam Rabia

Je kunt me mailen