Oem Hagar

Bismillaahi Arrahmaani Arraheem

Ik heb besloten om mijn verhaal te vertellen, omdat ik hoop dat meisjes die in een soortgelijke situatie verkeren als die ik had, lering kunnen trekken uit mijn leven....

Ik ben geboren in een Marokkaans moslimgezin. De Islam werd echter niet gepraktiseerd behalve het vasten in de Ramadan, af en toe bidden en de feestdagen werden gevierd. Ik werd best "vrij" opgevoed op bepaalde vlakten en mocht vrijwel alles. Ik hoefde geen Hijaab te dragen met alle gevolgen van dien. Op mijn 12e had ik mijn eerste "vriendje", vanaf mijn 14e begon ik make-up te dragen, ik bidde met tussenpozen en zonder gevoel, las niets over Islam en verdiepte mij er helemaal niet in. Achteraf gezien bestond mijn leven uit hypocrisie en duisternis. Ik leidde mijn leven zoals ik wou en hield geen rekening met de wetten van mijn Schepper. Mijn leven bestond uit muziek, kleding, roddelen, verliefdheid en de daarbij behorende "liefdesverdriet". Niet wetende dat ik in werkelijk zou moeten huilen om het leven dat ik leidde en de onwetendheid waarin ik verkeerde. Toen ik 15 jaar was kwam in mijn ogen het dieptepunt. Ik deed niets aan mijn school, spijbelde vaak en was erg "verliefd" op een jongen. Ik leefde in continue angst dat ik iemand van mijn familie zou tegenkomen op een plek waar ik niet hoorde te zijn, of op een manier hoe ik er niet uit mocht zien, of met een persoon waar ik niet bij moest zijn. Dat Allah (swt) mij zag hield ik mij helemaal niet mee bezig. Sterker nog, wanneer dacht ik eigenlijk aan Allah (swt) en het Hiernamaals? Zelfs de dood van een belangrijk persoon in mijn leven, namelijk mijn moeder, had mij niet veranderd.

Allah had bepaald dat mijn familie achter al mijn geheimen kwamen. In mijn ogen was dat het genantste en ergste wat mij kon overkomen. Achteraf zie ik dat het juist een genade was van Allah (swt). Ik wist toen nog niet wat Allah voor mij had bepaald. Vanaf dat moment veranderde ALLES in mijn leven. Het respect en het vertrouwen die ik genoot van mijn familie was totaal kapot gemaakt. Ik werd ineens sterk in de gaten gehouden. Ik moest precies vertellen wanneer ik op school moest zijn en hoe laat ik vrij was. Er werd gelet op het gebruik van make-up en hoe mijn haar zat. Maar dit weerhoude mij niet om op hetzelfde pad door te gaan. Het enigste wat veranderde was dat ik nog beter mijn best deed om alles verborgen te houden en dat ik met meer angst leefde.
Op een gegeven moment verhuisde wij naar een andere stad. Wij woonde eerst een eind weg van mijn school, maar nu verhuisde wij dichterbij. Dit maakte mijn leven nog moeilijker en weerhield mij van vele foute zaken. En subhaanallah op een dag gaf mijn broer mij een boek genaamd "Tuinen der Oprechten". Toen ik begon te lezen raakte dit mij. Ik kreeg een klein gevoel van binnen van liefde en bewondering voor de Profeet en de metgezellen, angst en spijt voor wat ik allemaal had gedaan in mijn leven. Dit was nieuw voor mij omdat ik nooit eerder dit soort boeken had gelezen. Het gevoel was niet zo sterk maar het was er wel. Dit was het begin...

Mijn broer, die inmiddels was begonnen met zich te verdiepen in Islam en het praktiseren ervan, praatte veel met mij over de Islam, Allah en de Profeet (saws). Maar toch was het gevoel niet sterk genoeg om mij te veranderen. Mijn hart en nafs waren nog steeds niet genezen. Maar naarmate de tijd verstreek en hoe meer ik las en hoorde van mijn broer, hoe meer ik begon te veranderen. Ik begon mijn gebed te verrichten (weliswaar niet op tijd, maar het begon al), merkte dat ik jaloers werd op meisjes die een Hijaab droegen (terwijl ik ze altijd al had gezien en allang wist dat de Hijaab verplicht was, maar mij er niet mee bezig hield). Ik werd ook vooral 's avonds bang om dood te gaan. Ik dacht vaak aan de dood en voelde angst omdat ik wist hoe ik mijn leven tot nu toe had geleid.
Op een gegeven moment opende Allah (swt) mijn hart naar de Hijaab. Ik besloot om een hoofddoek te dragen, maar stiekem voelde ik wel wat van schaamte. Eerst was ik zo ijdel als wat en nu kom ik ineens met een hoofddoek. Wat andere mensen zouden zeggen speelde ook van binnen. Maar Alhamdulillaah, Allah maakte mij standvastig. Daarna raakte ik door de Wil van Allah (swt) in contact met rechtgeleide zusters, ik begon lezingen bij te wonen, naar de moskee te gaan, boeken te lezen, de correcte Hijaab te dragen (eerder was het alleen een hoofddoek). Maar het aller belangrijkste; Allah (swt) liet mij proeven van de zoetigheid van het geloof en versterkte mijn Imaan. Ik had berouw getoond voor alles wat ik had gedaan en ik hoop dat Allah mij zal vergeven. Maar berouw tonen is niet het einde, slechts het begin.
Nu begint pas de moeilijke Jihad tegen de Shaytaan, de Nafs en moeten we werken om niet te vervallen in zonden, onze Imaan te behouden en te versterken. We zijn zwak en een zonde plegen is zo makkelijk. En door de Fitna in dit leven kan onze Imaan zo minderen. Maar door de genade van Allah heb ik veel rechtgeleide zusters om mij heen die een goede invloed hebben. Uit ervaring kan ik zeggen dat het echt belangrijk is dat we onze vriendinnen en echtgenoot zorgvuldig uitkiezen, want zij kunnen een grote rol spelen in jouw geluk in dit leven en het Hiernamaals.

Ik vraag Allah om ons standvastig te maken op Zijn weg, ons Imaan te versterken, onze zonden te vergeven en ons te belonen met Het Paradijs.

Oem Hagar

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Oem Hagar"