Update: 17 juni 2006
Update: 1 september2006

Salaam Broeders en Zusters,

Ik ben Odette, Ik ben achttien jaar, een Nederlandse en word Inshaallah binnenkort moslima.
Het leek me dat het tijd werd om ook mijn verhaal eens op te schrijven, hoewel het verhaal nog niet af is. Ik ben geboren in een atheistisch gezin, met een ''ietsist'' als vader, en mijn moeder heeft ruzie met God. Zij projecteert al haar onvrede over dit leven op Hem. Ik was opgegroeid zonder geloof, maar mijn oma is katholiek.
Rond mijn 3e levensjaar was ik dus vrolijk in de weer met de rozenkrans, het kruis, en mijn eigen mariabeeldje.
Ik geloofde in God, en wilde tot ongeveer mijn 6e levensjaar Non worden.
Het zat er dus al vroeg in Alhamdoelillah

Jaren geleden begon ik me te interesseren voor de Islam, toen ik 12 was ofzoiets. Ik hoorde veel over een religie die vrouwen onderdrukte, mishandeling promootte en terrorisme goedkeurde. Ik kon me niet voorstellen dat iets dergelijks zou bestaan, dus ik wilde het naadje van de kous weten; want ik wilde mensen die in zulke erbarmelijke omstandigheden moesten leven graag helpen.
Al snel kreeg ik door dat dergelijke dingen geen Islam waren, maar cultuur die helaas nog steeds voorkomt in sommige Arabische landen. Maar dat is niet de wil van Allah, leerde ik door te lezen over de Islam. Ik voelde bij het lezen over de Islam steeds meer een groeiend besef dat het ''waar'' was, het voelde echt heel goed.
Helaas reageerde mijn omgeving minder goed op mijn interesse in de Islam, en men zei dat ''zo'n dogmatisch geloof met al die restricties en bekrompenheden toch niets voor mij is'' en ik liet me meeslepen. Ik was jong en ze reikten me andere dingen aan, zoals moderne hekserij. Dat paste toch zeker beter bij mij!

Natuurlijk, een religie die vele goden aanbidt in de vorm van een Man/Vrouw God en Godin, en die aan magie doet, was vast en zeker beter voor me. Ik zocht verder in de hekserij, maar vond niet dezelfde verbondenheid met ''de Goden'' als ik vanaf het begin met Allah had gevoeld. De hekserij gaf me het gevoel te dwalen en oneindig te zoeken, wat ''heksen'' verklaren als de zoektocht naar het spirituele zelf.
Oftewel, zij zoeken naar hun natuur die Allah ze gegeven heeft, maar zij zijn misleid en dwalen.
Ik kon geen voldoening vinden in het beoefenen van magie en het polytheisme, dus ik ging weer op zoek naar de Ware God.

Rond mijn 17e begon ik dus weer intens te lezen over de Islam, en ik ben toen ook begonnen met het lezen in de Koran. Meer en meer besefte ik hoe mooi de Islam is, en dat dit de Waarheid moest zijn. Ik keek naar de Hadj die op tv werd uitgezonden, en ik had tranen in mijn ogen van de schoonheid van die beelden. Ik wilde daar zijn! Ik wilde bij die mensen horen! Dus ik las meer, en meer, en meer.

Mijn omgeving heeft het er nog wel moeilijk mee, ze denken nog steeds dat het ''niets voor mij'' is en dat ik ''dat toch niet kan willen''. Ik vind dat heel jammer, maar ik zal toch moeten doen wat goed is. Ik wil mijn levensstijl ook steeds meer gaan aanpassen aan Islam, hoewel dat me waarschijnlijk nog wel wat moeite gaat kosten. Ik kleedde me bijvoorbeeld jarenlang in mijn heksentijd ''Gothic'' en dat zijn de enige kleren die ik heb. Niet echt passend voor een moslima met al die pentagrammen en strakke korsetten e.d.
Ik ben wel langzaamaan bezig mijn kleding te verwijden en nieuwe te kopen, maar helaas heb ik niet genoeg geld om heel snel van garderobe te wisselen.
Daar komt bij, dat ik een vriend heb die christen is. Hij leeft volgens de bijbel, maar gaat niet naar de kerk of iets dergelijks. Ik weet dat een moslima geen vriend mag hebben, en al helemaal geen niet-moslim.
Maar zo makkelijk is het niet om een relatie te beeindigen helaas. Ik houd van hem en ik ben al meer dan 2 jaar met hem samen, wat het heel moeilijk maakt. Ik hoop, dat hij door mij het pad naar Allah zal vinden en dat we op die manier toch nog samen kunnen zijn. Ik weet nog niet goed wat ik er mee aan moet in ieder geval, maar ik zal eerst moeten beginnen met Moslim worden, dat lijkt me het belangrijkste.

Wat alcohol en varkensvlees betreft: dat vond ik toch al niet lekker, en dat kost me dus geen moeite om te laten staan. Varkensvlees eet ik al mn hele leven nauwelijks, dus daar heeft niemand in mijn omgeving moeite mee.
Tsja, met de tijd zullen de antwoorden wel komen Inshaallah. Ik denk, dat als ik me bekeerd heb, God me hopelijk het juiste pad zal helpen betreden, en ik zal er mijn best voor doen zoveel mogelijk te doen wat Allah van mij vraagt.
Mijn bedoeling is om deze maand nog Moslim te worden met de hulp van een lieve moslima die Allah in mijn leven heeft gebracht

Als ik Moslim word, zal mijn naam in plaats van Odette trouwens voortaan Noera zijn, ik las die naam ooit voor ik de betekenis zag en wist dat Allah deze naam voor me wilde. Nu ik de betekenis ken is ze alleen maar mooier.

Update: 17 juni 2006

En nu, het vervolg op mijn verhaal.

Ik ben dus bekeerd, alhamdoelillah. Ik heb de Shahada gedaan op 15 Juni 2006 om 21:00 s'avonds en ik ben sindsdien moslima!
Voor ik naar het huis van mijn moslimvriendinnen ging had ik Ghusl gedaan en dat voelde alsof ik voor het eerst in mijn leven écht schoon was. Mijn zusters zeiden dat ik straalde, en ze begrepen dat ik mezelf Noera zal noemen ;)
Ik vond de Shahada zelf erg bijzonder, vooral omdat de Imam daarna een koranvers reciteerde over Mohammed (vzmh) en je vóelde gewoon de sfeer veranderen in de kamer. Het was net of hij er zelf was. De tranen prikten in mijn ogen, zo mooi was het!
Ik voelde me daarna net of ik verliefd was op alles, en vooral op God. Wat een geweldig gevoel!
Ik heb me de hele avond gevoeld alsof ik jarig was, mijn moslimzusters hebben me echt verwend! Ik heb een verjaardagstaart gekregen, een hoofddoek, een gebedskleed, gebedskoord, 4 boeken, en een bos bloemen alhamdoelillah! Zo vreselijk lief. Moge Allah hen belonen.

En er is sindsdien nog meer gebeurd. Ik heb het de 16e uitgemaakt met mijn vriend (mijn ex nu dus). Weliswaar niet in eerste instantie om God, zo eerlijk zal ik zijn, maar het geeft me een rustiger gevoel dat het over is.
Er waren al problemen en iets wat hij deed was de laatste druppel. Allah heeft waarlijk alles voorbestemd, denk ik dan maar.
Ik heb mijn bekering ook al aan mijn moeder verteld, en, ongelofelijk maar waar: Ze is er tevreden mee! Ze begrijpt het! Mashaallah!
Ze vind het zelfs jammer dat ze de Shahada gemist heeft! Wie weet zal Allah haar ooit leiden. Ik hoop het met heel mijn hart.

Ook heeft Allah Soebhana me een toekomstplan gegeven: Ik wil Islamitisch Stervensbegeleidster worden. Er zijn veel imams (mannen) die dat werk doen, maar ik denk dat er veel behoefte is aan vrouwen die vrouwen kunnen begeleiding bij het overgaan naar het hiernamaals. Want vrouwen willen op een intiem moment als sterven toch liever zonder hoofddoek kunnen zijn en over vrouwenzaken praten lijkt mij.

Zo heb ik een doel in mijn leven gekregen mashaallah!

Update: 1 september2006

Nou, dan nu de tweede update van mijn kant.

Ik had de shahada gedaan, dat was geweldig zoals ik beschreven had, en mijn ouders leken dat te accepteren, maar ze vonden dat het ''te snel'' gedaan was, want ''zoiets kun je niet zo één twee drie beslissen'' ik had volgens hun eerst een jaar mee moeten lopen met de moslimgemeenschap (dus een moslim zijn, maar zonder shahada) om te kijken of ik dat wel ''echt'' wilde. Zij bevestigden wel mijn opmerking dat ik al járen over Islam aan het lezen was en dus echt wel wist waar ik aan begon, maar dat was volgens hen niet genoeg. Want ik kon niet weten hoe het was zonder ''de praktijk'' meegemaakt te hebben.
Nu zijn zij ongelovig, en is het dus niet zo'n verassing dat ze niet snappen dat je uit je hart voor Allah kiest, dat dat geen ''rationele'' keus is. Ik wilde shahada doen, omdat ik Allah in mijn hart voelde roepen. Ik heb dan ook geen spijt van mijn beslissing, maar hun felheid twee maanden terug bracht mij toen aan het wankelen.
Ze zeiden tegen me ''meid, dat past helemaal niet bij jou, jij bent veel te vrijdenkend en dat is heel dogmatisch, en zo hebben we je toch niet opgevoed enz enzovoort''. En dat echt allemaal op een zeer strijdvaardige manier, veel heftiger dan toen ik het daarvoor over Islam had gehad.
Voor mij was dat overweldigend, zeker met de Shaytaan die het na je shahada echt op je gemunt heeft, en ik begon ook te twijfelen. Hoe kon ik tenslotte als ''vrijdenkend'' mens in een omgeving die zulke duidelijke regels heeft terecht zijn gekomen?
Ik keerde me enigszins van de Islam af, deed er een tijdje niks meer mee, maar mijn hart bleef me zeggen ''Odette, Je bent moslim!''. Dan liep ik naar de supermarkt en dan dacht ik ''wat doe ik met mn leven, Ik ben moslim!'' Maar ik durfde evengoed niet mn geloof uit te dragen.
Tot dus vorige week. Ik had wéér drama met mn ouders over mijn keuze, en uiteindelijk hebben ze toegegeven. Ze zeiden ''nou, als dat écht je pad is, dan moet je het maar doen. Maar kom niet bij ons als je later spijt hebt'' nou, daar was ik echt gelukkig mee mashaallah! Ik had het gevoel dat ik eindelijk vrij was, en kon zijn wie ik wilde. Natuurlijk heb ik al die tijd in mn hart geloofd, maar ik had de kracht niet het ook uit te dragen. NU wel. Ik draag dan ook vanaf nu een hoofddoek, omdat ik er klaar voor ben en het voor mij een symbool is van de veranderde omgang met mijn ouders en ik dat ik duidelijk wil laten zien aan de wereld wat mijn keuze is.
Alhamdoellilah.

Dus, van nu aan zal ik de weg van een moslima bewandelen. En bedankt broeders en zusters voor jullie steunbetuigingen, deze doen me erg goed en ik voel me er gesterkt door. Moge Allah jullie daarvoor belonen

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Noera2"