Brief van een niet moslim(man)

Geachte moslima’s,

Met veel interesse heb ik jullie verhalen op moslima.nl gelezen. Wat is het internet toch een prima communicatiemiddel want als ik uitsluitend van een medium zoals de televisie afhankelijk zou moeten zijn dan zou mijn beeld van de Islam en speciaal dat van jullie behoorlijk vertekend zijn.
Laat ik mijzelf even wat nader introduceren. Ik ben 52 jaar geleden hier in Nederland geboren uit Nederlandse ouders. Beiden (inmiddels overleden) waren katholiek. Het waren de laatste jaren van de verzuiling dus kreeg in een door en door katholieke opvoeding gekenmerkt door het bezoek aan een katholieke school en een katholie kerk, ik was lid van een katholieke verenigingen enz.
Het geloof liep als een rode draad door die periode maar toen kwamen de roerige jaren zestig waarin al die vaste waarden verdwenen en waarin het geloof als ouderwets werd ervaren. Die periode viel samen met mijn pubertijd dus dreef ik met die stroom mee.

Mijn periode zonder geloof duurde een aantal decennia maar de mens mag God opzij zetten, Hij zal dit nooit met de mens doen en de laatste jaren is het katholieke geloof langzaam maar zeker weer teruggekeerd.
De kerk die ik jarenlang de rug had toegekeerd wordt weer wekelijks bezocht en het is verassend te lezen hoe de ervaringen van sommigen van jullie in de moskee overeenkomen met de mijne in de kerk. Die schijnbare kloof tussen Islam en Christendom is lang niet zo groot als vaak wordt verondersteld en met waardering voor de overeenkomsten en respect voor de verschillen ook goed te overbruggen.

Nu vragen jullie je wellicht af wat een niet-moslim als ik ertoe brengt om op jullie verhalen te reageren. Welnu, de reden daarvan is een simpele: ik vind de manier waarop jullie voor je geloof kiezen, dit beleven en uitdragen in één woord fantastisch! Eerlijk gezegd benijd ik jullie er weleens om.
Laat mij dit met een voorbeeld verduidelijken. Zoals jullie wellicht weten is het in veel (helaas te weinig) katholieke kerken de gewoonte bij bepaalde gedeelten van de viering te knielen.
Ooit omschreef iemand knielen als ‘jezelf even klein maken voor God’. Echter, de moslim(a) in gebedshouding maakt zich nog kleiner en terecht, want voor God kun je je als gewone sterveling nooit klein genoeg maken.

De politici die de laatste jaren zo dapper praten over het herstel van normen en waarden zouden er beter aan doen jullie als voorbeeld te nemen in plaats van zich druk te maken over een non-probleem als de hoofddoekjes. Tien jaar geleden sprak niemand in Nederland erover maar nu is het een bedreiging voor van alles en nog wat en vooral een symbool van onderdrukking zo wordt vaak beweerd.
Julie verhalen gelezen hebbende kom ik tot de conclusie dat het hoofdoekje absoluut geen symbool van onderdrukking van de vrouw is maar juist een bevestiging van haar waardigheid. Jullie hebben daarom niet alleen het volste recht deze te dragen maar (meer nog) alle redenen dit met trots te doen.
Twijfelaars onder jullie zou ik daarom willen aanmoedigen: laat je twijfels varen en tooi je met het mooiste kledingstuk dat er bestaat want je draagt het uit eerbied voor God en respect voor jezelf. Jullie verdienen dan ook alle respect van moslim en niet-moslim, van gelovige en niet-gelovige.

Tot slot hoop en bid ik dat God jullie allen zal zegenen, begeleiden, voorspoed en vrede zal schenken en de dames en heren politici wijsheid en inzicht zal verschaffen.
Ze zullen het nodig hebben.


Hartelijke groeten van een niet-moslim.
Jullie eventuele reacties zijn van harte welkom op abdulsabur@wanadoo.nl

Update:

Ondertussen is deze broeder bekeerd tot de islam en kun je zijn verhaal hier lezen