Update

Het verhaal van zuster Nasira

Mijn bekeringsverhaal

Sinds twee jaar ben ik bekeerd tot de Islam. Maar eigenlijk is mijn interesse in de Islam al veel langer bezig. Ik moet dan zo'n vijf jaar terug gaan. Dat is ook het moment dat ik mijn toenmalige vriend leerde kennen, een Marokkaanse jongen.

Ik kom uit een Christelijk gezin. Elke zondag gaan mijn ouders en broertje naar de kerk. Ik heb op een Christelijke basisschool gezeten en ging naar bijbelstudies. Ik was dit gewend en vond het leuk om naar de kerk te gaan, met al die andere kinderen. De verhalen vond ik mooi om te horen, het waren net sprookjes. Toen ik naar de middelbare school ging ben ik er eens goed over na gaan denken en ging ik eigenlijk steeds minder vaak naar de kerk. Ik ben altijd erg geïnteresseerd geweest in andere culturen en geloven. Aan Islamitische klasgenoten vroeg ik de oren van hun hoofd. Ik wilde alles weten over hun geloof. Maar ik had er toen nooit aan gedacht om mij te bekeren tot de Islam. Ik was tenslotte christelijk.

Vanaf mijn veertiende heb ik een moeilijke periode gehad, maar als ik eraan terug denk, dan dank ik Allah hier voor. Het begon allemaal met de ziekte van Pfeiffer en daarna ben ik eigenlijk nooit meer beter geweest. Na lang en veel onderzoek kwam er uit dat ik reuma heb, in mijn spieren en gewrichten. Toen ik het hoorde stortte mijn wereld in. Ik was 15 en had reuma. Ook nog een vorm die niet veel voor komt bij jongeren, maar meestal bij vrouwen rond de 30. Ik moest naar een revalidatiecentrum om te leren omgaan met mijn pijn. Ik heb drie maanden in een revalidatiecentrum gezeten. Een moeilijke periode, maar ook een hele fijne en leerzame periode.

In deze tijd leerde ik mijn toenmalige vriend kennen. Ik vond het ontzettend moeilijk om een relatie met hem te beginnen, dat ik het eigenlijk niet zo zag zitten, maar hij hield vol. Elke dag kwam hij me opzoeken in het revalidatiecentrum en maakte hij me aan het lachen. Hij was toen geen praktiserende moslim en deed veel dingen die door de Islam verboden worden. Hij heeft me ontzettend gesteund tijdens deze periode en ik ben goed uit het revalidatiecentrum gekomen. Het is toen een tijdje goed gegaan, totdat ik last kreeg van angstaanvallen en stemmen in mijn hoofd. Dit gebeurde toen we op vakantie waren in Mallorca. Ik hoorde stemmen in mijn hoofd, werd angstig, mijn lijf begon rare bewegingen te vertonen. Ik wilde het liefst alleen maar met mijn hoofd tegen de muur aan bonken. Ik schaamde mij hier ontzettend voor en wilde ook niet dat mijn ouders dit te weten zouden komen. Alleen mijn vriend, een goede vriend van hem en mijn nichtje wisten ervan. Als ik zo'n aanval had fluisterde mijn vriend Koran verzen in mijn oor en daar werd ik rustig van. Soms belde ik hem 's nachts op, zodat hij kon reciteren uit de Koran. Dat was het enige waar ik rustig van werd. Ik begreep niet wat hij zei, maar het gaf me een goed gevoel. Gelukkig is dit na een tijdje over gegaan, door Allah's hulp, middels mijn vriend en medicijnen.

Zoals ik al zei was mijn toenmalige vriend geen praktiserende moslim, maar dat wilde hij wel graag zijn. We hadden het vaak over de Islam en het Christendom. Ik heb het altijd een mooi geloof gevonden. In deze tijd ging ik haast nooit meer naar de kerk. Ik voelde me er niet prettig en was het er eigenlijk niet mee eens wat ze zeiden.
Wat ik vooral mooi vindt is het gebed in de Islam. Dat je vijf keer per dag de tijd moet nemen om tot God te komen. Zoiets moois!
Nadat mijn vriend een auto-ongeluk heeft gehad veranderde hij. Hij wilde zich meer bezig gaan houden met de Islam en een praktiserende moslim zijn. We spraken er ook steeds meer over, het waren diepgaande gesprekken. Ik begon boeken te lezen en mijn interesse werd steeds groter. Ook las ik boeken over het verschil tussen de Islam en het Christendom. Alles werd me opeens duidelijk. Dit was het, dit was wat ik ook wilde, dit geloofde ik ook.

Mijn vriend vond het ontzettend fijn en moedigde me aan. Ook zijn ouders waren blij. Ik sprak er vaak over met zijn moeder. Soms vroeg mijn vriend zich wel af of ik het echt voor mezelf deed of voor hem. Maar ik deed het voor mezelf. Dit was wat ik ook geloofde. Ik ben rustig aan begonnen. Steeds meer boeken lezen en er met verschillende mensen over praten. Ik kon er in mijn omgeving eigenlijk maar met weinig mensen over praten, omdat niemand er van wist. Mijn vriend heeft me leren bidden en ik ben begonnen om eerst het ochtendgebed te bidden. Ik was zo blij dat ik het kon, dat ik dat geweldige gevoel ook voelde.
Twee jaar geleden heb ik voor het eerst meegedaan met de Ramadan. Toen ik het mijn ouders vertelde, dat ik mee wilde doen met de Ramadan, werden ze boos. Ze waren het er absoluut niet mee eens. Ze dachten dat ik het niet vol zou houden vanwege mijn gezondheid. Ik heb toch meegedaan, mijn ouders wisten van niets en ik heb het volgehouden. Ik vond het erg fijn en speciaal om mee te maken.
Mijn vriend kwam op een avond thuis van de moskee en had een flyer met daarop Islamitische lezingen voor vrouwen in de moskee in Huizen. Er stond een telefoonnummer op en hij zei dat ik moest bellen, maar dat durfde ik eigenlijk niet. Toch heb ik het gedaan en dat was echt een nieuw begin voor mij. Ik had contact met een Islamitisch meisje en later nog met een Nederlandse moslima, die ik nog ken van de middelbare school. Wat was ik blij, ik heb Allah voor dit alles gedankt.

Met mijn vriend is het helaas uit gegaan. Het ging niet meer tussen ons. We waren uit elkaar gegroeid en er waren teveel dingen tussen ons gebeurd.
Ik heb mijn geloof toen een beetje laten vallen. Ik wist niet meer goed wat ik er mee aan moest en ik had het idee dat ik het misschien toch wel voor mijn vriend had gedaan.
Het Nederlandse meisje waar ik weer contact mee had is in deze periode echt mijn beste vriendin geworden. We vullen elkaar aan en kunnen elkaar steunen in het geloof.
Na een tijdje ben ik goed bij mezelf gaan nadenken of ik dit echt wilde of ik echt in de Islam geloofde. Ik had intussen meer contact met moslima's gekregen en ik bezocht vaker lessen en lezingen in de moskee. Dit was wat ik geloofde. Ik geloofde voor mezelf. Ik geloof dat Allah de enige God is en Mohammed zijn profeet.

Op dit moment gaat het redelijk met mij. Ik woon sinds een jaar op mezelf en dat heeft me veel rust gegeven. Ik werk hard aan mijn geloof.
Afgelopen Kerst heb ik een goed gesprek met mijn ouders gehad. Tot nu toe wisten ze niet dat ik zo veel bezig was met de Islam en mij had bekeerd tot de Islam. Ik sprak er wel regelmatig over, maar meer ook niet. Met Kerst kreeg ik van mijn vader en van mijn broertje een boekje over de Islam. Mijn oma vroeg toen of ik de Islam een mooiere godsdienst vindt dat het Christendom. Ik schrok wel een beetje van deze vraag, maar heb er eerlijk antwoord opgegeven. We hebben toen een leuk gesprek gehad over geloven en mijn moeder zei toen dat het haar niet uitmaakt wat iemand gelooft, als die persoon maar gelooft en het in zijn hart heeft. Ik was erg blij dat mijn moeder dit zei. Ik heb ze niet verteld dat ik regelmatig naar de moskee ga en naar lezingen, maar dat komt wel. Dit is voor mij al een hele stap.

Ik vind het altijd leuk om in contact te komen met bekeerde moslima's. We kunnen veel van elkaar leren. Ik ben 20 jaar oud en woon in Amsterdam, ik doe de pabo.

Ik heb de Islam voor altijd in mijn hart gesloten en dat zal ook altijd zo blijven.

Salaam aleykoem warahmatoellaahi wabarakatoeh,
van Nasira jullie zuster in de Islam

Update van mijn bekeringsverhaal

Ik ben nu al zo´n 8 jaar bezig met de Islam, Alhamdulilah. Mijn interesse in de Islam is sterker geworden toen ik een relatie kreeg met een Marokkaanse jongen. Ik was toen 14. Ik ben nu zo´n 5 à 6 jaar een praktiserende moslima, maar heb daarin ook mijn diepte- en hoogtepunten gehad.

Ik kom uit een Christelijk gezin. Elke zondag gaan mijn ouders en broertje naar de kerk. Ik heb op een Christelijke basisschool gezeten en ging naar bijbelstudies. Ik was dit gewend en vond het leuk om naar de kerk te gaan, met al die andere kinderen. De verhalen vond ik mooi om te horen, het waren net sprookjes. Toen ik naar de middelbare school ging ben ik er eens goed over na gaan denken en ging ik eigenlijk steeds minder vaak naar de kerk. Ik ben altijd erg geïnteresseerd geweest in andere culturen en geloven. Aan Islamitische klasgenoten vroeg ik de oren van hun hoofd. Ik wilde alles weten over hun geloof. Maar ik had er toen nooit aan gedacht om mij te bekeren tot de Islam. Ik was tenslotte christelijk.

Vanaf mijn veertiende heb ik een moeilijke periode gehad, maar als ik eraan terug denk, dan dank ik Allah hier voor. Het begon allemaal met de ziekte van Pfeiffer en daarna ben ik eigenlijk nooit meer beter geweest. Na lang en veel onderzoek kwam er uit dat ik reuma heb, in mijn spieren en gewrichten. Toen ik het hoorde stortte mijn wereld in. Ik was 15 en had reuma. Ook nog een vorm die niet veel voor komt bij jongeren, maar meestal bij vrouwen rond de 30. Ik moest naar een revalidatiecentrum om te leren omgaan met mijn pijn. Ik heb drie maanden in een revalidatiecentrum gezeten. Een moeilijke periode, maar ook een hele fijne en leerzame periode.

In deze tijd leerde ik mijn toenmalige vriend kennen. Ik vond het ontzettend moeilijk om een relatie met hem te beginnen, dat ik het eigenlijk niet zo zag zitten, maar hij hield vol. Elke dag kwam hij me opzoeken in het revalidatiecentrum en maakte hij me aan het lachen. Hij was toen geen praktiserende moslim en deed veel dingen die door de Islam verboden worden. Hij heeft me ontzettend gesteund tijdens deze periode en ik ben goed uit het revalidatiecentrum gekomen. Het is toen een tijdje goed gegaan, totdat ik last kreeg van angstaanvallen en stemmen in mijn hoofd. Dit gebeurde toen we op vakantie waren in Mallorca. Ik hoorde stemmen in mijn hoofd, werd angstig, mijn lijf begon rare bewegingen te vertonen. Ik wilde het liefst alleen maar met mijn hoofd tegen de muur aan bonken. Ik schaamde mij hier ontzettend voor en wilde ook niet dat mijn ouders dit te weten zouden komen. Alleen mijn vriend, een goede vriend van hem en mijn nichtje wisten ervan. Als ik zo’n aanval had fluisterde mijn vriend Koran verzen in mijn oor en daar werd ik rustig van. Soms belde ik hem ’s nachts op, zodat hij kon reciteren uit de Koran. Dat was het enige waar ik rustig van werd. Ik begreep niet wat hij zei, maar het gaf me een goed gevoel. Gelukkig is dit na een tijdje over gegaan, door Allah’s hulp, middels mijn vriend en medicijnen.

Zoals ik al zei was mijn toenmalige vriend geen praktiserende moslim, maar dat wilde hij wel graag zijn. We hadden het vaak over de Islam en het Christendom. Ik heb het altijd een mooi geloof gevonden. In deze tijd ging ik haast nooit meer naar de kerk. Ik voelde me er niet prettig en was het er eigenlijk niet mee eens wat ze zeiden.

Wat ik vooral mooi vindt is het gebed in de Islam. Dat je vijf keer per dag de tijd moet nemen om tot God te komen. Zoiets moois!

Nadat mijn vriend een auto-ongeluk heeft gehad veranderde hij. Hij wilde zich meer bezig gaan houden met de Islam en een praktiserende moslim zijn. We spraken er ook steeds meer over, het waren diepgaande gesprekken. Ik begon boeken te lezen en mijn interesse werd steeds groter. Ook las ik boeken over het verschil tussen de Islam en het Christendom. Alles werd me opeens duidelijk. Dit was het, dit was wat ik ook wilde, dit geloofde ik ook.

Mijn vriend vond het ontzettend fijn en moedigde me aan. Ook zijn ouders waren blij. Ik sprak er vaak over met zijn moeder. Soms vroeg mijn vriend zich wel af of ik het echt voor mezelf deed of voor hem. Maar ik deed het voor mezelf. Dit was wat ik ook geloofde. Ik ben rustig aan begonnen. Steeds meer boeken lezen en er met verschillende mensen over praten. Ik kon er in mijn omgeving eigenlijk maar met weinig mensen over praten, omdat niemand er van wist. Mijn vriend heeft me leren bidden en ik ben begonnen om eerst het ochtendgebed te bidden. Ik was zo blij dat ik het kon, dat ik dat geweldige gevoel ook voelde.

Na twee jaar heb ik voor het eerst meegedaan met de Ramadan. Toen ik het mijn ouders vertelde, dat ik mee wilde doen met de Ramadan, werden ze boos. Ze waren het er absoluut niet mee eens. Ze dachten dat ik het niet vol zou houden vanwege mijn gezondheid. Ik heb toch meegedaan, mijn ouders wisten van niets en ik heb het volgehouden. Ik vond het erg fijn en speciaal om mee te maken.

Mijn vriend kwam op een avond thuis van de moskee en had een flyer met daarop Islamitische lezingen voor vrouwen in de moskee in Huizen. Er stond een telefoonnummer op en hij zei dat ik moest bellen, maar dat durfde ik eigenlijk niet. Toch heb ik het gedaan en dat was echt een nieuw begin voor mij. Ik had contact met een Islamitisch meisje en later nog met een Nederlandse moslima, die ik nog ken van de middelbare school. Wat was ik blij, ik heb Allah voor dit alles gedankt.

Met mijn vriend is het uit gegaan. Het ging niet meer tussen ons. We waren uit elkaar gegroeid en er waren teveel dingen tussen ons gebeurd.

Ik heb mijn geloof toen een beetje laten vallen. Ik wist niet meer goed wat ik er mee aan moest en ik had het idee dat ik het misschien toch wel voor mijn vriend had gedaan.

Het Nederlandse meisje waar ik weer contact mee had is in deze periode echt mijn beste vriendin geworden. We vullen elkaar aan en kunnen elkaar steunen in het geloof. Ook al wonen we niet meer bij elkaar in de buurt, ze is en blijft voor altijd mijn beste vriendin en zuster in de Islam.

Na een tijdje ben ik goed bij mezelf gaan nadenken of ik dit echt wilde of ik echt in de Islam geloofde. Ik had intussen meer contact met moslima’s gekregen en ik bezocht vaker lessen en lezingen in de moskee. Dit was wat ik geloofde. Ik geloofde voor mezelf. Ik geloof dat Allah de enige God is en Mohammed zijn profeet.

Vier jaar geleden ben ik op mezelf gaan wonen, wat mij ontzettend veel rust heeft gegeven.

Tijdens het Kerstdiner vier jaar geleden bij mijn ouders heb ik een goed gesprek met mijn ouders gehad. Tot nu toe wisten ze niet dat ik zo veel bezig was met de Islam en mij had bekeerd tot de Islam. Ik sprak er wel regelmatig over, maar meer ook niet. Met Kerst kreeg ik van mijn vader en van mijn broertje een boekje over de Islam. Mijn oma vroeg toen of ik de Islam een mooiere godsdienst vindt dat het Christendom. Ik schrok wel een beetje van deze vraag, maar heb er eerlijk antwoord opgegeven. We hebben toen een leuk gesprek gehad over geloven en mijn moeder zei toen dat het haar niet uitmaakt wat iemand gelooft, als die persoon maar gelooft en het in zijn hart heeft. Ik was erg blij dat mijn moeder dit zei. Ik heb ze toen niet verteld dat ik regelmatig naar de moskee ga en naar lezingen, maar dat komt wel.

Mijn ouders heb ik het eigenlijk nooit echt verteld, maar ze zijn er gewoon geleidelijk aan achter gekomen. Het was geen grote ontdekking en/of shock voor ze, want ze hadden het wel door. Ze accepteren het volkomen, we kunnen er open met elkaar over praten en maken regelmatig grapjes over onze geloven. Het is heel luchtig en dat vind ik erg prettig.

Ik weet niet hoe mijn ouders zullen reageren als ik de hijaab ga dragen, maar InsAllah zullen zij dit in de loop van de tijd ook accepteren.

Ik ben nu ongeveer anderhalf jaar samen met mijn man en Alhamdulilah het gaat erg goed. Ik merk aan mezelf dat mijn Imaan steeds sterker wordt en dat ik mijn man daarin ook beïnvloed, Alhamdulilah. De laatste tijd denk ik er steeds vaker aan om de hijaab te gaan dragen. InsAllah zal ik hem binnenkort ook gaan dragen.

Met mijn gezondheid is het in de loop van de jaren eigenlijk alleen maar slechter gegaan en dat is soms erg moeilijk. Ik ben erg veel thuis, heb altijd pijn, ben oververmoeid en heb weinig contact met anderen. Het is nog steeds erg onduidelijk wat ik nu precies heb en er worden nog steeds onderzoeken verricht. InsAllah wordt het snel duidelijk en kan ik misschien medicijnen slikken waardoor de pijn wat dragelijker zal worden. Ik vind het soms erg moeilijk om te accepteren en vraag me dan af waarom Allah mij heeft uitgekozen om met deze ziekte te leven. Maar er zijn ook veel dagen waarop ik Allah dank en blij ben dat hij mij beproeft met deze ziekte.

Vanwege mijn gezondheid lukt het mij niet meer om naar lezingen te gaan of regelmatig naar de moskee te gaan. Maar ik heb gelukkig een fijn huis, waar ik ook alles kan doen.

Veel contacten met anderen heb ik niet, vaak omdat zij het niet begrijpen en ik zelf ook niet de energie heb om veel contacten te onderhouden. Maar Alhamdulilah is de Islam in mijn leven gekomen en zal ik nooit alleen zijn.

Ik heb de Islam voor altijd in mijn hart gesloten en dat zal ook altijd zo blijven.

Salaam aleykoem warahmatoellaahi wabarakatoeh,

Van Nancy (Nasira) jullie zuster in de Islam

Wilt u reageren op dit verhaal? Mail naar: webmaster@moslima.nl onder vermelding van: Nasira