Zuster Nadia

Salam Aleikum,

Ook ik ben zover ! Afgelopen week heb ik een de ommekeer beleefd. Het is een lang en mooi verhaal, maar ergens voel ik ook pijn dat ik niet eerder er voor ging.
Het heeft met de buitenwereld te maken, de afwijzing van je milieu, je vrienden, je familie. Hoe kun je nou dit doen, je bent een Nederlandse, vrij, waarom wil je deze beperkingen jezelf opleggen? Je hebt koorts, je hebt een virus, je bent gek. Ik kan er niet tegen, dus ik heb die grote liefde voor Islam nooit verborgen maar ook nooit eenduidig gesteld.

Ik ben het leven in Europa overigens ook al heel lang beu, ik heb in Marokko gewoond als kind en ook nog een tijdje in 2000. Ik heb besloten weg te gaan van deze niet homogene gemeenschap, ik wil de oproep tot het gebed horen, ik wil met mensen zijn die begrijpen dat God er is, en niet maar blaten over je gelooft maar in iets vaags. Ik geloof niet zozeer, ik ervaar.
Als klein meisje liep ik met carnaval al in een djelebba en maakte mijn moeder een sluier voor mijn gezicht, dat wilde ik ook. Mijn hart bloed dat dit land vol ongelovigen zo weinig rust ruimte en respect voor de gelovigen hebben, welk geloof dat dan ook is. Er is geen ruimte voor, het leidt altijd tot spanning. Er woedt maar één strijd op aarde, die van de duivel.

Laten we bidden voor hen die bezeten zijn, voor vrede op aarde voor alle mensen , opdat zij tot Allah gaan komen en wij allen in vrede kunnen leven met elkaar. Insallah….

Nadia

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Nadia"