Het verhaal van de moeder van Sjaima

Hallo iedereen,

Als allereerste ben ik Gerry, de moeder van Sjaima aangenaam, bij deze ga ik mijn ervaring proberen op papier te zetten, wat ik eerlijk gezegd heel erg moeilijk vind, omdat ik het moeilijk vind, om mijn gevoelens te verwoorden, maar ik zal mijn uiterste best gaan doen.

Om te beginnen, moet ik vertellen dat het niet altijd gemakkelijk is geweest voor geen van allen. Sjaima hebben we vanaf 5 maanden in ons midden, we hebben haar geadopteerd toen zij een klein baby'tje was en zijn natuurlijk hele trotse ouders!
Alles ging goed, zoals het hoort te gaan, maar in haar pubertijd begon dat een beetje te veranderen, Sjaima was niet altijd een makkelijk meisje en liet zich snel beïnvloeden door anderen.
Natuurlijk zijn er achteraf dingen, waarover we denken: ''Dat had ik nu zeker wel anders gedaan'', maar dat hou je je hele leven. en uiteraard zijn we alle samen verantwoordelijk voor de dingen die gebeurt zijn.

Iedereen heeft natuurlijk zijn verhaal en het is normaal dat het leven niet altijd rozengeur en maneschijn is, zo ook bij ons. Andere ouders zullen het zeker wel herkennen.
Toen Sjaima 18 jaar was is ze haar zoektocht naar haar biologische moeder gaan starten en al snel hadden ze haar gevonden. Dat was voor Sjaima natuurlijk iets heel erg indrukwekkends, maar zeker niet makkelijk.
Alles moest ze een plaats gaan geven, het is natuurlijk niet niets, om ineens je biologische moeder te ontmoeten na al die jaren.
Wij hebben haar altijd eerlijk verteld, waar ze vandaan kwam en hebben haar ook altijd willen helpen met alle informatie die we maar hadden, om haar moeder te vinden.
In deze periode zat Sjaima nog steeds in haar pubertijd en was ze dus ook nog eens zoekende naar haar eigen identiteit, waarbij ook nog eens de ontmoeting van haar moeder kwam.....
Wat was dat moeilijk voor haar, maar we probeerde haar altijd te steunen en altijd voor haar klaar te staan met wat dan ook. Ik ben nooit echt bang geweest om haar te verliezen, er is ooit zelfs een persoon geweest die tegen mij zei:''Gerry, als jij haar de liefde geeft die zij nodig heeft, dan zal zij altijd bij je terugkomen wat er ook gebeurt'', en dat heb ik altijd met me meegenomen, ik heb vanaf het begin dat ik haar gezichtje zag en haar vastgehouden heb, van haar gehouden als mijn eigen kind, zo beschouw ik haar ook en niet anders…nooit zal dat veranderen!

Het is nu zo'n 5 jaar geleden, dat Sjaima naar ons toe kwam om iets te vertellen, daarvoor is bij ons al het een en ander gebeurt, wat in het begin al heel erg moeilijk was om mee om te gaan.
Zelf hadden we niet zo'n leuke ervaring gehad met Marokkaanse jongeren, en toen kwam onze dochter met het nieuws: ''Pap, mam, ik heb een leuke jongen ontmoet, ik ben verliefd, maar het is wel een Marokkaan''. Dat was voor ons zeker wel even slikken, en de gedachte; ''Weer een Marokkaan!'' schoot door mijn hoofd.
Dat was het eerste wat voor mij even, heel erg moeilijk was, omdat ik ontzettend veel van mijn dochter hou en uiteraard het allerbeste wil voor haar.
Ik had eerlijk gezegd wel even mijn twijfels bij deze relatie, ik was ongerust, maargoed we moesten het maar even allemaal aanzien en we wisten tenslotte nog helemaal niet om wie het ging, we kenden hem nog niet.
Daarna is hij voor de allereerste keer bij ons aan de deur gekomen, mijn indruk: Leuke jongen om te zien, netjes en beleefd……
Maar, omdat Sjaima, alles in een korte periode te verwerken kreeg wat betreft haar biologische moeder, ze zat net opeen nieuwe school, en haar pubertijd was ze zeker nog niet voorbij, heeft ze even een tijd niet geweten wat ze daar allemaal mee aanmoest. Deze tijd is mijn moeilijkste tijd geweest ooit, en ik heb veel pijn en verdriet gehad, nachten lag ik te huilen en was echt bang haar kwijt te raken.

Deze periode nam ze meer afstand van ons en trok meer naar haar biologische moeder toe, ik miste haar enorm, maar moest hoop houden wat er ook gebeurde en de zin; ''Als je haar de liefde geeft die ze nodig heeft, komt ze altijd bij je terug wat er ook gebeurt'', maalde maar door mijn hoofd
Om het verhaal niet ingewikkelder te maken zal ik alles proberen te vertellen in een verkorte verzie.
Sjaima, heeft daarna een tijd bij haar vriend en zijn ouders gewoond, omdat ze even tijd voor haarzelf nodig had om alles op een rijtje te zetten. Ik vond het erg dat ze het huis uitging, en vroeg me af of dat wel zin had, in een nog groter gezin te zijn,''om je leven op een rijtje te zetten'', maar zij gaf me aan dat ze het nodig vond en dat het beter was voor beide partijen, voor haar en voor mij.
De tijd daarop zagen we elkaar regelmatig, en naar verloop van tijd merkte ik dat het beter ging, niet dat ik haar niet miste, want dat deed ik enorm, maar ik merkte dat Sjaima tot rust kwam, en dat was voor mij het allerbelangrijkste op dat moment.
Na een hele tijd kwamen ze op een avond thuis, en zei ze me, dat ze me iets moest vertellen, ze kwam iets meedelen;'' Papa, mama, ik ben nu al een hele tijd bij Mo thuis en zijn ouders en het gaat goed met me, ik voel me er zo goed, dat er iets is gebeurt van binnen bij mij'', ''Ja'', dacht ik, ''Vertel het me maar, ''Ik luister''.
''Papa, mama…..ik uuuuh ik uuuh wil moslima worden, ik wil moslima zijn en daarvoor ga ik mij bekeren tot de Islam, ik voel me er fijn bij, ik voel me er in thuis en het geeft me een zekere rust''. Ze vertelde me dat ze zich aangetrokken voelde tot het geloof en onderbouwde dit met voorbeelden.
''He???? Moslima, huh?'' ....''Ach het zou wel een bevlieging zijn, ik ken mijn meisje, ze vindt altijd alles leuk en is altijd enthousiast, als het nieuw is''.
Dat heb ik haar ook gezegd, maar ze zei,'' Nee dit is iets anders, niet te vergelijken met al het andere, dit is iets waar ik bewust voor kies''.
''Nou……laat het allemaal maar even bezinken we zien wel hoe het loopt….'', zei ik (van binnen toch wel geschokt).

De tijd daarna verliep alles rustig en ze kwamen gewoon thuis als ze zin hadden en gingen weer als ze wilde. Achteraf zie ik in, dat het zo heeft moeten lopen, en dat het beter was voor onze band, om het stapje bij stapje te versterken.
De avond toen ze sjahaddah (geloofsovertuiging) heeft afgelegd, heeft ze me verteld hoe dat in zijn werking ging en eigenlijk hadden we het er niet echt veel over, we lieten alles op zijn beloop.
Wat ik nog heel goed kan herinneren was de dag dat ik haar aan de telefoon had, ze wilde graag naar huis komen, ''en ik moest niet schrikken'', zei ze, want ze had een hoofddoek op, ik zei haar: ''Oke, kom maar hierheen, ik zie het vanzelf allemaal wel…''.
Daar stond ze dan, ineens met een doekje om haar hoofd, gek genoeg keek ik er niet raar van op, en vond ik het haar nog leuk staan ook. Ik zei haar toen ze me vroeg, wat ik ervan vond: ''Tja, ik vind het je eigenlijk wel staan, je hebt eigenlijk wel een passend gezicht voor een hoofddoek, ik vind het alleen wel heel erg jammer van je mooie lange haar, maar ja dit is jouw keus''.
Er waren al mensen naar me toegekomen voor die tijd, dat ze mijn dochter met hoofddoek gezien hadden, ik zei dat ik daar al van op de hoogte was, maar was dat eigenlijk niet zo.
Ik vond het toendertijd niet nodig dat de hele wereld wist, hoe de situatie thuis was. (De tijd dat het moeilijker ging, bedoel ik hiermee).

Eigenlijk is de rest meer vanzelf gegaan en hebben we onze dochter geaccepteerd voor wie ze was en welke keus ze wilde maken, ze is later getrouwd, en dacht onwetend dat ze dit zo wel even konden doen, dit bleek anders te gaan dan ze verwacht had, ze hebben eerst voor de Nederlandse wet hun belofte afgelegd en zijn daarna voor het Marokkaans consulaat gaan trouwen, voor de Islamitische wet, helaas is alles zo snel gegaan dat ze geen trouwdag, bruiloft hebben kunnen organiseren, en hebben we in de plaats daarvan, een gezellige dag gemaakt met het gezin, Ruud haar broertje en zijn vriendin Esther, wij en Mohamed en Sjaima uiteraard, we zijn die dag naar de efteling geweest en hebben een hele erg leuke onvergetelijke dag gehad, s'avonds zijn we uit eten gegaan.
Deze dag hebben we vastgelegd met foto's en ik heb een mooi fotoboek van haar ''trouwdag'' in elkaar gezet, voor ons zijn deze momenten, momenten om niet te vergeten geweest, want we mochten ook nog getuigen op het gemeentehuis. Ook al is haar ''trouwdag'' anders verlopen, dan hoe ik het in gedachten had, deze dag blijft heel erg speciaal voor ons en heeft een bijzondere plek in mijn hart.
De Marokkaanse bruiloft heeft ze ook helaas moeten missen, maar wat veel belangrijker is, is dat ze samen zijn en gelukkig!
Ze hebben samen een pracht van een dochter mogen krijgen, Yasmina.
Het is en blijft je dochter, ik zie nu ook in dat ze haar plekje gevonden heeft en dat ze rust heeft in haar leven, wat wil ik nog meer voor mijn kind?
Ik moet wel zeggen dat de situatie misschien iets makkelijker is geweest om mee om te gaan voor ons, dan wanneer ze waarschijnlijk thuis had gewoond, en al deze dingen had meegedeeld.
Zij woonde in die tijd daar, en we konden praten en elkaar zien wanneer wij wilde en ook weer gaan, als ze voelde dat het even niet meer ging, dat is zeker voor ons een voordeel geweest, ik werd er niet meteen ''Boem Bats!'' mee geconfronteerd.

Haar naam heeft ze later ook laten veranderen op papier, omdat ze voor haar gevoel een andere weg was ingeslagen, waarbij een andere naam hoorde, Sjaima is nu Sjaima, maar blijft voor mij altijd in mijn hart 'Mijn Danielle', ookal noem ik haar vaker Sjaima als Danielle, jaaa ik noem haar bij haar islamitische naam, mij man en vele met ons, na verloop van tijd ook.
Zo zie je maar weer, alles went naar verloop van tijd.
Als iemand mij hiervoor verteld had ik welke situatie ik terecht kwam, en zou vragen hoe ik daarmee omgegaan was, dan zou ik niet kunnen antwoorden......
Maar nu ik weet hoe alles is verlopen en dat ik weet dat alles op zijn pootjes terecht is gekomen, weet ik te zeggen:
''Alles went, als je elkaar blijft respecteren en altijd open voor elkaar blijft staan'', het is zeker niet altijd makkelijk geweest, maar Mijn dochter blijft Mijn dochter wat er ook gebeurt, wat als ouder wil je nog meer, dan dat je kinderen gelukkig zijn????
Ik zie dat zij dat is, en dan pas kan ik dat ook zijn, ze leeft goed, ze ziet er netjes uit, ze heeft een gezinnetje, een man met wie ze dolgelukkig is, werk……., alles wat een mens zich maar kan wensen.
Je kan alles hebben wat er te koop is, maar geluk is iets speciaals, wat je kan verdienen, en waar je zelf zeker ook je best voor moet doen.

Ik wil alle ouders adviseren te luisteren naar wat jouw zoon of dochter wil, datgene waar hij of zij voor kiest, datgene waar hij of zij daar 100% achter staat.
Wil je jouw kind dan bijvoorbeeld zien drinken, uitgaan of in de problemen zien komen? Of wil je jouw kind gelukkig zien in de keus van zijn of haar leven…..Ik kan zeggen dat als je je kinderen laat doen wat JIJ graag wilt, alles uit je handen glipt.
Laat ze ontdekken, ervaren en laat ze zicht ontplooien naar een persoon, waarbij zij zich gelukkig voelen, ook al zou dat jouw eigen keus niet zijn.
Jij hebt ook je profijt daarbij, want een ouder kan nooit gelukkig zijn, als hun kind dat niet is.
Door de keuze van mijn dochter ben ikzelf ook gelukkiger geworden, ze is een volwassen vrouw geworden, zelfstandig, die weet wat ze wil en waar ze voor staat, ik ben trots op haar en steun haar volledig in haar keus.

We houden van je Sjaima,
Je moeder

Met behulp van Sjaima zelf heb ik dit verhaal gemaakt, alleen kwam ik er niet goed uit, ik hoop dat deze site een succes wordt en dat meerdere verhalen volgen....
....Praten over je gevoel blijft belangrijk en delen met elkaar kan een opluchting zijn.
Weet, je bent niet de enige!
Weet dat er meer mensen zijn in deze situatie, ik hoop dat jullie wat aan mijn verhaal hebben, zodat het geen probleem meer hoeft te zijn voor ouders, als hun kinderen kiezen voor de Islam.

Liefs Gerry.

Wilt u reageren op dit verhaal:
nwmoslimas@moslima.nl onder vermelding van " Moeder Sjaima"