Het verhaal van Marieke

Salaam aleikoum wa rahmatouallahi wa barakatuhu

Begin bij het begin van mijn verhaal. Ik, gescheiden moeder van 2 lieve kinderen, 26 jaar oud, Nederlands, atheïstisch opgevoed met de mentaliteit die vele van ons niet vreemd zal zijn; je bent een vrouw dus zorg dat je iets bereikt. Feministisch dus.

Het was niet eerder dan vorig jaar dat ik de eerste (erg duidelijke) tekenen van Allah swt kreeg. Raar genoeg in een Afrikaans-katholieke kerk. Ik werd mee gevraagd door een Nigeriaanse vriendin voor de kerstmis. Ik had in het verleden regelmatig de kerk bezocht, omdat mijn grootouders katholiek waren. Maar doordat de katholieke kerk het gebod "Gij zult geen afgodsbeelden maken" volkomen heeft genegeerd, zag ik God als een man met een lange witte baard, in een wit gewaad met roze engeltjes met donsvleugeltjes om hem heen vliegend. En...daar KON ik niet in geloven.
Anyway, terug naar de Nigeriaanse kerkdienst, het was behoorlijk gezellig en bepaald niet wat ik gewend was van de Nederlandse kerk, waar iedereen stil op de bankjes zit en voor zich uitstaart, af en toe een gaap onderdrukkend.
Hier was muziek, de mensen dansten door de kerk, het was kort gezegd intens ;).
Het was een bewolkte dag.
Tijdens het gebed - ik deed mee uit fatsoen maar had geen idee wat ik moest zeggen - vroeg ik God met heel mijn wezen of hij mijn hart wilde komen verlichten.
SHOCK! De zon brak door de wolken, de kerk was helemaal verlicht door zonnestralen. Mijn hart werd warm, en ik voelde me alsof er een warme deken om me heen geslagen werd.

Ik kocht een bijbel, maar kon me er niet in vinden. Het grootste obstakel waar ik tegenaan liep, was Jezus/Isa. Hoe kon God een zoon krijgen? Kon een Goddelijke kracht deelbaar zijn (er is toch maar één God?) Hoe konden mensen Jezus zien als plaatsvervanger van God op aarde? Maar iedere keer als ik bad tot God kreeg ik weer dat warme gevoel. Hoe kon ik dit gevoel ontkennen? Hoe kon ik mijn met Licht gevulde hart negeren. Mijn hart dat na al die jaren gevuld was met Liefde van Hem en niet meer alleen was? Niet! Ik besloot me terug te trekken uit het Christelijke geloof, en dan maar gewoon alleen te zijn, en te bidden.
Hij heeft me het afgelopen jaar zijn Liefde en Barmhartigheid op zo veel momenten laten zien. Mijn werk was bijvoorbeeld emotioneel heel zwaar. Elke dag bad ik voor kracht, elke dag (!) stuurde Hij een witte vlinder. Waar ik ook was, als ik bad voor kracht, zond Hij me een witte vlinder. (Raar als je midden in een drukke winkelstraat loopt, en er komt opeens een witte vlinder om je heen vliegen... Kan het nog duidelijker?)
Uit een zware depressie klom ik langzaam omhoog - met de Kracht en Hulp van Allah swt!!!
Ook was ik gestopt met mijn studie (in het derde jaar), en wilde eigenlijk nog niet verder studeren. Maar toen ik op een nacht wakker werd, en "met God praatte" - laat ik het maar zo noemen - kreeg ik het sterke gevoel dat mijn studie moest afmaken; en wel nu! De volgende heb ik me meteen ingeschreven en ben inmiddels weer begonnen. De dame die me inschreef zei dat ze het knap vond dat ik na 2 jaar "pauze"weer verder ging. Ze vroeg me waarom. Ik zei dat ik een goed gesprek gehad had met iemand (om nou te zeggen dat het een teken van God was tegen een wildvreemd persoon...) Ze zij dat ik die persoon erg moest bedanken. Je ziet; alle lof is voor Allah swt!!!
Oke, het volgende teken. Mijn liefdesleven. (Natuurlijk, het moest ervan komen hè; ook bij mij kwam er een man ;)) In de meest rare situatie kwam ik hem tegen; een mooie (!!!) Sudanese man...
Op een of andere manier raakten we aan de praat. Over onze kinderen (hij had er ook twee) Over gescheiden zijn (hij ook). Over alles behalve Geloof. Dit was medio April.
Ik was erg terughoudend; Nederlands, waarom zou ik man in mijn leven toelaten? Ik heb toch alles, alles gaat goed! IK HEB GEEN MAN NODIG! Ik ben zelfstandig! (zoals ik in mijn jeugd had geleerd).
Maar het moest er toch een keer van komen; we kregen het over geloof. Hij vertelde dat hij Christelijk was opgevoed. Jammer, dacht ik, dat gaat dus niks worden.
Maar dat hij er voor had gekozen om moslim te worden, net zoals zijn vader.
Ik kocht dus maar eens een boekje; "De Islam in een notendop". Begon te lezen .... In de Islam is God ofwel Allah, ondeelbaar. Moslims geloven dus niet dat Jezus de zoon van God is .... He?! Wat?! Rewind. Nog een keer. God niet deelbaar? Jezus niet zoon van God? Het zoveelste teken van Allah de Barmhartige. Dit ene zinnetje gaf mij het gevoel dat ik thuiskwam. Hier had ik naar gezocht, pas sinds kort actief, maar al die jaren onbewust. Ik voelde tranen in mijn ogen. Ik dankte God dat Hij me uiteindelijk het ware geloof had geopenbaard.
Deze geweldige man is dus niet de reden geweest dat ik met zo ben gaan verdiepen in de Islam en het als jet ware geloof zie, alleen de aanleiding. (voor de duidelijkheid)
De relatie tussen hem en mij werd met de dag intenser. We waren het er na een week al over eens dat we voor altijd bij elkaar zouden blijven en heel snel zouden gaan trouwen. Na allebei een mislukte relatie achter de rug te hebben, wilde we het dit keer goed doen. Met een huwelijk dus! Insh'alla (Ook weer raar voor mij; ik was opgevoed met het idee dat je vooral onafhankelijk moest zijn EN blijven. dus trouwen? Ik dacht het niet!)
Ik besloot een Qor'aan te kopen. Maar als ik die zou gaan lezen, moest ik ook de Tafsier lezen, anders zou ik er niks van snappen, zei mijn geliefde. Dus zo gezegd zo gedaan. Ieder woord wat ik las (en lees) gaf me een gevoel van thuiskomen. Het was allemaal zo logisch, al mijn gedachten, denkbeelden, normen, waarden. Ze waren terug te vinden in wat ik las in de Qo'raan.
Ik besloot mee te doen aan de Ramadan. (ik kon toch niet gaan zitten eten terwijl mijn liefste dat niet mocht?) Dit gaf me de kans om dieper in te gaan in mijn geloof.
Ik maakte kennis met een hele andere cultuur; de islamitische. Samen gingen we naar de markt in Beverwijk - waar ik ongeveer de enige Nederlander was. We kochten olijven, tahnia, feta, dadels, kruiden. Alles waar ik al jaren aan verslaafd was. 's Avonds aten we samen met de kinderen. Geweldig ervaring om na een dag vasten dadels te eten en melk te drinken. En dan de genieten van het eten. Ik dankte Allah swt voor dit mooie moment.
Iedere week gingen we samen naar Beverwijk. En daar zag ik ook de andere kleding. Ik besloot er wat van te kopen. (niet extreem, gewoon iets langer en iets wijder.) Ik geloof niet dat ik me ooit zo vrouw heb gevoeld; mijn kledingstijl veranderde van spijkerbroek/strak t-shirt naar ruim zittende kleding. Ik veranderde van lustobject (want ze kijken toch altijd wel even naar je decolleté) en gerespecteerde vrouw!
Langzaamaan vind ik mijn weg in de Islam. Rustig aan. Met kleine stapjes. Overtuigd dat dit het ware geloof is, hoop ik dat Allah mij zal leiden op het rechte pad. Ins'halla!

Ik zou het heel fijn vinden om met andere vrouwen in contact te komen om ervaringen te delen en verder te leren.
Moge Allah's zege over jullie zijn.

Marieke

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Marieke"