Zuster Maleika

Salam aleikum:

Graag wil ik mijn verhaal met jullie delen over mijn bekering tot de islam.

Zo'n 6 jaar geleden ben ik bekeerd tot de islam nadat ik ruim een jaar daarvoor mezelf er al erg in verdiept had met behulp van vrienden en vriendinnen.
Van kleins af aan was ik altijd al op zoek naar God, ben bij diverse kerken enz. geweest maar geen van die geloven "voelden"goed voor mij, totdat ik in aanraking kwam met de islam.
Voor mij was (en is) dat het enige geloof wat helemaal klopt en waar ik volledig achterstaat.
Na mijn bekering (wat een mooie dag was dat!) ben ik vrij snel daarna getrouwd met mijn man en al snel kwam ons eerste zoontje (inmiddels hebben we 2 zoontjes hamdoelilah).
M'n ouders vonden 't best dat ik moslima was geworden als ik er maar niet over zal praten en vooral GEEN hoofddoek, anders was ik nooit meer welkom!
(ze waren ook niet aanwezig met m'n bekering en met m'n trouwen.)
Tot sinds kort (paar dagen geleden!) heb ik dan ook geen hoofddoek gedragen, maar elke dag keek ik in de spiegel met een verdrietig gevoel:
"Ik ben een Nederlandse moslima, niemand die 't ziet, als ze 't horen is het van : Oh, nou gelukkig ben jij wel "normaal",
Niet onderdrukt en blablabla… maar eigenlijk voel ik me geen goede moslima, ik mis een stuk, een belangrijk stuk van mijn geloof, ik wil zo graag WEL een hoofddoek dragen, maar ben o zo bang voor mijn ouders, mijn omgeving, de reacties die zullen komen, geen Nederlandse moslima te bekennen in mijn buurt, dan ben ik vast die "Hollandse moslim." Maar ik doe o zo mn best om m'n kinderen de normen en waarden van de Islam mee te geven, maar voel me zelf zo niet compleet, voor wie ben ik bang? Mn ouders? De omgeving? Of voor Allah?(swt) "

Toen kreeg ik een mooie droom met mezelf als hoofdrol erin, met een prachtige hoofddoek op en o, ik was zo gelukkig!

Toen heb ik DE beslissing genomen, ik doe het gewoon!
Mijn man heeft altijd gezegd dat het mijn eigen keuze is om een hoofddoek te dragen of niet, maar dat het wel beter is om het wel te doen, hij was (is) dan ook heel heel trots op me.
Ik was ook trots op mezelf, maar m'n ouders moeten niks van me hebben zo, ben zo ook niet welkom, en dat doet pijn. Ook de mensen op m'n zoons school die eerst altijd een praatje maakten, doen dat nu (niet allemaal trouwens!) niet meer, vooral veel onbegrip van de Hollandse kant, maar ook moslimvrouwen die me nakijken….
Gelukkig heb ik veel steun van mijn man en de Somalische gemeenschap hier (mijn man is Somalisch) en ook van de Marokaanse gemeenschap krijg ik veel steun en krijg ik te horen dat ze het dapper van me vinden.
Ondanks dat er (natuurlijk) minder leuke dingen mee gepaard gaan, ben ik gelukkig en voel ik me compleet.

Ik hoop dat m'n ouders me ooit zullen accepteren zo, het liefst wil ik ze alles vertellen over de islam hopende dat ze hetzelfde gaan geloven als ik.
Maar als ik realistisch ben denk ik niet dat dat zal gebeuren.
Ik hoop ook dat de mensen gaan inzien dat we geen zielige onderdrukte vrouwen zijn en onze mannen geen terroristen zijn en dat we allemaal in onze waarden worden gelaten.
Ik heb hier bewust voor gekozen, en waarom zien mensen dit als onderdrukking?
Ik bewaar mijn schoonheid alleen voor mijn man op deze manier, en ik draag een hoofddoek uit geloof, zoals dat ook staat beschreven in de Heilige Koran.

Ik hoop dat al mijn (aankomende) moslim zusters die twijfelen over het wel of niet dragen van een hoofddoek vanwege familie/omgeving of welke reden dan ook, zichzelf de vraag gaan stellen: Waar ben ik bang voor?
Lees de Koran, bid tot Allah(swt) en zet je angst aan de kant.

Alles komt goed insha Allah.

Maleika.

Helaas hebben wij geen correct email adres van zuster Maleika, zodat u niet op haar verhaal kunt reageren.