Het verhaal van (bijna) zuster Linda

Assalaam alaikum warahmatullahi wabarakatoe,

Als eerste wil ik mezelf even voorstellen. Mijn naam is Linda, ik kom uit Brabant en ik ben 24 jaar oud.
Graag wil ik jullie vertellen hoe ik in aanraking ben gekomen met de islam...

Eigenlijk ben ik er al een paar jaar geleden mee in aanraking gekomen, heb toen een Turkse vriend gehad. Het rare ervan is dat ik toen nooit op zoek ben gegaan wat 't geloof in hield, maakte alleen maar nare dingen met hem mee. Na 3 jaar is het uiteindelijk uitgegaan. Toen heb ik tegen mezelf gezegd " ik hoef nooit geen moslim meer "!!

Maar dat is tot zeven maanden terug compleet veranderd. In mei dit jaar heb ik mijn lieve vriend leren kennen.
Het eerste wat ik aan hem vroeg was " Waar kom je vandaan "?
Waarop hij antwoordde "Mijn vader komt uit Spanje en m'n moeder is Nederlands ".
Ik dacht toen pfff geen Turkse of Marokkaanse jongen, dus gelukkig geen verschillen over geloof!
Van het één kwam het ander en we zagen elkaar steeds vaker. We lieten aan elkaar blijken dat we steeds meer gevoelens kregen.Totdat hij me na 3 weken vertelde dat hij zich zes jaar geleden tot de islam had bekeerd, waar ik natuurlijk heel erg van schrok! Dat vond ik heel erg, had ik eindelijk een leuke jongen gevonden, is ie moslim. Heb ik weer, dacht ik toen. Op dat moment wist ik niet of ik er wel mee verder wilde.
Hij wist wat ik had meegemaakt en vertelde me dat het geloof zo niet in elkaar zat en dat hij echt niet zo was, hij wilde het ook bewijzen. Waarop ik natuurlijk zei "ja ja dat zeggen ze allemaal"...
Maar heb hem een kans gegeven en daar heb ik geen moment spijt van gehad.

We hebben er toen veel over gepraat, maar we wisten eigenlijk dat het toch niet samen kon gaan.
Nadat ik op vakantie was geweest en we elkaar heel erg hadden gemist, besloten we toch nog om er maar weer een keer over te praten. Hij trok bij me in en uiteindelijk besloten we om te kiezen voor "een middenweg". Hij zou voor mij zijn baard niet laten groeien, en we zouden samen een huis kopen, met rente wat dus niet halal is.
Ik zou niet meer op stap gaan, geen alcohol meer drinken, en geen varkensvlees eten. Maar dan, de toekomst... kinderen, verjaardagen, kerstmis enz enz.

Ik merkte aan hem dat hij twijfelde en voelde mezelf iedere keer maar weer onzeker. "Wat is er?" vroeg ik hem en hij zei dat hij veel aan de toekomst dacht, en die er volgens hem niet zo rooskleurig uit zou zien, en dat we een moeilijke tijd tegemoet zouden gaan. Ik zag dat hij er echt mee zat. Hij kon dus niet alles praktiseren wat hij wilde.
In de periode dat ik hem heb leren kennen was hij dus totaal niet met zijn geloof bezig. We hebben elkaar in een discotheek ontmoet, dat zegt dus al genoeg. Het heeft enige maanden geduurd tot hij weer een beetje ging lezen en zijn gebed weer oppakte. Dat was ongeveer twee maanden geleden. De eerste keer dat ik hem zag bidden had ik er niet echt rare gevoelens bij, ik dacht als hij daar gelukkig mee is dan moet hij dat doen. Ook moesten we dus eigenlijk snel trouwen en daarvoor moest ik ook moslim worden. Maar hij zei wel tegen mij "Als je al niet in een God gelooft dan heeft het eigenlijk weinig nut en spreek je de shahada niet met je hart uit". En dan was ik dus eigenlijk nog geen moslim, alleen voor hem, wat eigenlijk helemaal niet kan!?!

Nadat er enige tijd overheen ging ben ik toch eens tussen zijn boeken gaan snuffelen...
Ik was uiteindelijk wel benieuwd wat hem aanzette om te geloven, en wilde ook graag begrijpen waar hij mee bezig was. Het eerste boekje wat ik las sprak me heel erg aan, het ging over wetenschappelijke wonderen in de Qoraan. Tijdens het lezen begon ik erover na te denken, hoe konden mensen 1400 jaar geleden deze dingen allemaal weten?? Ik begon het interressant te vinden en er kwamen veel vragen in me op. Ik wilde steeds meer lezen en weten, het trok me op de een of andere manier aan. We kregen steeds meer gesprekken daarover, en het verbaasde hem dat ik uit mezelf met vragen kwam die hij niet had verwacht! Nu kwam ik er pas achter dat het geloof helemaal niet is zoals de meeste mensen denken, en wat ze allemaal horen op de tv. Zoals ik zelf ook altijd heb gedacht. Ook de bekeringsverhalen die ik las vond ik echt super! Wist niet dat er zoveel meiden waren die zich met de islam bezig hielden, ik herkende er dingen in. Ik was er zo enthousiast over dat ik het tegen mij vriendinnen wilde vertellen, maar die schrokken er eerder van. Hoe kan dat nou dat Linda daar mee bezig is, zo is ze helemaal niet, het zal dan wel allemaal van haar vriend moeten dachten ze.
Ze waren zo ongerust dat ze het zelfs tegen mijn ouders vertelde, die er nog niet van op de hoogte waren, waarnaar mijn vader dezelfde dag nog bij mij op de stoep stond. Net daarvoor had ik een stencil gelezen over afbeeldingen, dat dat dus niet mocht en wilde er meteen werk van maken, had toen dus al mijn foto's weggehaald. Dat was dus het eerste wat mijn vader opviel en snapte er toen helemaal niks van. Mijn moeder was er heel verdrietig over zei mijn vader, en ook daarom was hij dus maar even komen praten. Na best een hevige discussie ging hij weg en zei dat hij alleen maar wilde dat ik gelukkig was.
Toen kwamen de ergste dagen, want ze gingen zelf op zoek en kwamen zo verkeerde mensen en dingen tegen. Ook hadden ze vernomen dat mijn vriend onze broeder Abdul - Jabbar van de Ven kende en dat hij zelfs bij hem over de vloer was gekomen. En dat hij en mijn vriend bij één of andere sekte zaten?? Leugens, leugens, en nog eens leugens....

We hadden er helemaal genoeg van en trokken ons een beetje terug. Nadat dit was gebeurd werd mijn overtuiging en het geloof erin alleen maar sterker. Ook op mijn werk kreeg ik scheve gezichten. Jullie weten zelf wel hoe snel het gaat in deze roddel wereld. Steeds meer begon ik mezelf anders te voelen dan hen. Uiteindelijk is het met mijn ouders een beetje gesust, nadat we toch op 1ste kerstdag zijn wezen eten en er weer volop gelachen werd. Ik denk als we niet waren gegaan dat de afstand alleen maar groter was geworden en dat is zeker niet wat ik wil. Het is denk ik allemaal voor hen een kwestie van wennen, en veel onwetendheid natuurlijk.

Het gaat nu super goed samen en we willen inshallah snel trouwen, en daarvoor ga ik met mijn volste overtuiging en vanuit mijn hart de shahada uitspreken, INSHALLAH.

Ik hoop dat mijn verhaal aanleiding zal zijn voor mensen die er nog heel negatief tegenaan kijken, om er in ieder geval open voor te staan wat de islam precies in houdt en wat voor een mooi geloof het is!
En natuurlijk voor de moslims zelf om hun imaan met de hulp van Allah sterker te laten worden.

Moge Allah ons op het rechte pad leiden en de poorten van Djennah binnen laten treden.
Amien

Linda

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van Linda