Zuster Inayah

Salaam ou aleikoum,

Heb al een aantal verhalen gelezen van Nieuwe Moslima's, velen van deze verhalen hebben mij ontroerd en zijn o zo herkenbaar...
Dus hier volgt mijn verhaal...

Hallo mijn lieve zusjes in Islam,

Ik ben 25 jaar geleden geboren in een katholiek gezin, nu is mijn Islamitische naam Inayah.
Mijn verhaal begint een tiental jaar geleden, 15 was ik toen. Ik zat samen met een aantal moslims in de klas en mijn beste vriendinnen waren en zijn moslim.
15 jaar is geen makkelijke leeftijd, je bent nog op zoek naar jezelf, probeert uit te zoeken wat je wil bereiken in je leven etc... Die meiden bij me in de klas wisten het al, leven volgens de Islam. Alles in hun dagelijkse leven stond in het teken van Islam, en zodoende leerde ik bij... Begon ik wat te lezen, en door de dagelijkse discussies in onze klas tussen moslims, niet- moslims en mensen die er nog niet goed uit waren hihi... kwam de kennis geleidelijk aan.
Na het afstuderen gingen we ieder onze eigen weg, maar mijn interesse bleef...
Ik had toen ook een vriend, die was moslim maar niet erg praktiserend. Mijn interesse in Islam is voor hem ook altijd geheim gebleven omdat ik niet wou dat hij dacht dat ik me in de Islam verdiepte voor hem.
Uiteindelijk na een heel lange, moeilijke relatie zijn we uit elkaar gegaan. Hierna zijn mijn ogen geopend, ik kreeg de drang om meer te doen met mijn interesse in Islam buiten lezen en af en toe een aantal sites te bezoeken. Het was net alsof ik wist dat ik tijdens die relatie niet goed bezig was.
Ik begon het gebed te leren en uiteindelijk ben ik vorig jaar tijdens de Ramadan begonnen te bidden hamdoulilah.
Nu ben ik er dagelijks mee bezig en leer ik elke dag bij...
Het is niet altijd makkelijk geweest, mijn ouders waren er eerst heel hard tegen vooral mijn vader.
Hij had iets tegen moslims en alles dat met Islam te maken had. Als ik hem dan vroeg wat hij er fout aan vond kon hij niet antwoorden, hij zei gewoon dat het slecht was. Dit alles kwam/ komt door het slechte beeld dat de media geeft van moslims en onze prachtige godsdienst.
Mijn moeder had (denk ik) gewoon schrik, schrik voor het onbekende, schrik dat ik "onderdrukt" ging worden. In haar ogen hadden moslima's geen vrijheid, moesten ze een hijaab dragen, mochten ze geen mening hebben, de typische cliché gedachten.
Hamdoulilah zijn mijn ouders bijgedraaid, vorig jaar tijdens de Ramadan kon ik het niet langer geheim houden. Het moest eruit!! Mijn moeder had wel al een vermoeden en tijdens een gesprek dat we hadden over koetjes en kalfjes heb ik het haar verteld... Ze schrok er niet echt van, maar bij mij was het echt een blok die van mijn schouders viel. Geen geheimen meer, geen excuses zoeken waarom ik geen vlees wou eten, geen excuses meer tijdens de Ramadan... Het was zo een opluchting!! Ik had het gevoel dat ik al die tijd niet kon ademen, en nu waren mijn longen vrij...
Maar dan mijn vader nog, die heeft het gewoon "ontdekt", die zag tijdens de Ramadan mijn kalender liggen met de gebedstijden op enz en hij vroeg me wat dat was, toen zei ik hem gewoon wat het was en waarom ik het had. Hij reageerde er zelfs niet op... Gewoon oh ja?? En toen ging het gesprek van daarvoor verder subhanallah!
Vorige Ramadan heeft hamdoulilah mijn hele leven veranderd, het was een periode waarin ik de kracht en moed had voor alles.
Het is elke dag nog een strijd, op het werk, soms met mijn familie omdat ze sommige dingen nog niet echt begrijpen of gewoon bepaalde dingen vergeten maar ik ben zo dankbaar dat ze het aanvaarden, dat ze het willen begrijpen.
Ik heb ook net een moeilijkere periode achter de rug. Had iemand ontmoet, die leek perfect, was bezig met Islam, had een goed hart. De trouwplannen waren er... Maar het is uiteindelijk niet goed afgelopen, gewoon van de ene op de andere dag liep alles fout.
Gedurende die periode had ik het wel moeilijk, ik heb gedurende een lange tijd niets anders gedaan dan gebeden, doua's gedaan, noem maar op. Maar in plaats van verbetering, werd alles slechter en slechter. Toen vroeg ik me af waarom ik zo getest werd??
Ik, die probeerde alles zo goed mogelijk te leven volgens de regels van Islam, kreeg het gevoel dat ik gestraft werd en ik wist niet waarom.
Ik ben al die tijd mijn geloof hamdoulilah niet verloren maar had wel mijn twijfels...
Nu besef ik dat zelfs in de moeilijkste tijden, ik er het positieve van moet inzien. Allah swt heeft alleen het beste met ons voor.
Nu heb ik alles nog steeds niet verwerkt, maar als ik het moeilijk krijg dan herinner ik me eraan dat alles mekteb is. Alles gebeurd met een reden, en uiteindelijk leren we uit alles iets. Hoe moeilijk de les soms is...
Hamdoulilah dat imaan iedere dag sterker wordt.. Inshallah blijft dit groeien.
Ik ben ook heel dankbaar voor alle personen die me hebben geholpen, me dingen hebben geleerd, uitgelegd etc...
Dus lieve zusjes, het pad naar Islam is misschien niet altijd makkelijk maar het is zeker de moeite...
Gewoon blijven vertrouwen in Allah swt en dan komt alles inshallah in orde.

Ma'salama

Jullie zusje in islam, Inayah

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Inayah"