Het verhaal van zuster Hanifa/Liesbeth,

Salaam Aleikoem lieve zusters,

Net als velen voor mij heb ik besloten hier mijn bekeringsverhaal te vertellen en op deze manier ervaringen te delen.
Ik zal me even voorstellen, Hanifa, 23 jaar, geboren als Liesbeth (die naam gebruik ik nog steeds, voor mijn Nederlandse familie en vrienden), katholiek maar sinds 3 maanden nu moslima! Ik ben er ontzettend gelukkig mee! Kan er niet over uit hoe gelukkig! Ik geloofde altijd wel, maar niet zoals nu, het is nu zoveel intenser. InshaAllah wordt de hele wereld moslim!!!!

Het begon allemaal bij mijn voetbalclub waar ik supporter was. Ik ging vaak naar wedstrijden van ado denhaag, ik was soort van hooligan. Nu erop terugkijkend verklaar ik mijzelf voor gek, maar ik was ontwetend.
Op een gegeven moment kwam er een nieuwe speler in het team. Een Marokkaan. Youssef. Hij speelde veel en vaak en ook erg goed. In het nieuwe seizoen mocht hij ineens niet meer spelen. Het verbaasde zowel hem als mij. Daarop besloot ik naar de trainer te gaan en verhaal te halen. Ik startte een actie op het forum van de voetbalclub om hem te steunen. Youssef zag dit, hij mailde mij dat hij het erg waardeerde dat ik voor hem opkwam. Zo kwamen we in contact met elkaar. We mailen af en toe en ik kwam naar trainingen om met hem te praten. Het eerste wat me van hem opviel was dat hij erg respectvol met mij omging. Dat was ik niet gewend van mannen. Ik kreeg bij hem het gevoel dat hij heel betrouwbaar was. Een goed persoon.

Toen brak de tijd van de ramadan aan. Youssef speelde toen gewoon alle wedstrijden mee want hij mocht ondertussen weer meespelen. Ik had hier zo'n bewondering voor dat ik ging opzoeken wat je precies wel en precies niet mocht tijdens de ramadan. Ik vond het allemaal erg interessant. Daardoor ging ik meer en meer lezen over de islam. Het was allemaal zo mooi en zo logisch wat ik las. Het verbaasde me allemaal, ik had in de kerk nooit zo een verbonden gevoel gehad. Ik vertelde mijn ouders en broertje erover. Mijn moeder vond het ok, mijn vader trok zich er niet veel van aan, net als mijn broertje. Toen ik mijn verdere omgeving vertelde dat ik misschien moslim wilde worden, dacht ze dat het een fase was, het zou wel weer overgaan.

Ik begon me te kleden als een moslim, niet meer bloot en strak. Ik droeg alleen nog geen hijab. Toen het moment aanbrak dat ik voor mezelf had besloten dat ik me zou bekeren kreeg ik te maken met allerlei problemen. Mijn vader vond het maar niks dat ik een hijab zou gaan dragen, en hij wilde niet meer met mij over straat. Op mijn werk zou ik geen hijab mogen dragen. Vriendinnen waren bang dat ik gehersenspoeld was. Sommige vrienden ben ik ondertussen kwijtgeraakt. Dat vind ik niet erg, ik kreeg er hele lieve vriendinnen voor terug.
Op 21 juni heb ik de shahaadah uitgesproken. Gelijk erna voelde ik een gigantische last van mijn schouders vallen en ik voelde een innerlijke rust die niet te beschrijven is.

De dag erna vroeg ik mijn baas gelijk of ik een hijab mocht dragen, hij heeft er een week over nagedacht en heeft toen besloten dat hij dat niet zag zitten. 2 weken erna heb ik ontslag genomen. Dat was ik eigenlijk al van plan omdat ik een chronisch ontstoken knie heb. Dat ik geen hijab mocht dragen heeft mijn besluit zeker gemaakt.
Ik ben nu druk bezig met een nieuwe baan zoeken. Mijn moeder is erg trots op me. Mijn vader is nu gewend aan zijn dochter met een hijab en loopt zelfs zonder problemen met me over straat. Mijn broertje verdedigde mij zelfs tegenover zijn vrienden als ze een nare opmerking maken.
InshaAllah dat mijn ouders en broertje zich ook gaan bekeren. Mijn moeder leest veel boeken nu over het christendom versus de Islam.

Alhamdoelilah! ik ben nu zo veel gelukkiger dan vroeger! Ik dank Allah swt uit de grond van mijn hart dat hij mij leiding heeft gegeven en mij heeft vergeven voor al mijn zonden. Ik wil ook Fatima, Naija, Hulya en Fatima erg bedanken voor al hun steun en hun vele mooie verhalen over de islam. Ik hou van jullie omwille van Allah swt. InshaAllah blijven we altijd vriendinnen!
Mam, Pap en Christiaan, bedankt voor al jullie begrip en steun, ik prijs mijzelf gelukkig met jullie.

Bedankt dat ik mijn verhaal met jullie allemaal mag delen.

Beslama, zuster Hanifa/Liesbeth.

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "zuster Hanifa/Liesbeth."