Het verhaal van zuster Fatma,

Ik heb me eigenlijk nooit echt thuis gevoeld in Nederland; niet op school, niet in het uitgaansleven, ik had weinig vrienden. Ik wilde weg, een plek zoeken waar ik me wel thuis kon voelen. Ik kon alleen niet uitleggen wat ik precies zocht. Ik heb, vooral op aandringen van mijn ouders, wel geprobeerd een 'normale Nederlander' te worden en deed dus de dingen die iedereen deed maar ik heb daar erge spijt van want het was niet wat ik wilde en het was gewoonweg fout.
Ik kom uit een katholiek gezin, maar er werd weinig aan godsdienst gedaan. Ik geloofde wel dat God bestond, maar kon al vroeg niet geloven dat Hij een zoon zou hebben. Ik wilde echter graag dat mijn geloof sterker werd en daarom ben ik zelfs een poosje naar Lourdes gegaan. Ik ging daar naar die grot en wilde zo graag 'iets voelen' maar dat gebeurde toch niet.
Zodra ik de kans had, begon ik te reizen en iedere keer dat ik op weg ging hoopte ik ergens uit te komen waar ik wilde blijven. Zo reisde ik door Europa, Australie en het Midden-Oosten. Het was niet direct raak. Eigenlijk stond ik ook vrij negatief tegenover de Islam - dat had ik van mijn ouders meegekregen. Moslims waren een beetje vreemd, en de vrouwen waren een beetje zielig. Met dat vooroordeel in mijn hoofd kon ik natuurlijk niet direct enthousiast zijn over de moslims die ik tegenkwam in het Midden-Oosten.
Bij mensen thuis was het inderdaad zo dat de vrouwen een hele schare kinderen hadden, dat de man en vrouw vaak in verschillende kamers sliepen en de vrouwen niet bij bezoek mochten zitten. Ik was toen nog een beetje opstandig en vond dit vrij discriminerend. Ik weet niet hoe mijn standpunt veranderde, het is heel geleidelijk gegaan. Ik was toch wel geinteresseerd en begon te lezen; was het juist wat deze mannen hun vrouwen 'aandeden' Verder merkte ik dat vele moslims enorm gastvrij waren, en vriendelijk. Ze negeerden mij, een westerse vrouw, niet, maar probeerden me op het juiste pad te brengen. Moge Allah al degenen die mij naar de Islam hebben geleid, zelfs door het kleinste gebaar, belonen, insha'allah.

Toen vastte ik Ramadhan mee. Ik had de shahada nog niet gedaan en voelde dus dat het nog niet echt een verplichting voor me was. Toch wilde ik meedoen. Op een dag gebeurde er iets dat volgens mij een teken moet zijn geweest. Ik had al een heel aantal dagen gevast maar die dag had ik zo'n dorst en ik dacht 'Ach, ik hoef immers niet te vasten, ik doe het toch vrijwillig, het 'telt' voor mij (nog) niet'. Ik opende de kraan in de keuken. Die was altijd erg donker dus het licht was aan. Precies op het moment dat ik het water aan mijn lippen voelde, sprong de gloeilamp. Ik schrok; ik had mijzelf naar de duisternis geleid!
Daarna heb ik nooit meer de kleinste ingeving gehad de Ramadhan te verbreken; niet voor en niet na mijn bekering, alhamdulillah. Afijn, ik was al overtuigd, en toen helemaal.
Een klein poosje later sprak ik de shahada uit. Ik droeg direct een hoofddoek, maar kon nog niet bidden. Ik weet nog wel dat ik de oproep tot gebed hoorde de volgende ochtend en dat er door me heen ging 'Geweldig, nu roept 'ie ook mij op tot gebed!' Helaas, twee dagen nadat ik me bekeerd had gebeurde er iets waardoor ik gescheiden werd van alles en iedereen die me lief was.
Wat een beproeving! Ik werd eruggeworpen in mijn oude wereldje, bij mensen die me niet begrepen en waarvan ik natuurlijk ook niks kon leren. Ik wilde bidden maar wist niet hoe of wanneer precies. Ik heb veel steun gehad aan een boek van imam van Bommel, en leerde zo ook een paar Qoran-verzen uit mijn hoofd. Ik durfde niet de stap te zetten naar de moskee te gaan, vooral omdat die zo nationaliteits-gebonden leken te zijn. En ik voelde me gewoon zo onzeker. Wel bleef ik de hoofddoek dragen. SubhanAllah, ik heb ondanks ontzettend veel tegenwerking, depressies en fouten -deels uit onwetendheid, deels omdat ik zwak was in die moeilijke periode- mijn geloof weten te behouden en mijn iman weten te versterken. Nu, zo'n tien jaar later, ben ik getrouwd en heb drie kinderen. Ik woon niet meer in Nederland. Soms moet ik zelfs in deze Islamitische samenleving verkeerde gewoontes of gebruiken aanstippen. Niet alles wordt echter van zo'n 'buitenlandse moslima' aangenomen, natuurlijk. Moge Allah ons allemaal vergeven onze fouten die we hebben begaan of nog steeds begaan door zwakte of onwetendheid. Moge Allah ons allen leiden. Amin.

Jullie zuster in de Islam, Fatma

(Reacties zijn altijd welkom!)