Zuster Fathiya

Update (april 2007)

Ik denk dat ik 15 was. Oké, de interesse voor andere culturen was er altijd al.
Maar 15 jaar was ik toen ik op het idee kwam om mee te doen met de Ramadan.
Daarna ging het allemaal heel snel.

Toen ik klein was waren er veel problemen in mijn gezin. Mijn moeder stond er alleen voor. Ik was de oudste dochter en hielp zo veel mogelijk mee.
Helaas was het niet genoeg en zijn mijn broertjes, zusjes en ik uit huis geplaatst. Na een paar jaar werd het contact met mijn ouders verbroken, waar ik nog steeds verdriet van heb en mijn moeder ook. In het nieuwe gezin ging het een tijdje goed. Toen ik 14 werd begonnen de problemen ongeveer. Mijn pleegouders hadden te veel stress en waren heel perfectionistisch. Er waren wel honderden regeltjes waar we ons aan moesten houden en dan overdrijf ik
niet. Ik begon dingen stiekem te doen. Stiekem uitgaan. Stiekem blote kleren. Stiekem make-up. De aandacht en liefde die ik tekort kwam bij mijn ouders en pleegouders probeerde ik ergens anders te krijgen. Jongens konden 'liefde' en aandacht geven, alleen stond er wel iets tegenover. Ik hield niet van mezelf en vond het niet erg om dat te geven. Als ik maar even het
gevoel kreeg dat iemand om mij gaf. Daar had ik alles voor over. Op school was ik altijd 'vrolijk' en populair. Niemand merkte dat ik depressief was en mezelf verwondde. Ook mijn pleegouders niet, zij hadden andere dingen aan hun hoofd.

Ik kende best veel buitenlanders. Toen ze meededen met de Ramadan wou ik ook meedoen. Dan kreeg ik vast meer aandacht van de jongens. Ik kreeg inderdaad aandacht. Maar wat ik ook kreeg, was interesse voor het geloof waar ze dit voor deden. Ze geloofden in dezelfde God als ik, maar toch waren er andere regels en gewoontes. Daar wou ik meer van weten.
Thuis ging het steeds slechter. Mijn pleegouders uitten hun frustraties op ons. Ik dacht dat het aan mij lag, dat ik een slechte dochter was. Ik loog zoveel dat ik zelf niet meer wist wat de waarheid was en had elk weekend een ander vriendje. Soms duurde een verkering wat langer. Zo ook met M. Ik kende hem al langer van mijn vriendengroepje, hij kon altijd zo goed luisteren. We werden verliefd, kregen verkering, maar het was niet serieus. dacht ik.
Wat liefde was wist ik niet, toch zei ik dat ik van hem hield. Ik dacht dat hij ook op die manier van me hield. Hoe kon iemand nou echt van mij houden, dat was ik toch niet waard. Stiekem zijn en liegen waren deel van mijn karakter geworden, alleen dat zag M. niet. Liefde maakt blind. Moge Allah mij vergeven voor wat ik gedaan heb, ook al was ik toen nog geen moslim, ik bid nog elke dag om vergeving.
Ik was oneerlijk geweest en hij zou er achter komen, dan was het uit en dan kreeg ik weer een nieuw vriendje. Maar toen ik dacht hoe mijn leven zou zijn zonder hem, merkte ik dat hij toch anders was dan de andere vriendjes. Ik voelde iets voor hem wat ik niet kende, iets waardoor ik altijd bij hem wou blijven.
In de tussentijd was ik meer te weten gekomen over de Islam, uit boeken en door mijn vriend. Mijn geloof werd niet sterker omdat ik niet snapte waarom God mij nooit had geholpen, waarom alles zo was gegaan. Ik dacht dat ik alleen was. Nu weet ik dat alles een test is en dat je de zon niet kan zien als je niet weet wat nacht is. Maar toen wist ik dat niet.
Toen ik me voorstelde hoe mijn leven zou worden zonder M. voelde ik me zo leeg. Maar als ik bij hem wou blijven moest ik veranderen. Ik liet heel mijn oude leventje vallen. Jongens, blote kleding, liegen. Dat hoorde niet meer bij mij. Mijn hart stond open voor iets anders, een andere manier van leven.
Geloven in God had ik altijd al gedaan maar op dat moment vroeg ik Hem om mij te helpen, om mij te leiden op het rechte pad. Ik had gedwaald en zag dat nu eindelijk zelf in. Ik opende mijn hart. en God zag dat. De kennis over de Islam die ik al had kwam weer terug en ik besefte dat de Islam de rechte weg is, de enige weg. Vanaf toen noemde ik God ook wel Allah, hoewel het eigenlijk precies hetzelfde betekent.

Hoe het is gegaan weet ik niet meer precies, maar in 3 maanden is mijn hele karakter veranderd, mijn hart. Elhamdulilah. De liefde die ik zocht kreeg ik van Allah. Mijn handen trillen als ik denk aan die tijd, ik besefte zelf niet wat er gebeurde. Op een dag vroeg ik aan M.: 'Als iemand gelooft dat er maar één God is en dat Mohammed (saw) zijn boodschapper is, wat is die persoon dan?' Hij zei: 'Gelooft die ook in engelen, de hel en het paradijs?'
Ik: 'Ja'. Hij: 'Ja, dat is een moslim natuurlijk.' en hij ging weer verder met tv kijken. Hij wist niet dat ìk die persoon was.
Op een dag kwam M. er achter dat de liefde hem blind had gemaakt en dat hij niet had gezien hoe ik echt was. Onze relatie was over.
Elhamdulilah had hij toch gezien hoe ik veranderd was in de afgelopen maanden. Zijn hart was gebroken, verscheurd en verstampt. Hij was kapot, maar toch was er nog liefde voor mij in zijn hart. Liefde voor de nieuwe mij, de moslima.

Mijn vader stierf, ik had hem lang niet gezien maar Allah heeft mij de mogelijkheid gegeven om toch nog afscheid van hem nemen.
Toen ik 17 was ging ik op mezelf wonen en kreeg de vrijheid om te groeien in de Islam. Eigenlijk wou ik meteen beginnen met een hoofddoek dragen maar ik merkte dat je daar naar toe moet groeien. Eerst werkte ik aan mijn innerlijk, daarna pas mijn uiterlijk. Elhamdulilah heeft mijn familie mij daar in gesteund, door mij en mijn nieuwe geloof te accepteren. Het ging niet helemaal moeiteloos maar dat kan je ook niet verwachten. Ik zei mijn shahada, het zinnetje was zo vanzelfsprekend. Natuurlijk is er geen andere god dan Allah en Mohammed (saw) is zijn boodschapper. Wat ik ook zo fijn vond, is dat alle andere profeten ook worden erkend, Jezus (vzmh) ook. Ik begon met bidden en een half jaar later droeg ik een hoofddoek en bedekkende kleding. Dit vond mijn familie wat lastiger maar daar zijn ze nu ook wel aan
gewend.
Ik dank Allah elke dag dat M. en ik bij elkaar zijn. We hebben mooie plannen voor de toekomst. Insha'Allah kunnen we die dromen waarmaken. Sinds ik moslim ben kan ik hem ook beter waarderen als mede-moslim. Nu pas kan ik genieten van zijn prachtige verhalen over de Islam, over de Profeet (saw) en al zijn andere kennis.

Wat mijn geloof betreft, dat word elke dag sterker. Als moslim ben je nooit uitgeleerd en de Islam zal mij altijd blijven boeien. Ik ben in de loop van de tijd steeds een beetje strenger geworden in mijn geloof. Er is wel één belangrijk zinnetje dat ik altijd in mijn achterhoofd houd, namelijk dat de Islam geen moeilijk geloof is. Zo staat het ook in de Qur'an. Maak je leven niet moeilijker met de Islam, maar verrijk je leven, maak het mooier. Dat is mijn interpretatie van de Islam.
Sinds ik moslim ben, ben ik zo ontzettend veel gelukkiger. Het is geen makkelijke weg, maar het is het zeker waard! Eindelijk heb ik mijn rust gevonden in een geloof vol liefde.
Ashadou an la Ilaha Illa Allah wa ashadou anna Muhammadan Rasuluh Allah.

Update (april 2007)

Selaam aleikum,
Het is nu al wat maanden later en elhamdulilah groei ik nog steeds in mijn geloof. Ik word ook steeds een stukje 'strenger', wat ik zelf zie als dichter bij Allah Subhana wa Ta'Ala komen.
Ik heb een heleboel zusters leren kennen, Nederlandse, Surinaamse, Engelse, Antilliaanse, Roemeens, Turkse, Tsjetjeense, Marokkaanse, Somalische, en nog een heleboel elhamdulilah! Hoe verschillend wij ook zijn, wij hebben allemaal de liefde voor Allah Subhana wa Ta'Ala in ons hart. Het is zo fijn en hartverwarmend al deze lieve zusters te hebben van over de hele wereld.
Wat ik nog even kwijt wou is dat ik en mijn vriend geen relatie meer hebben zoals eerst, omwille van Allah. Ja het is moeilijk, maar hoe kan je je imaan vergroten als je weet dat je elke dag op nieuw zo'n grote zonde begaat... Wat hebben je goede daden dan nog voor zin? Als je Allah zo teleurstelt...
Moge Allah ons leiden op het Rechte Pad insha'Allah, ameen.

Heel veel liefs, jullie zuster fi deen.

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Fathiya"