Het verhaal van zuster Ellen

Mijn weg tot de Islam

In de naam van Allah, de Barmhartige, De Genadevolle
Alle lof en dank is aan Allah, de Heer der wereldwezens.
De Barmhartige, De Genadevolle
De Enige Eigenaar van de Dag des Oordeels
U Alleen aanbidden wij en U Alleen vragen wij om hulp
Leid ons op het rechte pad
Het Pad van degenen die Uw gunsten hebben gekregen en niet van degenen die Uw woede hebben gewekt of van degenen die dwalen
(Soera Al Fatiha)

Assalamu ‘Aleykoum wa rahmatullahi wa barakatuhu
(Vrede zij met jullie, en de genade en zegeningen van Allah)

Omdat mensen me vaak vragen stellen omtrent mijn “Bekering tot de Islam’ zou graag in dit verhaal neerzetten wat mijn aanleiding is geweest om de Islam te gaan bestuderen.. Hoe ik uiteindelijk Moslim ben geworden en hoe ik het Moslim zijnde ervaar…

Mijn naam is Ellen, ik heb er bewust voor gekozen, mijn eigen naam te behouden en toch geen Moslimnaam te nemen, omdat het geen slechte betekenis heeft, ik bij mijn eigen naam een betere voeling heb, en ik het kan beschouwen als een manier van Da’wah voeren, ook naar mijn ouders toe, heb ik beseft dat dit het beste is.

Ik ben 19 jaar oud en ben geboren en getogen in Antwerpen, België. Ik ben al sinds augustus 2002 Moslim in mijn hart, iets waar ik erg trots op ben en wat ik nog steeds bekijk als een redding! Islam is voor mij een bevrijding geweest van het leven dat ik voor dit had. Ik ben geboren in een 100 % Belgisch gezin en ben ongelovig opgevoed.
Tot november 2001 wist ik niet wat het geloof was en wat het inhield.. Vroeger lachte ik zelfs met mensen die in God geloofden… Heb me nooit echt beziggehouden met het geloof. Hier echter verandering toen ik een moslimjongen van Marokkaanse origine leren kennen, mijn huidge man. Hij was zeg maar mijn eerste sleutel tot de Islam en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Af en toe vertelde die jongen me wel eens dingen over zijn geloof, de Islam en ik was hierdoor erg geboeid.. Hij vertelde me hoe Moslims leefden en vertelde me een beetje basis van de Islam.. Voor mij was dit allemaal nieuw, want ja het enige wat ik van Islam wist was dat vrouwen onderdrukt werden door het dragen van hun hoofddoek en dat het een gewelddadige godsdienst was, ik dacht steeds maar aan de rol die Moslims speelden op 11.9.2001 …En dit was nou juist een aanleiding om verder te gaan zoeken.. In de eerste instantie was ik ook niet van plan om Moslim te worden. Ik wilde alleen maar wat meer weten over de Godsdienst van mijn vriend. Kwestie van een beetje respect te hebben voor zijn geloof. Die zoektocht heeft lang geduurd en gaat nog steeds door.
Ik zie het deze ontmoeting nog steeds als een redding. Een teken van Allah om me weg te halen van mijn slechte levensgewoonten. Als ik je vertel dat ik klaar was me in een leven van verderf te storten dan overdrijf ik niet.
Ik ben mijn zoektocht begonnen op internet, op Islamitische sites las ik allerlei artikelen, vooral over de basis van de Islam en over de vrouw in de Islam… ook postte ik zoekertjes op forums gericht aan Moslimmeisjes en of zij me wilden helpen. Dit was de eerste stap ik de goede richting. Ik kwam met hen in contact en ik mailde vaak met hen en zo kwam ik weer een stukje verder.. Op een korte tijd heb ik veel bijgeleerd en tot mijn grote verbazing kwam het gene wat ik leerde helemaal niet overeen met wat ik hiervoor wist over de Islam en wat de media over de Islam liet uitschijnen. Dit wakkerde mijn nieuwsgierigheid alleen nog maar aan! Ik las meer er meer en ik denk dat ik na een aantal maanden een punt heb bereikt waar ik geloofde in wat ik las.. Waarom? Alles leek me zo logisch. Om een voorbeeld te geven. De Islam lijkt misschien een erg strenge Godsdienst, wel streng zou ik ze niet noemen maar wel correct. De Islam zou je nooit iets verbieden wat je niet zou kunnen schaden… Een goed voorbeeld hiervoor is Alcohol. De Islam verbiedt ons Alcohol te drinken om de simpele reden dat het schadelijk is. Zowel op fysiek, emotioneel en sociaal vlak. En zo kan ik nog wel meer voorbeelden geven.
Er is mij eens de vraag gesteld wat nou juist die klik heeft gegeven om te gaan geloven, want hoe je het ook draait of keert, ik was ongelovig, had geen voeling met het geloof, geen enkele connectie, hoe kom je er nou bij om te gaan geloven, zo plots? Ik heb het volgende antwoord gegeven.
Zoals in dit verhaal staat ben ik eigenlijk begonnen met zelfstudie, en zeker in het begin was dat wel interessant, maar om er nou in te gaan geloven? Waarom al die regeltjes? Waarom mag dit niet, Waarom moet je dat zo doen. Tot je op het moment komt dat gaat beseffen dat dit alles een doel heeft, je beseft door die dingen wat goed en fout is, en waartoe de dingen, of zo nu goed of fout zijn je heen kunnen brengen. Het Paradijs of de Hel.

Ik denk dat dit me vooral heeft doen inzien dat de gelovigen toch niet zo stom waren als ik daarvoor dacht.

Ikzelf had nooit echt het gevoel bij een daad die ik deed, of die nou goed of slecht was, vroeg of laat gaan we toch dood, en wat doet het er ook toe, het is niet dat ik hiervoor gestraft wordt, dus doe maar op dacht ik, laten we profiteren zolang het nog kan.

Toen ik dat las, waarover Islam echt ging, namelijk goede daden verrichten, een goed persoon zijn om zo in het Paradijs te komen of slechte daden verrichten om zo in de hel te komen. Toen ik dit las, werd alles duidelijk... Dit is het doel van het leven, hoe heb ik zo blind kunnen zijn. Hoe heb ik niet kunnen zien dat dit leven gewoon een test is. Hoe heb ik niet kunnen zien hoe de Islam een leidraad is, de oplossing voor al onze problemen. Zo heb ik eigenlijk beseft dat geloven toch niet zo stom is, integendeel... Ik had me er ook nooit op toegelegd, maar ben ik even blij dat ik er wel een ben over gaan nadenken ben, Alhamdoelilah!

Maar door wie is dit doel dan vastgesteld en waar geloven ze nou in, hoe kan men nou zeker weten dat er een God bestaat? Bewijzen zullen we in dit leven niet krijgen, maar er is een uitspraak, Ik geloof in Allah, zoals een blinde gelooft in het licht, hij ziet het niet, waar hij voelt het wel. En dat gevoel heb ik nu, dat gevoel is langzaam gekomen, wanneer ik bid, wanneer ik doe'a doe, wanneer ik een probleem heb en niemand heb die me helpen of kan begrijpen, dan voel ik gewoon dat Allah, de verhevene mij wel begrijpt.

Dit gevoel had ik nog niet in het begin natuurlijk, toen was ik vooral onder de indruk van het hele principe van de Islam, dat er niets is zonder een reden. Maar ook een heel belangrijk feit, eigenlijk 2, die met elkaar in verband staan. Ten eerste de Qor'aan, toen ik hem de eerste keer las, toen ik de woorden van Allah las, wist ik, dit kan niet van een mens komen, zulke perfecte woorden, jammer genoeg kon ik geen Arabisch lezen en heb ik toen de Nederlandse gelezen, maar toch hoe het was opgebouwd, de woordenschat en de boodschap die erin zat.. Onbeschrijfelijk.

Ten tweede ging ik nadenken over heel de openbaring... Hoe meer boeken ik las over de Profeet (Vrede en zegeningen zij met hem) deed me beseffen dat De Profeet het echt niet makkelijk heeft gehad toen hij de Boodschap van Allah overbracht, SoebhanAllah.. Mensen wilden hem dood, bedreigden hem en wie weet wat nog meer, en toch zette hij door, toch zette hij de boodschap door, hij gaf niet op.. En dit vooral deed me beseffen dat je wel echt overtuigt moet zijn van de waarheid...
Vanaf het moment dat ik overtuigt was van de Islam ben ik gaan proberen mijn levensstijl te gaan aanpassen. Je moet weten dat ik een meisje was die er maar op los leefde, ik had geen waarden en had weinig respect voor de mensen rondom mij, ik had doodgewoon geen doel in mijn leven, geen leidraad die me vertelde wat goed of fout was. Deze levenswijze was in mijn ogen "Normaal" en voor de Belgische maatschappij is dat waarschijnlijk ook wel zo. Uitgaan was dagelijkse kost, ik droeg veel make-up, strakke kledij, ik dronk Alcohol en noem maar op… Ik was bezig mijn leven te verpesten Maar dankzij Allah, de verhevene heb ik al deze dingen opgegeven.
Na een tijdje droeg ik geen make up meer, voor wie maakte ik me trouwens steeds mooi? Voor niemand toch.. Ik wilde enkel complimentjes van anderen van hoe goed ik er wel uitzag.. Dit was absurd nu ik er aan terug denk. Ik begon verder wijdere kledij te dragen en dronk geen alcohol meer, ging niet meer uit en ik at geen varkensvlees meer… Dit zijn kleine dingen, maar toch hadden ze voor mij een grote waarde. Het was ook niet altijd zo makkelijk want in die tijd was ik nog niet zo standvastig en speelde Shaytaan dikwijls in op mijn gedachten maar dank zij Allah ben ik er geraakt en ik voelde en voel me nog steeds erg goed hierbij. Ik voel me veel rustiger en zuiver en dankzij de Islam kan ik nu een onderscheid maken tussen goed en fout.
Uiteindelijk heb ik in Augustus 2002 mijn Geloofsbelijdenis voor mezelf gedaan, maar vanaf het moment dat je gelooft met je hart ben je eigenlijk Moslim.
Vanaf toen ben ik af en toe de hoofddoek gaan dragen, ik denk dat dit wel de grootste stap was, want nu zag iedereen dat ik Moslim was. Maar toch voelde ik me hier heel goed bij. Ik voelde me veilig met mijn hoofddoek en het was echt een deel van mij geworden. Ik voel me bloot zonder.
De hoofddoek is in de ogen van anderen vaak "het" teken van onderdrukking maar voor mezelf heb ik 3 redenen waarom ik het draag, en raar maar waar, onderdrukking komt niet in het rijtje voor.
Ten eerste omdat het mij bescherming geeft, ik doe het voor Allah, de verhevene, ten tweede doe ik het uit bescherming en ten derde doe ik het zodat anderen zouden zien dat ik Moslim ben.. Ik schaam me er niet voor, meer nog ik ben er trots op dat Moslim ben en dat mag iedereen weten.
In November 2002 heb ik ook de eerste keer meegedaan met de Ramadan.. Ik was erg zenuwachtig, ik wist niet wat te verwachten maar toch keek ik er enorm naar uit.. Ik was tegelijk bang dat ik het niet zou volhouden maar dankzij Allah, de verhevene heb ik het volgehouden… Het was niet echt moeilijk, zeker als je bezig bent denk je er niet aan maar het is niet moeilijk omdat je het doet voor Allah en zodat wij verwende westerlingen eens zouden voelen hoe de mensen zich voelen die geen voedsel en drinken hebben! Met dat in gedachten krijg je zeker de kracht om je best te doen het vol te houden. Ik ben erg trots op mezelf dat ik het heb volgehouden en ondertussen is de mijn derde Ramadan alweer voorbij, die zo mogelijk nog beter is verlopen dan mijn eerste en tweede Ramadan, alle lof zij aan Allah, de verhevene.
In December 2002 ben ik ook begonnen met het leren bidden.. Dit was denk ik het moeilijkste tot hiertoe. Zeker omdat ik geen Arabisch kon was het dubbel zo moeilijk maar na enkele weken ben ik er toch in geslaagd het Gebed te kunnen. Het was echt een onbeschrijfelijk gevoel..Je over te geven aan Allah en hem te herdenken door voor hem te bidden en hem vragen om vergiffenis. Prachtig. Ik weet nog dat ik in het begin zo erg wilde leren bidden, ik wilde het echt kunnen koste wat het koste en wanneer ik het dan uiteindelijk kon dat verwaarloosde ik het gebed, te wijten aan de vervloekte Shaytaan. Maar Ik dank Allah dat het nu een stuk beter gaat en dat mijn geloof op een hoog peil staat. Vooral het voorbije 2 jaar jaar heb ik me volledig op mijn geloof gestort, ik ben dit keer echt begonnen met het 5 keer per dag bidden, en ik bid dagelijks tot Allah, dat Hij me de kracht geeft dit vol te houden en de duivel ver van me vandaan te houden.
Op Dinsdag 8 April 2003 heb ik uiteindelijk mijn Shahada “Officieel” Gedaan in het Islamitisch Cultureel Centrum in Brussel. Dit was voor mij het moment waarop ik echt het gevoel had van ja nu ben ik echt Moslim en sindsdien heb ik ook het gevoel dat ik meer mijn best doe om Allah tevreden te stellen. Voor deze dag had ik steeds het gevoel dat ik tussen 2 vuren inzat en voelde me nog niet 100 % Moslim maar dat heb ik nu wel. Die dinsdag was echt een prachtige dag. Samen met enkele zusters die me nauw aan het hart lagen heb ik mijn Shahada uitgesproken. Wat een erg emotioneel moment was. Ik heb tranen van geluk gehuild… Het was echt sterker dan mezelf maar dit gevoel was echt onbeschrijfelijk. Ongetwijfeld één van de mooiste dagen van mijn leven.
Het moment waarop ik deze prachtige woorden uitsprak.
Ashadoe La Ilaha Il Allah.. Wa Ashadoe Enna Mohammeden Abdoehoe wa RasoelAllah
(Ik getuig dat er geen God is dan Allah en ik getuig dat Mohammed zijn Profeet is)
Waar ik het soms moeilijk mee heb zijn de reacties van anderen.. Nu al wat minder dan vroeger maar het was te verwachten dat niet iedereen het eens zou zijn met mijn keuze. Mijn moeder, de persoon die toch het dichtste bij mij staat had veel moeite met mijn keuze te aanvaarden. Volgens haar was ik geobsedeerd.. was ik saai en ben ik Moslim geworden om de verkeerde redenen. Mijn moeder had het meeste problemen met mijn hoofddoek Ik leed hier enorm onder want het was en is mijn diepste wens om ooit volledig Moslim te kunnen zijn en altijd mijn hoofddoek te kunnen dragen zonder beperkingen opgelegd door anderen. Ergens diep in zichzelf wist mijn moeder wel dat ik het echt meende,maar ze wilde het gewoon niet onder ogen zien naar mijn mening. Ze was ook snel beïnvloedbaar. De ene keer kon ik met haar rustig praten over de Islam en dan leek het of ze het aanvaardde maar de andere keer was ze er weer tegen gekant, volgens mij is dit door andere mensen die op haar gedachten inspeelden. Dit werkte voor mij erg frustrerend maar met veel geduld zijn we er uiteindelijk samen doorgekomen.
Nu is mijn moeder uit deze fase, tegenwoordig kan ik over straat lopen met Hoofddoek en met mijn moeder naast me, tegenwoordig verdedigt ze me bij mensen die me vreemd aankijken, en eindelijk heeft ze ingezien dat dit mijn bewuste keuze is die me gelukkig maakt en een beter mens heeft doen worden. Het gevoel dat ik hierbij heb is gewoon onbeschrijfelijk.

Tot voor kort wisten ook mijn vader en zijn familie niet dat ik daadwerkelijk Moslima was. Ja, ze wisten wel dat ik lessen volgde en veel boeken las, maar ze hebben er nooit bij stilgestaan dat ik ook daadwerkelijk Moslim zou worden. De stap om mijn vader in te lichten was erg moeilijk om nemen, ik was bang hem te vertellen dat ik Moslima ben geworden. Vooral omdat hij overtuigt atheïst is en ik een minder goede band met hem heb dan ik met mijn moeder heb, omwille van hun scheiding. Dit heeft zo’n 2 jaar geduurd tot mijn moeder besloot er ‘korte metten mee te maken” Ze heeft mijn vader opgebeld en alles verteld. Tot mijn grote verbazing had hij er totaal geen problemen mee en hij zei me dat ik altijd welkom ben, mét of zonder hoofddoek. Je kan niet geloven welke opluchting ik hierbij voelde. Want nu hoefde ik nooit meer iets geheim te doen of bepaalde dingen te verzwijgen. Eindelijk kan ik ervoor uitkomen dat ik Moslima ben voor mijn ganse familie!
Buiten mijn ouders heeft ook mijn enige oma het aanvaard. Zij was de eerste om me boeken te geven of artikelen te verzamelen, zij was ook de eerste die zei dat als dit mijn keuze is en dat dit me gelukkig maakt, ik ervoor moest gaan.
Deze reacties betekenen echt veel voor me, dat mijn familie mijn keuze aanvaard is echt prachtig. En dat zijn dan ook de enige reacties waar ik me iets van aan heb getrokken. Misschien dat dit ook een boodschap kan zijn aan andere nieuwe moslima’s, dat de reacties niet noodzakelijk slecht hoeven te zijn. Natuurlijk zullen zij sommige dingen die ik doe wel nooit begrijpen, maar het belangrijkste voor mij is dat ze me laten zijn wie ik wil zijn.
Buiten mijn familie krijg ik ook wel reacties van anderen. De ene vind het prachtig maar de andere zegt dan dat ik geen echte Moslim ben en het nooit zal zijn, dit hoor je dan uit de mond van andere Moslims. Belgische vrouwen durven dan weer zeggen dat ik hun verraad door mij te bedekken. Omdat zij toch oh zo hard gestreden hebben om hun "vrijheid te verkrijgen?" Wel, het hangt er maar vanaf wat je bekijkt als vrijheid. De vrouw van tegenwoordig loopt er halfnaakt bij, helemaal opgemaakt, met andere woorden ze loopt er bij om de mannen te plezieren. Ze wordt gezien als een lustobject. En ook al denken zij van mij, dat ik geen zelfrespect heb en me laat onderdrukken. Wel, dan heb ik een simpel antwoord klaar:"Ik denk dat het bedekken van mijn lichaam meer getuigt van zelfrespect dan halfnaakt over straat te lopen, en onderdrukking? Wel, ik heb zelf voor de Islam gekozen! Waarom zou ik dan kiezen voor een godsdienst die de vrouw zogezegd onderdruk? De enige die mijn onderdrukken zijn de mensen die me niet laten zijn wie ik wil zijn.
Het heeft echter geen zin je kwaad te maken in zulke situaties, mensen zullen altijd wel roddelen en een mening over je klaar hebben. Maar het enige wat voor mij belangrijk is, is het feit dat enkel Allah de Verhevene tevreden met mij moet zijn.
Tot 2 jaar geleden geleden was ik zelfs bang om me met hoofddoek op straat te vertonen uit angst dat ik herkend zou worden en dat mensen over me zouden roddelen, ik heb vaak rondgelopen dat het zweet me in de schoenen stond, ik wilde die doek er gewoon aftrekken. Maar dan besef je dat je de maatschappij nooit tevreden zal stellen, wat je ook doen. Het enige waarvoor ik wil streven is het tevreden stellen van Allah. En met dat in gedachten kom je al een stap verder. Mensen zullen altijd roddelen, maar je moet je erboven zetten en denken, ik ben goed bezig en wat anderen van me denken, is niet mijn probleem. Uiteindelijk is Allah de enige die over ons gaat oordelen op de Dag des Oordeels.
Wat ik met dit verhaal wil duidelijk maken is dat de Islam mij zeker niet is opgedrongen en voor 100 % mijn eigen keuze is, dit vooral aan de Niet-moslims, maar ik wil hiermee tegelijkertijd ook mijn boodschap en steun overbrengen aan mijn broeders en zusters in de Islam, of eventueel beginnende moslims.
Ik vraag jullie; Leer de Islam kennen zoals ie echt is en ga niet af op vooroordelen. Lees boeken, zoek kennis en je zal zien dat Islam inderdaad de religie van de vrede is. Als elke persoon die zich de naam Moslim geeft ook werkelijk de Islam zou praktiseren zou de wereld er helemaal anders uitzien.
Het was en het is een lange weg met vallen en opstaan, maar dit leven is een test, en wij moeten als Moslims ons best doen deze test te doorstaan, met als doel het tevreden stellen van Allah en zo met de wil van Allah Het Paradijs te betreden. Moslim worden heeft me in zekere zin volwassener gemaakt en heeft me geleerd om bewuster te leven. Ondertussen ben ik ook gehuwd, en nu heb ik écht het gevoel dat mijn leven volledig is... Het is een fijn gevoel je grootste liefde, de Islam te kunnen delen met je man, en samen ons geloof te praktiseren. Als ik nu mijn verhaal herlees, waar ik lang aan hem geschreven door de jaren heen, dan ben ik trots op mezelf dat ik mijn geloof heb behouden na vele obstakels, en ik ben al diegenen dankbaar die me hebben gesteund op mijn weg naar de Islam. En uiteraard dank ik Allah, de Almachtige die me deze prachtige kans heeft gegeven en mijn ogen heeft geopend voor deze prachtige religie.

Moge Allah Subhanahu wa ta’ala ons allen leiden op het rechte pad. Amien.
Jullie zuster in de Islaam
Ellen