Aankomende Zuster uit België

Salaam Alaikum

Wat was ik blij om jullie verhalen te lezen!! Jullie kunnen jullie echt niet inbeelden welk gevoel van geluk dit bij me teweeg heeft gebracht!
Te weten dat er heel wat vrouwen met dezelfde vragen en twijfels worstelen, heeft me de moed gegeven om mijn verhaal te vertellen.

Ik ben een 22-jarige Belgische vrouw en kwam op mijn 18e in contact met de Islam. Ik ben altijd al een woelige persoonlijkheid geweest en voor zover ik me kan herinneren heb ik altijd alles in mijn omgeving in vraag gesteld. Ik kom uit een typisch Belgisch gezin waar het geloof nauwelijks aan bod kwam. Van mijn vader kreeg ik te horen dat het een achterlijk iets was, niet meer van deze tijd en een vals voorwendsel om over de bevolking controle uit te oefenen. Ik moet toegeven dat in die periode mijn vaders visie wel aannemelijk klonk.. en zoals verwacht hield ik er me ook niet mee bezig.

In de puberteit was ik zoals de meeste meisjes op zoek naar mezelf, worstelde met identiteitscrisissen, voelde me zo vaak alleen (en was dat ook), ik sloot me van iedereen af en bracht vele dagen alleen door verzonken in gepeins en eeuwig gepieker. Steeds maar die vraag naar de zin van het leven waar ik geen antwoord op vond..
Op mijn 18e leerde ik een Marokkaanse jongen kennen, alhamdoulilah, dankzij hem ben ik in contact gekomen met de Islam.
In het begin stond ik er nogal sceptisch tegenover want hoe kon een religie zo mooi als deze tegelijkertijd zoveel problemen te weeg brengen?
En hoe zat het met de positie van de vrouw? Hoe meer ik erover las, des te meer ik er me toe aangetrokken voelde.

Nu zijn we 4 jaar later en ben zekerder dan ooit dat dit de ware religie is. Alles lijkt plots zo logisch en meer nog het motiveert me elke dag weer om een betere 'ik' te zijn. Ik voel me klaar om echt 'moslima' te worden, maar iets houdt me tegen om de geloofsbelijdenis uit te spreken. Het is namelijk zo dat mijn ouders (en dit hebben ze me al vaak duidelijk gemaakt) het nooit zullen accepteren dat hun dochter zich tot de Islam zou bekeren. Ik krijg de hatelijkste opmerkingen te horen en het lijkt vaak alsof ze mij persoonlijk willen aanvallen, zeker als je er bij stilstaat dat moeders vaak over zo'n extra zintuig beschikken die zulke dingen aanvoelen. Ik ben zo bang om het hen te vertellen. Hoe vertel je de personen die je hebben opgevoed dat je een volledig andere weg wil inslaan, dat hun manier van leven niet goed voor je is, dat je het anders wilt doen.. het voelt aan alsof ik verraad zou plegen. Ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat ze er zich uiteindelijk bij zullen neerleggen, want hoe je het draait of keert, je blijft eeuwig naar herkenning bij je ouders zoeken..

In de tussentijd troost ik me met de gedachte dat alles om een reden gebeurd en hoop dat ik uit de confrontatie met mijn ouders er als een sterker persoon mag uitkomen incha'Allah.

Wasalaam aleikoem warahmatoellah wabarakatoehoe

Mail Elisa