Zuster

Bismillahi Rahmani Rahiem.
Assalaam aleikoem.

Ik heb een aantal verhalen gelezen van bekeerde moslima’s, en dat heeft mij op het idee gezet om ook mijn verhaal te vertellen. Ik ben een Nederlands meisje van 24 jaar. Van huis uit heb ik geen enkel geloof. Toch wist ik wel dat er meer was. Alleen was het voor mij nooit duidelijk welk geloof er bij mij paste. Ik zat op een christelijke basisschool en middelbare school, maar dat was het niet voor mij. Hoe kon ik nou geloven in een geloof, waarbij ze aan de ene kant zeggen dat God niet gebaard is, en niet kan baren, maar aan de andere kant wel zeggen dat Jezus de zoon van God is. Dat wilde er bij mij niet in.

Daar komt nog bij dat ik de christenen die ik ken, nogal schijnheilig vond. Op zondagochtend naar de kerk, omdat het moest van papa en mama, maar ondertussen wel op zaterdagavond alles doen wat God verboden heeft. Dat ging er bij mij niet in.
Rond mijn 16e kreeg ik moslim-vrienden en ik raakte ervan overtuigd dat Allah de God voor mij was. Niet dat ik dat toen durfde toe te geven, want mijn familie (op mijn ouders, mijn oma en mijn nicht na) zijn heel racistisch. Mijn nicht was al bekeerd, en ik bewonderde haar lef zo. Ze liep gewoon met haar Hijaab, en had maling aan alles.

En op een dag, de meest zwarte dag uit mijn leven, gebeurde het ergste dat ik me ooit kon voorstellen. Juist op het moment dat mijn moeder en ik weer dichter naar elkaar toe kwamen, overleed ze. Plotseling. Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Vanaf dat moment ging het mis met mij. Ik geloofde helemaal niets meer. Hoe kon ik geloven in een God die altijd het beste met je voor had, maar die wel mijn moeder op zo’n gruwelijk pijnlijke manier dood liet gaan, zonder mij een afscheid te gunnen?
Er was een gat in mij, wat ik maar niet vervuld kreeg. Ik kreeg slechte vrienden omdat ik aandacht zocht, die ik thuis miste. Mijn vader was er sowieso nooit en mijn moeder was er nu ook niet meer. Ik had een hele lieve oma, maar ik miste ‘mannelijke liefde’. Ik zet het tussen aanhalingstekens, omdat hetgeen dat ik kreeg alleen lichamelijk was. Ik kreeg nooit het gevoel dat er iemand van me hield, en erger nog … ik hield niet van mezelf.
In die tijd was ik nogal rebels, maar toch was ik ook weer een uniek persoon, absoluut geen meeloper. Ik rook gelukkig niet, ik ben niet aan de drugs en ik drink ook niet. Iets waar ik tot op de dag van vandaag blij voor ben en Allah (swt) voor dank. Vooral als ik kijk naar het voorbeeld, dat ik gekregen heb op de straat en van mijn ‘vrienden’. Mijn zelfwaarde en zelfliefde was compleet verdwenen. Ik kreeg anorexia en geestelijk ging het ook niet naar behoren. Ik kreeg wat slechte vriendjes, die mij nog verder deden afdwalen. Een heel lang verhaal, maar het komt er op neer, dat ik ver afgedwaald was.

In 2007 had ik een vriendje die ‘moslim’ was. In die tijd worstelde ik heel erg met mezelf. Ik was niet blij met mijzelf, en niet blij met hem, maar dat durfde ik nooit toe te geven. Ik ging steeds meer met mensen praten over het geloof, en waarom zij geloofden, wat ze geloofden. Ik wou kijken of ze mij konden overtuigen. Mijn vriend deed niets aan zijn geloof, en ik ging me steeds meer ergeren aan hem. Op een dag waren we bij zijn ouders, en zijn zus (die wel praktiserend moslima is) ging met mij praten over het geloof. En opeens viel het kwartje. Dit was het voor mij. Op al mijn twijfels en vragen had zij een antwoord, en ook nog een logisch antwoord. Ramadan 2007 deed ik voor het eerst mee, met de Ramadan. En ondanks dat ik niet alle dagen heb mee gedaan, was ik toch heel tevreden met mezelf. Mijn vriend deed geen Ramadan, maar deed tegenover zijn ouders alsof hij het wel deed. Hij verwachtte van mij dat ik erover loog tegen zijn ouders. Hij ging bidden voor mij, maar het was al te laat. Ik irriteerde me gruwelijk. Hij wist de waarheid, kon die ook gewoon naleven, maar hij deed het niet. Ook hadden we heel veel problemen zelf.

In november van 2007 zette ik er een punt achter, en ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Vanaf die tijd ging alles beter. Ik kreeg mijn eigen huisje, en ik leerde mijn huidige vriend kennen. Een jongen die zelf ook praktiseert, en mij probeert te helpen met mijn geloof. Hij is mij aan het leren bidden, en ik wil een cursus Arabisch gaan doen, zodat ik de Koran kan gaan lezen. Ik lees veel over de Islam. Het sneeuwballetje begon te rollen in 2007, maar in 2008 was het al een lawine geworden. Ik heb nu goed contact met mijn (bekeerde) nichtje, en die helpt mij ook. Ik ben nog niet bekeerd, maar insha’Allah gebeurt dat dit jaar nog. Ik doe mijn best zoveel mogelijk te leren, en ik heb al tegen mijn oma verteld dat ik me wil bekeren. Ik heb zelf boeken gekocht, en ook gekregen. En die lees ik nu. Ook haal ik veel van internet af.

Ik heb van mijn nichtje een boek en een hoofddoek gekregen, en die probeer ik soms uit. Toch ben ik nog een beetje huiverig voor de reacties om me heen. Mijn ‘vrienden’ reageren heel negatief. Eén ‘vriendin’ zei dat als ik ooit een hoofddoek zou gaan dragen, ze niet meer met me gezien wil worden. Dus die vriendschap heb ik zelf meteen al afgekapt. Moslims reageren heel positief. Maar van veel moslima’s krijg ik toch een negatieve reactie (‘och, heb je weer zo’n Hollandse wannabe-mocro’ of ‘hmz, ze doet het toch alleen voor haar vriend’). Natuurlijk zijn er ook veel positieve reacties van moslima’s.

Nederlanders echter reageren heel negatief. Mensen snappen het niet. Ze denken dat vrouwen in de Islam onderdrukt worden, maar ze begrijpen niet dat ik me nog nooit zo waardevol heb gevoeld. Sinds ik bezig ben met mijn geloof, krijg ik pas het gevoel dat ik iets waard ben. Mijn oma reageerde gelukkig wel heel mild. Zij had zoiets van: ‘als jij dit echt wilt doen, voor jezelf, dan sta ik achter je, want ik hou van je’.

Nu ben ik nog op zoek naar een andere baan, want op mijn werk werken veel racisten die het ook niet zullen snappen. En ik voel me hier niet zo op mijn plaats, waardoor ik mijn Hijaab nooit zou durven dragen. En aangezien Allah (swt) vóór alles gaat, zal ik op zoek gaan naar een andere baan.

Ook zou ik graag wat moslima-vriendinnen willen hebben. Mijn vriendinnen zijn allemaal nog uit mijn oude leven, en die passen niet bij mijn huidige leven, op een enkeling na.

Insha’Allah komt alles goed. Ik hoop mij (met de zegen van Allah swt) dit jaar nog te bekeren.

Ma’a Salama … Moge Allah (swt) jullie en mij leiden en begenadigen!

Desiree

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van Desiree