Het verhaal van broederAbdul-Sabur

Broeder Abdul-Sabur was reeds bekend van de verhalen:
Brief van een niet-moslim
Brief voor gewone ouders met een bijzondere dochter
Hij is nu bekeerd tot de islam, alhamdoulilah en dit is zijn verhaal.
De rubriek Nieuwe Moslima's is normaal gereserveerd voor moslima's, maar als hoge uitzondering hebben we het verhaal van broeder Abdul-Sabur toch geplaatst.

Bismi-llahi al Rahmani al Rahiem
(In de naam van God, de Erbarmer, de Meest Barmhartige)

MIJN KENNNISMAKING MET DE ISLAM EN VERDER...

Ik begin bij het begin. Mijn eerste kennismaking met de Islam vond plaats in 1962.
Het waren de laatste jaren van de verzuiling maar nog steeds was de Nederlandse katholiek een voorbeeld voor de rest van de wereld. Paus en bisschoppen werden gerespecteerd en gehoorzaamd. De kerk werd trouw bezocht en het aantal missionarissen dat werd uitgezonden naar derde wereldlanden was, afgezet tegen het aantal inwoners, groter dan waar ook ter wereld.
Ik zat op een katholieke lagere school. In die dagen was je RIA ofwel Rooms In Alles. Je groeide op binnen de beschermde driehoek kerk-gezin-school en in alles stond het geloof centraal.
In de vierde klas, ik was toen 10 jaar, kregen we geschiedenis en op zekere dag ging de les over de kruisvaarders. In het heilige land Israël waren de mohammedanen (zoals ze toen werden genoemd) aan de macht gekomen. Christelijke pelgrims werden bedreigd en vermoord en daar moest iets aan gedaan worden vertelde de meester.
Dus na een oproep van de paus vertrokken deze kruisvaarders bezield van een genadeloze bekeringsdrang naar het heilige land om de mohammedanen 'In Nomine Domini' (in de naam van God) de hersens in te slaan om het maar even plat te zeggen.
Maar wat waren die mohammedanen dan precies? In de marge van de les werd verteld dat mohammedanen net als de christenen in één God geloofden en die noemden zij Allah.
Deze had zich door de aartsengel Gabriël geopenbaard aan de profeet Mohammed en deze mohammedanen geloofden ook in Jezus maar dat was in hun ogen niet de zoon van God maar een heel belangrijke profeet. Meer werd ons niet verteld want je mocht als argeloos katholiek jochie eens op 'verkeerde' gedachten komen.
Maar hoe kort de uitleg ook was, deze was in ieder geval lang genoeg om mij een gevoel van twijfel te geven. Er zat gewoon iets scheef aan het verhaal want waar ik mee worstelde was de vraag: waarom leveren legers uit West Europa strijd, natabene onder de strijdkreet 'God wil het!' tegen een godsdienst die is geopenbaard door dezelfde engel die Maria de boodschap kwam brengen dat zij als 'gezegende onder de vrouwen' de moeder van Jezus zou worden? Bovendien kon in mijn redenering deze engel niet anders dan van dezelfde God als die van de christenen afkomstig zijn kortom: Wat kon er nu mis zijn met zo'n godsdienst?
Ik kon dat werkelijk niet rijmen en dat Jezus door hen werd beschouwd als een belangrijke profeet daar kon ik goed mee leven. Sterker nog, bij het 'Zoon van God'-verhaal had ik direct al mijn bedenkingen. Let wel, ik was toen pas tien jaar oud.
Ik had dus meteen al vragen maar kon er nergens mee terecht. De pastoor zag je aankomen...
Kortom, als de onderwijzer mijn argeloze kinderzieltje echt voor de Islam had willen behoeden dan had hij beter deze geschiedenisles kunnen overslaan maar ja, nu was het 'kwaad' al geschied.
Nog voordat de eerste gastarbeiders hier hun opwachting kwamen maken had de Islam al zijn intrede gedaan in Nederland. Weliswaar niet meer dan in de vorm van een smeulend vonkje in een onbevangen jongenshartje maar toch...

In die jaren was het de normaalste zaak van de wereld dat wekelijks de kerk werd bezocht. De vieringen waren met alle pracht en praal omgeven, de zgn. gregoriaanse (Latijnse) gezangen waren schitterend en alles was een lust voor oog en oor.
Toen werd van 1962 tot 1965 het Tweede Vaticaans Concilie gehouden; een vergadering van kardinalen en bisschoppen onder leiding van het hoofd van de katholieke kerk, de paus van Rome.
Deze concilie had een aantal verstrekkende gevolgen. Om de vieringen toegankelijker te maken werd het Latijn afgeschaft en werden de vieringen in de landstaal gegeven.
Bij sommige delen van de viering werd er totdantoe geknield. Toen werden in vele kerken de banken vervangen door stoelen en was het ook hiermee afgelopen.
Stel je eens voor dat in de moskee soortgelijke maatregelen genomen zouden worden. De imaam reciteert niet langer in het Arabisch maar in het Nederlands en de roekoe en soedjoed zouden worden afgeschaft. Het gevolg zou naar alle waarschijnlijk zijn dat de moskeeën leeg zouden lopen en dat was precies wat er gebeurde met de katholieke kerk in de jaren daarna.
Die periode viel samen met mijn pubertijd. Het waren de roerige jaren zestig en het geloof verdween zoals bij velen ook bij mij. Ik vond het maar een achterlijk iets.
Dat duurde ongeveer dertig jaar. Geloof interesseerde mij hoegenaamd niets. Als ik op TV een viering zag of een uitzending over religie wist ik niet hoe snel ik door moest zappen.
Hoewel, als ik beelden zag van al die moslims in Mekka tijdens de hadj vond ik dat toch eigenlijk wel mooi. De omgeving had iets sprookjesachtigs en als ik dan al die duizenden moslims tegelijkertijd zag buigen met hun gezicht zelfs tegen de grond gedrukt dan deed mij dat toch wel iets. Hoe zou dat komen vroeg ik mij soms af...
En waarom las ik toch wel met interesse de ondertitels van de koranrecitaties tijdens de ramadan? Ik, als niet-gelovige?

Op zekere dag liep ik door de Kalverstraat in Amsterdam. Ik passeerde daar een R.K. kerk genaamd 'De Papagaai'. Op de deur stond met grote letters geschreven 'Een kwartier voor God' en daaronder in wat kleinere letters: 'Daartoe is deze kerk dagelijks toegankelijk'. Dat liet mij niet los. Vroeger werd wekelijks de kerk bezocht en nu zou een kwartier al te veel zijn?
Het bleek achteraf het beginpunt te zijn van een langzame terugkeer van het katholieke geloof. Langzaam maar zeker nam de interesse voor de kerk weer toe en na tientallen jaren van afwezigheid besloot ik op een zondag weer eens de kerk binnen te stappen die ik ook in mijn jeugd had bezocht.
En dat viel bar tegen. Geen woord Latijn werd meer gehoord. Alle gezangen waren in bij tijd en wijle tenenkrommend Nederlands en het indrukwekkende koor van weleer bleek nog slechts te bestaan uit een klein aantal vals zingende dames en meebrommende heren.
Gelukkig ontdekte ik enige tijd daarna een kerk waar de viering nog op de traditionele wijze plaatsvond zodat deze door mij weer wekelijks werd bezocht. De fraaie Latijnse gezangen waren al die jaren in ere gehouden en de gelovigen ondergingen alles met veel devotie kortom: ik was weer helemaal 'thuis', dacht ik…

Het ontbreken van negatieve gevoelens ten aanzien van de Islam bleef al die jaren, ook tijdens de periode dat het geloof bij mij afwezig was.
De gastarbeiders en daarmee de Islam kwamen naar Nederland, de eerste gehoofddoekte vrouwen verschenen in het straatbeeld, de eerste moskeeën verrezen en zelfs waren er Nederlandse vrouwen die zich bekeerden tot de Islam. Deze vertelden dat de Islam absoluut geen vrouwenonderdrukkende religie was maar hen juist een gevoel van vrijheid gaf. Ik geloofde hen wel want waarom zouden ze liegen?
Begin 2004 zat ik in de trein naar Amsterdam. In de coupé schuin achter mij klonk gepraat en gegiechel. Overduidelijk een groep meiden van een middelbare school die de grootste lol met elkaar hadden. Toen stapte er een uit en tot mijn stomme verbazing droeg ze een hoofddoek en toen ik nieuwsgierig omkeek zag ik dat dit bij de andere drie ook het geval was.
Opeens realiseerde ik mij dat er inmiddels een generatie was opgegroeid die hier in Nederland was geboren en natuurlijk spreken deze meiden Nederlands, hebben zij dezelfde idealen en dromen over hun toekomst en maken zij op dezelfde manier plezier als hun leeftijdgenoten met Nederlandse ouders en grootouders.
De Islam in het algemeen trok steeds meer mijn aandacht, niet in de laatste plaats doordat dit in de media ook het geval was. De elfde september had duidelijk zijn sporen nagelaten. Alleen, ik kon mij steeds minder vinden in de berichtgeving hierover waarbij met name het toenemend gezeur over de hoofddoek mij meer en meer ging tegenstaan. Met die giechelende groep meiden nog in gedachten kreeg ik steeds meer de indruk dat met name de jonge moslima's in een hoek werden gedrukt waar ze absoluut niet in thuishoorden en mede door de terugkeer van mijn eigen katholieke geloof steeg mijn waardering voor het feit dat deze vaak jonge meiden door het dragen van de hijaab zo ronduit voor het hunne uitkwamen.
De interesse was gewekt maar de berichtgeving in de media vond ik allang niet meer objectief en uitsluitend gericht op sensatie en hoge kijkcijfers dus was het internet hét middel om mijzelf eens goed te informeren.
In een van de zoekmachines typ je in 'moslima' en dan is de weg naar moslima.nl zo gevonden.
Daar nam ik pas echt kennis van de beweegreden van de moslima's om de hijaab te gaan dragen, hoe ze zich hadden bekeerd tot de Islam. Hoe ze hun godsdienst beleefden en beleden en mijn bewondering en respect steeg bij elk verhaal.
Kort daarna besloot ik een brief te schrijven waarin ik mijn bewondering voor hun geloofsbeleving liet blijken.
Door de vele reacties die hierop volgden kreeg ik soms de indruk dat ik de enige was die nog een beetje sympathie voor de Islam kon opbrengen. Gelukkig weet ik dat dit niet zo is.
Maar hierbij bleef het niet. Toen ik bovenstaand verhaal dat begon in 1962 mailde aan een van de reagerende moslima's kreeg ik als antwoord dat ze verrast was hierdoor want ze voelde gewoon hoe dicht ik bij de Islam stond. Op dat moment ervaarde ik dat ook heel sterk.
Het vonkje dat meer dan veertig jaar gesmeuld had werd een voorzichtig vlammetje...

Op een avond in die periode zat ik op moslima.nl en zag daar weer mijn brief staan maar toen ik (voor de zoveelste keer) las: "Brief van een niet-moslim" dacht ik verontwaardigd: "maar ik ben toch helemaal geen niet-moslim!!"
Ik moet toegeven dat ik daar zelf flink van schrok en de week erna heb ik als de spreekwoordelijke kip zonder kop rondgelopen. Het spookte constant door mijn hoofd: 'het kan toch niet waar zijn? Na zoveel jaren de kerk hervonden waar ik mij zo prima thuisvoel en nu deze twijfels? Is het werkelijk mogelijk dat ik moslim word??"
Die zondag erna bezocht ik weer de kerk maar deze keer kon ik mijn gedachten er niet bijhouden. "Gloria Patri et Filio" werd er gezongen. "Eer aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest" maar dat strookte toch absoluut niet met dat Koranvers waarin staat 'Geloof dus in Allah en Zijn Boodschappers en zeg niet (dat Allah) 'drie' is...'
'Heilige Maria, moeder van God' werd gebeden. Jezus als God? Waarom heb ik dat al die jaren gebeden, of beter gezegd: slaafs opgedreund zonder er verder bij na te denken?
Ik keek nog eens om mij heen en zag de beelden van de vele heiligen die in de katholieke kerk worden vereerd. Vaak wordt er via een heilige tot God gebeden maar waarom toch? Als God beslist of je gebed wordt verhoord, waarom dan niet je gebed rechtstreeks tot Hem gericht?
O zeker, de teksten van de psalmen en liederen waren zonder meer mooi maar de twijfels namen met de minuut toe. Al die pracht en praal, al die liederen die zo mooi klonken, het leek opeens allemaal zo leeg.
Op een van de muurschilderingen was Jezus (vzmh) afgebeeld. Zijn discipelen knielden voor hem neer maar twee van hen bogen op een manier die gelijk was aan de soedjoed; op de knieën en het gelaat tegen de grond gedrukt. Alweer viel het mij op hoe mooi dit was. 'Waarom doen wij dat nou niet?' schoot het door mij heen en het vlammetje werd een vlam...

De rust keerde weer terug en een moslima raadde mij aan om alles rustig op mij af te laten komen. Allah leidt wie hij wil zo liet ze weten...
Ik had inmiddels al begrepen dat de Islam behalve een religie ook een manier van leven is en ik besloot mij stap voor stap die manier van leven eigen te maken. Niet zozeer om erachter te komen of ik als moslim zou willen- maar of ik als moslim zou kúnnen leven.
Het eerste wat er aan moest geloven was het drinken van alcohol. Met een gemiddelde van minder dan één glas per dag leverde het geen enkel probleem op.
Het tweede dat werd gestopt was de consumptie van varkensvlees. Dat lag al wat moeilijker omdat ik er doodgewoon een groot liefhebber van ben. Pas toen kwam ik bijvoorbeeld erachter in hoeveel soorten broodbeleg varkensvlees zit verwerkt en ik moet toegeven dat het niet de makkelijkste opgave was. Een keer bleek dat overduidelijk. Op een dag kwam ik flink hongerig thuis. Ik wil een stuk leverworst afsnijden. Ik zie op het etiket dat dit o.a. uit varkenslever bestaat. Met een flink rommelende maag denk ik "Ja nou effe niet hoor." Het mes gaat erin en plotseling schiet een regel die mij enige dagen daarvoor door een van de moslima's was gemaild door mijn hoofd en die (even uit het hoofd) vertelt dat als je iets slecht wilt doen maar het (omwille van Hem) niet uitvoert het wordt gerekend als een goede daad.
Ik dacht bij mijzelf: "Deal!!" En met een welgemikte worp verdween het eind worst richting afvalbak en flink diep zodat ik niet in de verleiding kwam om het eruit te vissen.
Al met al verloopt ook dit tot op heden zonder problemen. Langzaam maar zeker schakel ik over op uitsluitend halal-voedsel.

Stap drie was het verrichten van het gebed. Ik had werkelijk geen flauw idee wat er nu precies werd gebeden. Het leek al snel een onoverkomelijke hindernis te zijn temeer toen een van de moslima's mij desgevraagd vertelde dat de gebeden wel in het Arabisch gedaan moesten worden (slik...)
Hoe vaker ik mij afvroeg hoe ik dit voor elkaar moest krijgen des te meer zag ik mijn moslimplannen de mist in gaan. Met behulp van een briefje of zo? Maar hoe combineer je dit met de juiste gebedshouding?
Op een avond zat ik een beetje flets naar mijn laptop te kijken en opeens viel het euro'tje!
Natuurlijk! Waarom niet de moderne techniek te hulp geroepen?
Wat ik heb gedaan is het volgende: in het presentatieprogramma PowerPoint heb ik een serie dia's aangemaakt met op elke dia een regel in het Arabisch (in Nederlandse lettertekens uiteraard), daaronder de Nederlandse vertaling en rechtsboven een foto met de bijbehorende lichaamshouding.
De laptop werd op een lage tafel gezet waarmee ook werd vermeden dat je tijdens het gebed je ogen ten hemel heft; een typisch christelijke gewoonte.
Automatisch verscheen na enige seconden de volgende dia en deze methode werkte zo ontzettend goed dat ik al vrij snel vijf maal per dag het gebed verrichtte en ook het Arabisch maakte ik mij spelenderwijze eigen. De soerah Al Fatihah kon ik al snel dromen en ook tussenliggende teksten gingen al snel steeds beter. Op de momenten dat de vrije recitatie aan de orde is pakte ik de Koran en las enkele verzen.
Inmiddels was ik ervan overtuigd dat ik Insha'Allah niet alleen als moslim wilde- maar ook zou kunnen leven al zal het ongetwijfeld met veel vallen en overeind krabbelen gepaard gaan. Ik ben ook maar een mens tenslotte...

Dat laatste bleek op een gegeven moment overduidelijk. Na een enkele maanden durende periode ging het even mis.
Op mijn werk alsook in de privé-sfeer deden zich wat vervelende ontwikkelingen voor en deze hielden mij zodanig bezig dat de geloofsbeleving op een laag pitje kwam te staan. Het gebed werd nog nauwelijks verricht en mijn kijk op de Islam werd er niet positiever op want net in die periode eindigde de gijzeling in de Russische school in een bloedbad en vond in Indonesië de zoveelste aanslag plaats. Het terrorisme deed weer flink van zich spreken en dit had ook bij mij invloed op mijn kijk op de Islam. De twijfel sloeg flink toe. Wil ik hier wel bijhoren vroeg ik mij steeds vaker af.
Ik zag het beeld al langzaam opdoemen waarin ik mijn moslim-zijn doorlopend tegen alles en iedereen zou moeten verdedigen.
In die periode bezocht ik een snackbar in de Amsterdamse Kinkerstraat, een buurt waar veel moslims wonen. Om die reden zijn alle gerechten daar met halalvlees bereid. Het was vrijdagmiddag. Het gebed was net afgelopen en de moslima's die er zaten waren nog bedekter gekleed dan normaal al het geval was. Mijn waardering en respect hiervoor bleek veranderd te zijn in een zekere terughoudendheid en argwanend hield ik een op zijn Arabisch geklede jongeman in de gaten die wel erg lang in zijn tas stond te rommelen. Als hij weggaat neemt hij die tas dan wel of niet mee?
Ik ondervond ook een zekere heimwee naar de katholieke kerk. De zondagmorgen was zonder kerkbezoek ineens zo leeg en doelloos. Waarom zette ik al die moslimplannen niet overboord en ging op de oude voet verder? Wat is er mis met katholiek zijn met welgemeend respect voor de Islam en alle andere godsdiensten? Niets toch?
Maar juist toen bleek de band met God zoals die door de Islam inmiddels vaste vorm had gekregen te sterk.
Gelukkig bleken de problemen op het werk en privé minder groot te worden en langzaam maar zeker klauterde ik uit het dal weer bergopwaarts.
Inmiddels was ik ook tot de conclusie gekomen dat ik wellicht te hard van stapel was gelopen. Binnen drie maanden van katholiek naar een aankomend moslim die al vijf maal per dag het gebed verricht is wel mooi maar ook onnatuurlijk snel. Ik besloot om in het vervolg elke volgende stap rustig te overwegen. Wil ik het echt? Weet ik het waarom ervan? Ben ik eraan toe? Deze vragen zou ik mij in het vervolg stellen.

Nu restte mij nog één ding: het afleggen van de shahadah.
Vele malen had ik erover nagedacht. Waar wil je dit doen, wie wil je erbij hebben en vooral wanneer?
Steeds meer kwam ik tot de overtuiging dat ik het gewoon alleen wilde doen met uitsluitend God als getuige en op een avond was het zover. Ik was er klaar voor. Eerst de grote wassing verricht en daarna tijdens het magrebgebed hardop en zeer bewust de shahadah uitgesproken. Het was zover, ik was moslim. Alhamdulillah!

En nu? Ik sta nog maar aan het begin en staat er niet in de soerah Al Ankabôet (29) aya 2 geschreven:

'Dachten de mensen dat zij met rust gelaten worden als zij zeggen: "Wij geloven", en dat zij niet op de proef gesteld worden?'

Het zal daarom ongetwijfeld niet allemaal zonder problemen en probleempjes verder gaan maar met de steun die ik de laatste maanden van al die moslimbroeders en vooral -zusters heb ondervonden maar bovenal met de onontbeerlijke steun van Allah (swt) kan ik de toekomst met vertrouwen tegemoet zien. Alhamdulillah.

Salaam Alaykum wa ramataluhi wa barakatuhu.

Jullie nieuwe broeder,
Abdul-Sabur

Jullie eventuele reacties zijn van harte welkom op abdulsabur@wanadoo.nl