Het verhaal van zuster Bouchra

Bismi-llahi al Rahmani al Rahiem

Ik zal mijzelf eerst voorstellen: Mijn islamitische naam Bouchra. Maar voor iedereen heet ik nog gewoon Jill. Ik ben half Indisch en mijn islamitische naam heb ik gekregen van de imam in de moskee waar ik de geloofsbelijdenis heb gedaan. Heel raar, want ik had die naam zelf ook al in gedachten.

Hoe ben ik met de Islam in aanraking gekomen, Elhamdoulillah??!

Ik kom oorspronkelijk uit een "ongelovig" gezin. We waren zogenaamd hervormd maar niet praktiserend. De enige keer dat we naar de kerk gingen was toen ik nog op de basisschool zat en we met school met een kerstdienst hadden.
Toen ik 13 jaar was, kreeg ik wat met een Marokkaanse jongen. Dat was niet de eerste keer dat ik met islamitische mensen in contact kwam, maar nu toch echt dagelijks. Nou omdat je dan een islamitische vriend hebt, wil je toch weten hoe dat dan gaat bij "hun". Toen ben ik boeken gaan lezen en zo kwam ik erachter dat er toch een heel ander verhaal achter zit dan dat jezelf in eerste instantie denkt. Maar toch was ik nog niet zo geïnteresseerd geraakt, want mijn vriend deed er zelf helemaal niks aan. Hij deed alles wat de islam verbied. Hij blowde, dronk alcohol, deed mee aan criminele activiteiten en dat soort dingen. Nou als jong naïef meisje dacht je er niet zo bij na, want je was helemaal in de wolken. Na 6 jaar was ik het zat en heb ik een einde gemaakt aan de relatie. Hij respecteerde me niet meer en schold me uit voor ongelovige terwijl hij hier alles wat de islam verbood toch deed.

Mijn lieve vriendin Linda (Iman) had zich ondertussen bekeerd tot de islam. Zij vertelde mij hoe mooi het was en gaf me boeken mee om te lezen. Thuis gekomen begon ik met lezen, en ik kon gewoon niet stoppen met lezen. Ik was helemaal gefascineerd door de Islam en ik wou meer weten. Ik ben meer gaan lezen, en ik vond het zo prachtig dat ik mezelf al wel een moslima voelde. Maar hoe moest ik verder? Je ouders krijgen een vertekend beeld van de Islam door wat ze zien op de televisie. Hoe vertel je zoiets?

Toen kreeg ik, ruim 2 jaar geleden, een relatie met een Turkse jongen. Hij was echt superlief voor me en behandelde me goed. Ondertussen was ik zo geïnteresseerd in de Islam dat ik het met hem over ging hebben. Hij zou het natuurlijk graag willen dat ik moslim zou worden, maar hij hield zo ie zo al van me. Toen moest ik de knoop doorhakken: voordat ik verdere stappen ging nemen, moest ik het mijn ouders vertellen. Mijn moeder was heel lief, ze begreep me maar ze zei wel: 'Als je maar jezelf blijft'. Tuurlijk riep ik! Gelukkig accepteerde ze mijn beslissing en daar was ik echt heel blij mee! Maar mijn vader was er helemaal niet zo blij mee. Je kent dat wel, islam onderdrukt vrouwen en dat soort zinnen krijg je naar je hoofd geslingerd. Nou daar zat ik dan, maar ik zei tegen hem: Ik ben en blijf je dochter, en ik weet dat je het hoe dan ook accepteert, hoeveel tijd er ook overheen mag gaan. Het is toen een tijdje stil geweest aan de kant van m’n vader, maar hij accepteert het nu wel. Gelukkig maar, want zonder de steun van je ouders ben je nergens (ik althans).
Nou het grote woord was er uit, nu moest ik stappen ondernemen. Ik dacht hoe ga ik dat doen? Hoe moet ik het doen? Mijn vriendin Iman heeft mij begeleid. We zijn samen naar de moskee gegaan. Daar werd ik goed opgevangen door de imam. Als eerste hebben we de wassing gedaan en daarna heb ik de shahada, geloofsbelijdenis, afgelegd. Ik voelde me zo bevrijd, zo'n apart gevoel, vooral toen de Imam een stuk uit de Koran ging lezen, dat was zo mooi, ik voelde me nu echt een moslima!

Kort daarna heb ik kennis gemaakt met zijn ouders, zij vonden het mooi van mij dat ik me had bekeerd tot hun geloof. Zij helpen me dan ook heel goed om dingen te begrijpen, want je hebt toch veel vragen en ze helpen me met alles. Ik ben volledig opgenomen in de familie en dat voelt heel goed. Vooral als je met de Ramadan met zijn allen aan tafel zit, je voelt je echt verbonden met elkaar door de islam.

Op 1 juni 2003 ben ik voor de islam getrouwd met mijn vriend, dus nu mijn man. En je voelt je gezegend, nu je de goedkeuring van Allah swt hebt, heb ik het gevoel dat ik alles aan kan.
Ik ben heel blij dat mijn familie mij accepteert zoals ik ben, zelfs mijn broer waarvan ik dacht dat ie me uit zou lachen ofzo, steunt mij ook fantastisch. Ik ben echt blij met mijn familie en vooral mijn nieuwe familie!

Ik zou het erg leuk vinden om in contact te komen met andere zusters, je kan altijd reageren....!

Asalaam aleikoem..
Jullie zuster in de Islam, Bouchra