Het verhaal van Bianca

Al een tijdje ben ik hier op de website bezig met het lezen van de verhalen van alle moslima's die de weg naar god/Allah gevonden hebben.
Elke keer twijfel ik, zal ik mijn verhaal vertellen of toch maar niet?
Nu heb ik eindelijk de stap genomen, omdat het voor mezelf misschien fijn is om in contact te komen met andere moslima's die bekeerd zijn of dergelijke.
Het wordt waarschijnlijk een behoorlijke blz, maar ik hoop dat jullie de moeite nemen om mijn verhaal te lezen, en misschien te reageren.

Ook ik voel me erg fijn in het geloof van de islam.
Vroeger had ik nooit gedacht dat dit geloof zo'n gevoel bij mij los zou maken. Simpel weg omdat ik ook alleen maar heel veel negatieve dingen wist van de islam.
De positieve dingen werden nooit genoemd of naar voren gehaald.
Totdat ik mijn huidige vriend kreeg. Hij is een Molukse jongen, en ik ga zelf erg veel met Molukkers om. Toch wist ik niet dat er ook Islamitische Molukkers bestonden, ook al is Indonesië 't grootste moslimland ter wereld. Ik was me er niet bewust van.
Maar mijn vriend was 1 van de molukkers met een islamitische achtergrond. In het begin heeft hij me dit niet verteld, omdat hij bang was dat ik, een Nederlands meisje, hem af zou wijzen omdat hij moslim was. Dat is altijd in me achterhoofd gebleven want hoe moesten moslims zich voelen als ze bang waren om afgewezen te worden op hun geloof.
Hoe negatief moest er wel niet gedacht worden?

Ik heb onze relatie een kans gegeven. En natuurlijk was het moeilijk.
2 culturen, 2 geloven. Alles was anders dan je in de eerste instantie verwacht.
Maar toch was zijn moeder al vanaf het begin erg lief voor me.
Ze accepteerde me, al had ik verwacht in het begin dat ze me nooit zo zou accepteren dan een meisje dat ook moslim was.
Het tegendeel is waar. Ze accepteert me, geeft me liefde en warmte, en zorgt voor me als een echte dochter.

Ik ga nu bijna 2 jaar met me vriend, en na ongeveer een half jaar tot een jaar begon mijn nieuwsgierigheid al te knagen.
Ik wou meer weten over het geloof, ik wou weten waar me vriend vandaan kwam. Hoe hij was opgevoed, en wat de achterliggende redenen waren.
Mijn interesses in andere geloven en culturen zijn altijd al groot geweest.
Zelf ben ik katholiek, tenminste ik heb me communie gedaan en that's it! Naar de kerk ga ik nooit, omdat het me geen voldoening geeft. Ook geeft het katholieke geloof me geen antwoord op de vragen die ik heb. Vroeger ging ik wel naar de kerk met me opa, ik wou mee omdat ik op zoek was naar 't geloof waar ik ook echt in kon geloven. Iets wat me zou leiden naar het rechte pad, naar mijn toekomst. Maar elke keer als ik dan weer mee ging, kwam ik niet met voldoening thuis. Het was niet wat ik echt zocht in een geloof.
En sinds me nieuwsgierigheid toenam ben ik me gaan verdiepen in de islam en steeds meer mooie dingen tegen gekomen, nu kreeg ik wel antwoord op de vragen die ik heb.
De regels en alles wat er bij komt kijken is opgezet met een bepaald doel voor jezelf. Om te leven als een goed mens/persoon. Niks is voor niks. Overal is een logische verklaring voor in de islam.
En dit is wat me aantrekt. Dat is wat zocht in een geloof. Voldoening, antwoord op de vragen die altijd vaag bleven, antwoord op de vragen zoals waarom?.

Me vriend helpt me er wel bij, maar dwingt zijn geloof absoluut niet op. Voor hem ben ik mooi zoals ik ben. En natuurlijk zou hij het fijn vinden om 1 met me te zijn. Dat ik begrijp wat hij voelt als hij naar de moskee gaat, waarom hij het belangrijk vindt om naar de moskee te gaan.
En de afgelopen ramadan voelde ik dit ook, ik voelde me niet lekker, niet op me gemak. Ik voelde me niet één met me vriend. Ik wilde weten waar hij heen ging als hij naar de moskee ging, wat hij voelde als hij ging bidden. En ook wilde ik voelen hoe zijn moeder zich voelde. Wat de voldoening was.
Ik ging me weer meer en meer verdiepen, en weer kwam ik tot de conclusie, dat het gevoel en de antwoorden zijn waar ik vroeger al naar zocht.

En nu ben ik in de war, door alles.
Want wat zullen me ouders zeggen als ik ze vertel, mam&pap ik ben geïnteresseerd in de islam. Ik denk erover om mezelf te bekeren, het geeft me voldoening.
Ik ben bang voor het antwoord. Zullen ze denken, dit is waar we altijd bang voor zijn geweest, dat ze zich laat bekeren?
Ik weet niet of ze het zullen snappen, omdat ze niks weten van de islam. Alleen maar het negatieve weten net zoals ik voordat ik me had verdiept. Voordat ik me vriend leerde kennen. Want hij is niet degene waarom ik moslim zou willen worden. Maar hij is wel degene die me op een goede manier heeft laten kennis maken met iets waar ik blijkbaar al heel lang naar op zoek was.
En ja natuurlijk, dan zeggen de meeste vertel je ouders/vrienden/familie wat de werkelijke waarheid is die schuilt in de islam. Maar zullen ze er ook voor openstaan?

Het is een angst in mij, die me tegenhoudt om verder te gaan terwijl mijn gevoel toch zegt dat ik iets heb gevonden waar ik me thuis in voel. Iets waardoor ik me compleet voel, en iets waardoor ik eindelijk me volwassenheid & toekomst tegemoet kan zien.

Vandaag uit het niks zei ik opeens tegen mezelf, insha Allah, met een gedachte die heel belangrijk voor me was.
Ik schrok er zelf van, daarom dat ik ook vandaag de stap heb genomen om me verhaal te doen hier, het gevoel voor de islam bij mij, is blijkbaar toch heel sterk.
Toch is het moeilijk, maar ik hoop dat het goed komt.

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Bianca"