Mijn eerste bezoek aan een moskee

Ik heb vandaag een mailtje gekregen van een vriendin, een zuster van me, die ik heb leren kennen via internet, naar aanleiding van mijn verhaal. Zij vroeg me of ik wel eens naar een moskee was geweest en zo ja, hoe dat was, ik heb haar het volgende teruggemaild:

Op de vraag van jou, of ik wel eens in een moskee ben geweest, kan ik antwoorden,'' Ja ik ben er al een aantal keren geweest'', en ik moet zeggen, de allereerst keer dat ik naar een moskee ging was voor mij volkomen onverwacht, ik zal het je gaan vertellen.

Ik ben voor boeken naar Rotterdam geweest samen met mijn man, schoonvader en de twee imams van onze Marokkaanse moskee.

Op een gegeven moment zei mijn man tegen mij: ''Het is tijd om te gaan bidden, we gaan naar de moskee hier in Rotterdam daar kunnen we het gebed verrichten,'' We reden er naar toe, toen we binnen waren zei mijn man tegen mij: ''Ga jij hier maar naar boven, wij zijn om de hoek in de moskee aan de kant van de mannen, het is in hetzelfde gebouw, alleen jij moet naar de kant van de vrouwen, dat is hier naar boven met de trap.......''.

Ik zo....''Wat??????'', ''Wat gaat er gebeuren, ik ben hier helemaal alleen, ik ken niemand en de mensen met wie ik hier gekomen ben, laten me helemaal alleen achter'', ik voelde me zo klein, en raakte zelfs een beetje in paniek, ik had het helemaal niet verwacht en mijn man was in een keer weg....verdwenen...naar buiten toe.....

Dus ik ging met de trap naar boven om te kijken waar ik moest zijn, aan het eind van die trap stonden heel veel schoenen op een rek en aan de rechterkant van mij zag ik een deur die leidde naar de moskee, waar de vrouwen konden bidden, ik keek heel even om de hoek, de zenuwen gierden door mijn lichaam, ''Ik ken hier niemand'', dacht ik, ''wat moet ik nu, moet ik hier blijven staan, zal ik naar binnen lopen, ziet iemand mij?''.

Op een gegeven moment kwam er een jonge vrouw naar me toe en groette mij, ''Assalaam aleykum'', ik vertelde waarom ik hier was en zei dat ik moest wachten op de anderen. Ze vertelde mij dat het tijd was om te gaan bidden en dat ik binnen kon komen......

....''Bidden????, ik had nog nooit officieel gebeden, wat moest ik nu?'' Ze vertelde dat ik eerst de woedoe (rituele wassing) moest verrichten en dat ze op me zou wachten, ik kon met haar meebidden.

Nou, ik al mijn kleren uit, en woedoe gedaan in de daarvoor speciale ruimte, lekker moeilijk, want ik had die dag ook nog eens een panty aan, hahaha.....ja lachen nu, maar toen vond ik het helemaal niet leuk, ik stond daar toch een potje te stuntelen, in die douche, al mijn kleren nat.....

Toen ik klaar was liep ik heel erg verlegen en onzeker naar binnen, en ik zag een stuk of 15, misschien iets meer vrouwen binnen, ze keken me allemaal aan , niet lang daarna begon de imam de adzan (oproep tot het gebed) te verrichten. De vrouwen gingen al klaar staan voor het gebed en ik liep met de jonge vrouw mee, zij leidde me in het gebed en vertelde dat ik haar gewoon na moest doen, ik wist in die tijd nog helemaal niet wat ik moest zeggen of doen. Ik voelde me zo onzeker op dat moment, maar tegelijkertijd ook meer op mijn gemak...

Ik dacht: ''Hee, ik ben nu in en moskee, nog nooit eerder geweest, wat is dat eigenlijk een mooie belevenis'', en ik begon me al iets meer zekerder te voelen. Aan het eind van het gebed, toen we klaar waren, gingen ze allemaal op de grond zitten in een groep bij de muur en ze zeiden dat ik bij ze kon gaan zitten, totdat ik werd opgehaald.

Dus ben ik bij ze gaan zitten en heb ze verteld dat ik moslima was geworden, alhamdullillah en mijn naam ook nog ging wijzigen.

Toen hoorde ik in een keer weer de imam, hij ging uit de Koran reciteren, iedereen werd er stil van, de manier waarop hij dat deed, mashallah.....het was zo mooi, zo intens en zo doordringend, dat het me allemaal te veel werd op dat moment, er vloog een vlaag van geluk door mijn lichaam, dat gevoel was zo sterk, dat ik mijn emotie niet kon bedwingen, ik begon te huilen en kon niet meer stoppen.

Door mijn tranen heen, zag ik dat sommige vrouwen om me heen ook begonnen te huilen, en ze omhelsden me en begonnen mij te troosten. Ik wist niet goed wat ik meemaakte, vrouwen die ik niet eens ken, waarvan ik de naam niet eens kende, gaven mij een gevoel dat ik bij ze hoorde en dat ik een van hen was, het oprechte moslimgevoel, zoals ik dat altijd noem in mijn eigen woorden, had ik ervaren en het gevoel dat ik beschermd werd door mijn moslimfamilie, waar ook vandaan en of ik ze nu kende of niet.

En het allerbelangrijkste van alles was, dat ik Allah (swt) heel erg dicht bij me voelde, ik wist vanaf dat moment een ding zeker in mijn leven, dit gevoel wilde ik nooit meer loslaten, ik heb ergens voor gekozen, waar ik achtersta, en ik wil niets liever meer, hier ga ik voor leven!

Na een tijdje samen te hebben gezeten met de vrouwen ben ik naar beneden gegaan, waar mijn man me weer kwam ophalen, ik was nog helemaal onder de indruk van mijn ervaring en het gevoel dat het me gaf, het eerste bezoek van mijn leven aan de moskee.

Ik heb het er later nog met mijn man over gehad en dat gevoel raak ik nooit meer kwijt, ik heb het ervaren en zal het altijd met me meedragen, inshallah, dat is het gevoel waar ik altijd naar probeer te streven in mijn leven, inshallah.

Want ik moet je zeggen: als je dit gevoel een keer hebt ervaren, wil je niets anders meer, het is het mooiste gevoel wat je kan hebben in je leven, dat is tenminste mijn ervaring en ik weet niet of het voor iedereen geldt, al gun ik het iedereen...dit ultieme gevoel.

M, dit is mijn antwoord op jouw vraag: "ben je weleens in een moskee geweest en zo ja, hoe was dat?''

Ik hoop dat je het leuk en fijn vond om te lezen, en natuurlijk hoop ik voor je dat je er iets aan zult hebben, inshallah.

Wa salaam,
liefs Sjaima,

Wilt u reageren op dit verhaal:
nwmoslimas@moslima.nl onder vermelding van "Sjaima"