Zuster Amira Isa

Salaam Aleikum,

Ik kan niet wachten om jullie het nieuws te vertellen, vandaar dat ik ook al vrijwel meteen deze mail stuur. Een bericht van mij is al een tijd te zien op moslima.nl namelijk: Reactie op verhalen van moslima's.
Ik gaf toen al aan zeer geboeid te zijn door de verhalen van de zusters en dat ik met één probleempje zat. Ik geloofde namelijk dat Jezus de Zoon van God was... Ik ben zeer christelijk opgevoed en zelf heel erg actief in de kerk geweest. Ik ben 23 jaar actief geweest in mijn geloof. Ik gaf zondagsschool, deed de jeugdgroepen, christelijke scouting, muziekband, interkerkelijke samenkomsten en ga maar door. Maar toch was er steeds weer iets dat m'n aandacht naar islam trok. Ik studeerde ondertussen Arabisch en kwam zo met moslima's in contact. Zelfs voordat ik überhaupt Arabisch studeerde vond ik de adaan al heel indrukwekkend. Op vakantie in Turkije moest ik hem altijd
horen en ging ik naar buiten om met m'n ogen dicht te luisteren, terwijl ik helemaal niet wist waar het over ging!!
Tijdens m'n opleiding begon ik dus te merken hoeveel overeenkomsten er waren tussen Christendom en Islam en hoorde ik dat Jezus (vrede zij hem) heel veel in de Koran voorkomt en dat er met groot respect over hem wordt gesproken. Als ik de Bijbel las en zag dat Jezus tegen zijn vader sprak had ik het er vaak moeilijk mee dat Jezus (vrede zij met hem) en God 1 waren (3-1heid) omdat
hij wel met zijn vader kon spreken. Hoe kan een persoon op die manier met zichzelf spreken?? Maar ik dacht, dat is vast zoiets waar je niet teveel over moet nadenken en gewoon moet geloven. Maar het kwam toch steeds vaker terug...

Sinds januari (2007) zit ik nu al op stage in Egypte, alhamdulilah, en hier zit ik natuurlijk helemaal zowat in het hart van de Islaam. Ik zie mensen om me heen die constant Allah gedenken, overal Koranteksten, de Adaan die me wakker maakt. Dat bracht me aan het denken. Ik ben met een moslima vriendin meegegaan naar AlAzhar moskee om gewoon eens te kijken en 2x om met een
sjeikh te praten, want hier heb ik alle bronnen gewoon open liggen en kan ik vragen wat ik wil. Ik heb een geestelijke strijd gehad tot ik er bijna aan onderdoor ging. Ik kon nog bijna niet meer bidden... Ik probeerde me te concentreren op Christendom, maar het ging niet meer. Ik heb toen een ticket
naar Nederland gekocht en ben gevlucht als het ware. Ik ben daar twee weken geweest en heb me in alles gestort van de kerk wat er maar te doen was. Maar ondertussen geloofde ik al niet meer dat Jezus de zoon van God was. Dit was dus een groot probleem en daar heb ik veel gespekken over gehad met de oudsten van de kerk en m'n ouders, maar dat veranderde niet. Ik heb elk contact met moslima vriendinnen daarna geweigerd, want moslima worden was geen optie, en alleen maar bijbel gelezen, boeken erover gelezen, christelijke muziek geluisterd, gebeden... maar het mocht niet baten. Ik was wel gelukkiger nadat ik terug was in Nederland, maar dat was omdat ik me gewoon lekker voel in m'n kerk en van de mensen houd om me heen, maar de boodschap daar klopte iets niet mee... Maar ik wilde het zo graag WEL geloven, want het was zo leuk allemaal. Maar aan de andere kant zei m'n hart iets anders.

Na een maand weer in Egypte te zijn kon ik niet meer, ik was een truitje aan't passen in een winkel en daar zat een meisje met niqaab en ik heb haar gewoon gevraagd; waarom Allah? en zij is nu een hele goede vriendin geworden, alhamdulilah. Ik heb veel met haar gepraat, veel gelezen, met andere vrendinnen gepraat. En toen onderweg in de taksi kwam ik tot de beslissing dat m'n hart al wist!! Ik was op zoek naar de bevestiging van Allah, die kreeg ik niet. Dus ik besloot om te doen en Allah laat mij dan wel zien of ik goed doe. Ik ben meteen naar mijn moslima vriendin gegaan en heb haar vertelt dat ik moslima wilde worden. De volgende dag zijn we naar de Al Azhar gegaan en daar heb ik mijn Sjahada gezegd, alhamdulilah. Ik was helemaal spaans benauwd en ondanks m'n Arabisch kreeg ik er amper een woord uit. Twee dagen later moest ik naar een andere plek om het schriftelijk
officieel te laten maken. Daar zat een geweldige sjeikh! Hij had het over de hijaab en ik was niet van plan hem al te dragen, maar hij zei: een koningin gaat nooit zonder haar kroon ergens naar toe, want anders herkent niemand haar. Als jij zonder jou kroon (hijaab) de straat op gaat herkent niemand
jou. Met hijaab weet iedereen wie jij bent. Geweldig! Ik heb hem niet meer afgedaan en heb ook mn handen en voeten bedekt. Het liefste droeg ik niqaab, maar omdat dat in Nederland waarschijnlijk verboden gaat worden doe ik het niet.

Ik voel me nu helemaal geweldig, ben trots op m'n hijaab, trots op m'n nieuwe ik, Ik heet nu Amira Isa. Ik heb voor Amira gekozen omdat zij het meisje met de niqaab in de winkel was en zo'n getuigenis voor mij was. En nu blijkt ook dat ik al 2 jaar een kaligrafie op m'n slaapkamer heb hangen in het Arabisch met, Amira Lindsay erop geschreven, te gek. En ik heb Isa gekozen omdat hij
heel belangrijk voor mij is. Natuurlijk met mijn achtergrond als christen.
Ik heb niet het gevoel dat ik van geloof gewisseld ben, maar dat ik een verbetering heb aangebracht. Ik geloof nog steeds in dezelfde God en Hij heeft mij uitgekozen om Hem te volgen, alhamdulilah. Mn vriendinnen hebben het geweldig opgepakt en steunen me super, ene feliciteerde me meteen en een dikke knuffel en de ander zei: geloof is voor mij niet belangrijk het gaat me om jou. Zo'n vriendinnen zijn schaars en daar ben ik God heel erg dankbaar voor!
Ik ga het binnenkort ook aan m'n ouders vertellen, insha'allah.

Twee jaar geleden heb ik een droom gehad over de Profeet (vrede zij met hem) en hij zei tegen mij in het Engels dat ik zou terugkeren tot Islam. Ik was natuurlijk een goed christen en heb alles gedaan om die droom weg te drukken en nooit meer aan te denken. Maar één vriendin heb ik het vertelt en zij was moslima... gelukkig mag ik nu getuige van dit wonder, alhamdulliah.

salaam aleikum

Amira Isa
lindsay_liska@hotmail.com