Zuster Amina G

wa salam alaikum rachmathoula abarakathou

Mijn naam is Amina G. ik ben nu 6 jaar moslima. Ik ben Rooms katholiek opgevoed.
In het jaar 2000 heb ik een auto ongeluk gehad. Dit heb ik overleefd alhamdouhlila
Hierna ben ik gaan zoeken waarom god vond dat ik een tweede kans in het leven verdiende.
Ik ben destijds over alle geloven gaan lezen maar mijn voorkeur ging uit naar de islam.
In hetzelfde jaar heb ik mijn man ontmoet hij is van Marokkaanse afkomst en komt uit een lief en bijzonder zeer gelovig gezin.
Door hen ben ik met open armen ontvangen. Ik heb in mijn leven me nog nooit zo gelukkig gevoeld bij mensen die ik niet ken. Zij namen mij op in hun gezin zonder mij te kennen. En ik hoefde me voor het eerst in mijn leven niet te bewijzen wie ik was en wat ik waard ben.
Ze houden allemaal een voor een zielsveel van mij en ik van hun. Het heeft me veel geleerd over het leven. en de warmte van islam.
De islam is een mooi gezegend geloof. Maar het is ook een grote opgaven wil je het goed doen.
Inmiddels hebben mijn man en ik een dochtertje van 3jaar. Het is een schat van een kind. Ze heeft de warmbloedigheid van haar baba.
Het is prachtig om te zien hoe zei islam oppakt. Ze begrijpt al hoe je moet bidden en het is prachtig te zien om die kleine meid naast haar vader te zien staan met jaleba en hijab op. Ze maakt dezelfde klankjes als haar vader.
Adembenemend, ik krijg er iedere keer de tranen van in mijn ogen.
Lieve zusters in islam ik zou graag iets willen delen met jullie.
In de zomer van 2005 zijn mijn man en ik met ons kindje samen naar Marokko vertrokken per auto.
Dit was een prachtige reis. Ik zelf was 16 weken zwanger van ons tweede kindje. In de laatste week van onze vakantie werd ik erg ziek en heb ik een miskraam gehad. Ons kindje kwam af. Terwijl alles in Nederland nog oké was. Voor mij was dit iets verschrikkelijks, zo ver van mijn eigen vertouwde land en doktoren die je begrijpen en je hadden kunnen helpen om je kindje te redden. Op dat moment heb ik in een roes geleefd. Mijn geloof in Allah werd op de test gesteld.
De shataan heeft me vaak geprobeerd me van Allah af te duwen. Maar ter vergeefs.
De familie in Marokko maar ook mijn man hebben destijds niet gepraat over wat er gebeurd was. Het kindje had ik begraven in de tuin van mijn familie. En later weer begraven op de begrafenisplaats.
Toen we eenmaal weer terug zijn gegaan naar Nederland heb ik erg veel verdriet gehad en kon het moeilijk accepteren dat mij dit was gebeurd. Maar ik moest dit was de wil van Allah. Het kindje zou waarschijnlijk niet gezond zijn geweest.

Ongeveer een maand naar onze vakantie begon de Ramadan. Deze heb ik toen volledig gevast. Ik begon weer een beetje gelukkig te worden. Tot dat we op de 17 dag van de Ramadan een telefoontje kregen van de familie. Het zusje van mijn man was om het leven gekomen. Ze was 25 jaar en had een kindje van 7 maanden. Op dat moment stortte mijn hele wereld in. Tot aan vandaag wil ik het nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is. Het was zo een mooi mens. Zo gelovig en lief. Er is een ruzie geweest tussen haar schoonmoeder haar man en haar zelf.
We hebben veel verschillende verhalen gehoord van hun wat er gebeurt is iedere keer weer iets anders. Uiteindelijk hebben ze een autopsie verricht er daaruit bleek dat ze via een slag op het hoofd om het leven is gekomen. Hoe ze uiteindelijk gestorven is weet alleen Allah taahla
Het kindje van mijn schoonzusje is sindsdien bij mijn schoonouders. En hier blijft ze ook voor altijd inchalla.
Het moeilijke voor mij is de manier van rouwen en de manier van islam begrafenissen. Hier in Nederland gaat het gewoon anders. Of te wel wat ik gewend ben.
Mijn schoonzusje is naar de autopsie direct begraven mijn man was helaas te laat.
Ik ben toen niet meegegaan. Afgelopen zomer ben ik naar haar graf gegaan. Dit was voor mij zo moeilijk en pijnlijk. Ik kon niet treuren zoals ik dat in Nederland doe bij verlies van mijn familie leden. Of te wel bijvoorbeeld een mooi bloemetje meenemen. Dit is allemaal niet goed volgens wat mensen me verteld hebben. Ook de manier van begraven, zo snel mogelijk terug naar waar je vanaf komt en in een doek gewikkeld.
Toen ik bij haar graf stond begon iedereen die erbij was voor haar te bidden.
Maar ik zelf kreeg er geen woord uit. Het leek wel of iemand mij de adem dicht kneep. Dit alles heeft veel bij mij losgemaakt. En dan kom je er pas achter hoe moeilijk het is als je het allemaal anders geleerd hebt in je leven. Mijn geloof in Allah is helaas hierdoor op de proef gesteld en ik ben op weg terug. Ik ben een tijdje weg geweest uit Islam. Ik kon gewoon niet meer bidden. Ik had moeite met het kunnen begrijpen waarom dit allemaal moest gebeuren en waarom de familie in Marokko zo sterk zijn van geloof en accepteren dat het haar tijd was.
Ik heb alleen maar wraak gevoelens en wil de mensen die haar pijn hebben gedaan ook pijn doen. Maar mijn schoonfamilie zegt dan iedere keer, geloof in Allah, zij krijgen hun straf op de dag van judgement.
Afgelopen Ramadan ben ik weer begonnen met bidden. En eerlijk gezegd gaf het me weer een goed gevoel. Maar ik vecht nog steeds dagelijks tegen de shaitaan. (aoudou bila minischaytani ragim) waarschijnlijk schrijf je dit niet zo maar dit is een dagelijkse spreuk van mij om dicht bij Allah te blijven.
Shoukran besaf dat ik hier mijn verhaal kwijt kon.

Salaam alaikum rachmathoula abarakathou

Jullie zuster Amina G

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Amina G"