Het verhaal van zuster Amina (6)

Salaam alaycum zusters,

Ik ben Amina en ben 18 jaar, ik ben anderhalve maand geleden bekeerd.
Door mijn thuissituatie ben ik gaan twijfelen wat ik moet doen en durf mijn ouders niet te vertellen dat ik al bekeerd ben.
Daarom hier mijn verhaal.

Ik ben in juli in aanraking gekomen met de islam door mijn vriendin en onze zuster Safia. We leerde elkaar kennen op het werk en toen was zij er ook nog niet erg ver met de islam bezig. We gingen veel samen uit waar veel Turkse en Marokkaanse jongeren komen en zo kwam ik in aanraking. Gegeven moment ben ik me steeds meer gaan interesseren in de islam door andere Turkse en Marokkaanse vriendinnen van me. Safia ging gegeven moment niet meer uit en nu ik ook niet meer. Ik heb veel stomme dingen en fouten gemaakt maar moge Allah mij vergeven.
Ik januari had ik besloten om me te bekeren, ik stond er helemaal achter en ik moet nog wel veel leren maar dat komt stap voor stap wel goed.

Ik probeer er vaak met mijn moeder over te praten hoe ik denk en waar ik voor sta, maar jammer genoeg loopt het altijd uit op ruzie doordat mijn moeder in de islam alleen maar negatieve dingen in ziet.
Mijn moeder is Christelijk en heb daar respect voor maar ze toont geen respect terug voor mijn interesses. Ze wil maar niet snappen dat ik me er goed bij voel en dat ik geloof.

Mijn moeder weet niet dat ik bekeerd ben, ze zou het verschrikkelijk vinden net als mijn broer, zus en mijn familie zou me niet eens meer kennen als ze het weten.
Alleen mijn vader, hij zou erg teleurgesteld zijn en zal er erg veel moeite mee hebben, maar hij zal het wel gaan accepteren.

Dit alles valt mij erg zwaar en lijdt ik er thuis erg onder, ik loop nu zelfs al een tijdje bij mijn huisarts en zelfs hij zegt dat het beter is als ik het huis uit ga op mezelf. Ik kan dat helaas niet betalen en moet ik het nog ff uithouden thuis.

Door mijn familie ben ik gaan twijfelen, ik ben bang om ze het te vertellen en hun te verliezen.

Mijn vriendinnen onze zusters helpen en steunen mij erg, maar toch is die belemmering van mijn familie er.
Wie zou mij tips kunnen geven om hier mee om te gaan?

Salaam alaycum wa rahmatoelah wa barakatoe lieve zusters,

Mijn vervolg op mijn vorige brief.
In die brief schreef ik dat ik zoveel twijfels had, omdat ik bang was om mijn ouders te vertellen dat ik bekeerd ben en bang om ze kwijt te raken.

Inmiddels zijn mijn ouders erachter gekomen doordat mijn ouders brieven van mij voor hun had gevonden waarin ik uitleg dat ik bekeerd ben. Dat was niet zo slim, want het was niet de bedoeling dat mijn ouders er zo achter zouden komen, maar mijn moeder kon weer niet van mijn spullen af blijven.

Ik liep in Amsterdam met 2 andere bekeerde moslima's toen mijn vader me belde of ik gelijk naar m toe kon komen, maar dat ging niet want ik was 5 kwartier van hem verwijderd, dus zei hij ik wil je vandaag nog spreken ook al is het 23.00. nou ik zat me dus helemaal te bedenken waarover hij me wilde spreken en toen kwam ik dus tot de conclusie dat ik die brieven niet goed genoeg verborgen had en mijn moeder die wel eens gevonden kon hebben en dat klopte dus. Mijn dag was gelijk verpest en durfde eigenlijk niet meer naar huis.

Gegeven moment zou ik dan toch naar huis gaan, had ik mijn trein gemist en moest ik lang wachten op de volgende, ik werd steeds nerveuzer en wist niet meer wat ik moest denken of zeggen tegen mijn vader. Om 23.00 kwam ik dus alsnog aan bij mijn vader en hij begon gelijk tegen me te praten over respect en vertrouwen. Hij was heel erg teleurgesteld doordat hij had verwacht dat ik m het eerder verteld had voor ik bekeren zou. Ik heb ook echt spijt dat ik het mijn vader niet eerder heb verteld, maar ik kan het jammer genoeg niet terug draaien. Gegeven moment had hij me helemaal overstuur gemaakt en kon ik geen antwoorden op zijn vragen geven en daarom accepteert hij het niet, maar hij zei wel dat de deur altijd voor me geopend zal staan, omdat ik altijd zijn dochter zal blijven.
Nadat we uitgepraat waren tegen elkaar ben ik naar huis gegaan en ging ik slapen, want was moe en heb mijn moeder toen niet meer gesproken. Ik heb m verder niet meer hierover gesproken, maar dat zal wel gebeuren.

De volgende dag ben ik zo lang mogelijk in mijn bed blijven liggen omdat ik mijn moeder en broer niet onder ogen durfde te komen, want ik wist dat het gesprek met hun veel erger zal verlopen. Maar de eerste 5 dagen werd ik genegeerd en leefde ze langs mij heen. Ik had een telefoongesprek van mijn moeder gehoord waarin ze zei dat ze nog niet met me kon praten omdat haar hart gebroken was. Dat me heel erg pijn en wist niet wat ik moest doen of ikzelf het gesprek openen of afwachten was ze ging doen.

Tot op een morgen dat ze ineens tegen me praatte en met me in gesprek ging. Het ging niet zo heel goed, want mijn moeder heeft alleen maar in haar hoofd dat de islam slecht en gevaarlijk is, haar argument was kijk maar naar het journaal en ik probeerde haar dus duidelijk te maken dat de islam niet is op de manier die ze ziet op het journaal. Maar ze ziet alleen maar slechte dingen en de goede dingen luistert ze niet naar en sluit ze buiten.
Gegeven moment heeft ze gezegd dat ik haar dochter niet meer ben en dat ze me niet meer aan kan kijken. Toen zei ik sorry mama, maar je blijft altijd mijn moeder, want in de islam is je moeder de belangrijkste persoon. Maar ook dat hoefde niet meer van haar.
Ik heb haar gezegd dat ik het verder niet meer weet hoe we verder moeten, maar dat ik mijn keus heb gemaakt en dat ik een goede moslima wil worden Inch'Allah. Toen ben ik weg gegaan met mijn beste vriendin onze zuster Safia naar de hei om ff lekker uit te waaien en tot rust te komen.
Ik ben blij dat dit gebeurd is, want anders had ik het denk ik nog niet verteld en ben der nu vanaf en hoef ik niet meer te liegen tegen me ouders als ergens mee bezig ben.
Ik ben nu steeds meer bezig met de islam, lees veel boeken en leer nu bidden. Ook heb ik af en toe een hijaab op om te voelen hoe het zit en ik vind het heerlijk zitten. Ik zou m graag altijd op hebben, maar dat kan ik mijn ouders nog niet aan doen, want ben bang dat ik dan het huis uit moet en dat ik dan de band met mijn ouders alleen maar verder uit elkaar trek. Inch'Allah komt alles snel weer goed met mijn ouders en broer, want mijn broer en moeder praten nog niet erg gezellig met me en voel me thuis erg eenzaam, waardoor ik eigenlijk altijd weg of boven zit.

Gelukkig steunen andere Marokkaanse, Turkse en bekeerde moslima's mij wel heel erg. Ik leer ook steeds meer van ze en ik spreek veel met ze af. Ik sta er altijd voor open om nog meer te leren, omdat ik me daar goed bij voel. Ik ga waarschijnlijk in de zomer of na de zomer koran- en Arabische lessen volgen, daar heb ik erg zin in.

Ik help ik graag andere moslima's door naar ze luisteren en als ik meer voor ze kan betekenen meer. Dus als jullie een keertje met mij willen praten of jullie willen meer van mij weten kunnen jullie met mij contact opnemen via mijn email adres: Amina

Fi amaan Allah
Wa aleikum salaam wa rahmatoelah wa barakatoeh
liefs Amina jullie zuster in de islam Alhamdoelillah