
| Bismi-llahi
al Rahmani al Rahiem (In de naam van God, de Erbarmer, de Meest Barmhartige)
Het verhaal van zuster Amina/Peggy, Update:
23 oktober 2006 asselamoe alaikoem zusters, Ik zal mezelf
eens voorstellen, Ik ben geboren in België met de naam Peggy, en ik heb
heel moeilijke tijden achter de rug, zoals het verlies van mijn vader. Hij heeft
zichzelf het leven ontnomen. Mijn ouders (moeder en stiefvader) die geloven niet
in God maar ik ben wel gedoopt geweest en ik heb mijn communie gedaan. Ik volgde
les in een katholieke uniformschool. Ik had verschillende soorten bijbels en ging
af en toe naar de kerk. Ik kon me echter niet helemaal vereenzelvigen met het
katholicisme daarom was ik op zoek gegaan naar verschillende vormen van katholicisme.
Telkens ik een andere gebedsdienst bijwoonde voelde ik me op het einde bedrogen.
Ik dacht soms dat ze Onze enige God vergeten waren. Het leek meer op een schouwspel. Ik
heb door het nieuws en andere bronnen kennis genomen van de Islam. Ik kon het
echt niet geloven dat de Islam zo'n slechte godsdienst zou zijn daarom ben ik
er mij in gaan verdiepen. Ik had toen twee verschillende qu'oraan gekocht, ook
enkele boeken over de Islam. En ik bezocht ook heel regelmatig Islamitische sites
op het internet. Hoe meer ik de teksten las, hoe meer ik een vredig gevoel kreeg.
Ik kon me vereenzelvigen met Allah (swt), met de Islam en ik werd er echt door
geboeid. Elke dag probeerde ik meer en meer dingen te weten te komen over de Islam.
Tot voor kort heb ik besloten om me te bekeren. Dit was na het teken dat ik
gekregen had. Ik heb een zwaar auto-ongeluk gehad waarbij mijn auto volledig vernield
was en waarbij ik bijna van een brug gestort was. Ik had een voorgevoel dat er
die dag iets ging gebeuren en heb toen aan mijn vriendin gezegd dat ze zeker haar
gordel moest dragen (wat ze immers nooit niet deed). En ik had mijn snelheid overal
aangepast aan de normen. Ik weet zeker dat Allah (swt) bij ons aanwezig was die
dag en ik ben blij dat ik naar die ingeving geluisterd had. Anders waren wij er
nu niet meer geweest. Want, moest ik mijn gordel niet aangedaan hebben en moest
ik mijn snelheid niet aangepast hebben, dan waren wij er allebei niet meer geweest.... Ik
wil me nu volledig inzetten voor de Islam. Ik praat er veel over met andere mensen
en heb al heel wat mensen laten inzien dat Islam een mooi geloof is. Een geloof
van vrede, respect, naastenliefde. Ik ben Allah (swt) dankbaar dat hij mij
geleid heeft naar het rechte pad. Ik hoop dat Allah(swt) mij verder zal begeleiden
om alle gebeden en smeekbeden goed uit te oefenen, om ook veel goede daden te
verrichten en om me sterk te houden in moeilijke tijden. Tijden zoals nu,
een tijd waarin ik me echt een beetje eenzaam voel. Doordat mijn familie me verstoten
heeft, en doordat ik geen zusters ken hier in België die me kunnen begeleiden
om een volwaardig moslima te worden. Ik zou zo graag naar de moskee gaan voor
het vrijdagsgebed. Maar ik weet niet waar ik heen moet. Ik moet nog veel leren
en ik zoek een goede school of vereniging die me daarbij kan helpen maar ik vind
er geen. In Nederland zijn er zo veel, maar hier in België is het veel moeilijker. De
mensen bekijken je anders, zeker in Gent waar ik woon. Hier zie je niet veel
moslima's met een hijaab rondlopen. De meeste blijven gewoon thuis of gaan naar
Brussel, onze hoofdstad. Ik hoop dat ik snel kan verhuizen naar onze hoofdstad,
want dat ben ik van plan Inshallah. Ik voel me daar vrij. Ik kan mijn mening daar
uitten en die wordt er gerespecteerd. Ik kan een hijaab dragen zonder dat de mensen
denken dat ik gek geworden ben. Ik hoop lieve zusters dat jullie me verder
kunnen helpen om het rechte pad te volgen. Ik kijk alvast uit naar jullie antwoord. Tot
gauw Amina (a.k.a. Peggy)
Update
23 oktober 2006 salaam alaikul broeders en zusters, Hamdullilah
gaat het nu veel beter met me. Ik heb de steuntpuntzusters van België leren
kennen. Ik ben enorm vooruit gegaan op korte tijd. http://groups.msn.com/SteunpuntzustersVlaanderen-ALMinara
Deze site kan heel wat bekeerde moslimma's uit hun isolement helpen net zoals
ze mij uit mijn isolement gehaald heeft. Ik heb contact opgenomen met
de steunpuntzuster van Gent Khadija, hamdullilah een pracht van een vrouw. Zij
heeft ervoor gezorgd dat de bekeerde moslimma's van Gent les kunnen volgen in
de moskee bij 2 pracht van leraressen (kurbet en samira). Zo kunnen we ons
verdiepen in ons geloof en kunnen we nieuwe zusters leren kennen. Ondertussen
hebben we al gezamelijke bijeenkomsten gehad zoals een iftar in de moskee, enz...
Mijn familie spreekt terug met me, ook al is het nog afstandelijk maar isnhallah
zullen ze gauw inzien dat islam me echt gelukkig maakt en dat het geen beperking
is voor me. Dankzij zuster Khadija kan ik me ook inschrijven om de lessen
te volgen om islamleerkracht te worden. Inshallah zal ik alles met vrucht
beëindigen zodat ik mijn liefde voor mijn geloof kan overbrengen met volle
overgave aan jonge moslims. Verder wil ik iedereen bedanken dieom me bezorgd
was, en wil ik iedereen bedanken die op mijn verhaaltje gereageerd heeft. Ik vond
het echt fijn en ik voel me nu gelukkiger dan ooit. Inshallah moge Allah
nog meer mensen leiden naar de islam en moge hij hen blijven begeleiden op hun
pad. Inshallah zal ik nog meer nieuws kunnen brengen over het verdere
verloop van mijn leven. Ma'asalaamé zusters en broeders, het
ga jullie goed, Fie amani allah. Amina/Peggy
Wilt
u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl
onder vermelding van "zuster Amina/Peggy."

| 
|