Het verhaal van Aicha

Salaam

Ik ben een Nederlands meisje van 17 jaar en ik woon in een boerendorpje waar iedereen katholiek is en waar geen allochtonen zijn.
In mijn dorpje en familie is iedereen perfect voor het geloof christenen, zoals ik ook altijd was voor me ouders.
Ik ben/was christelijk omdat mij ouders dat wilden en omdat ik zo vanaf m'n geboorte ben opgevoed.
Ik was altijd het perfecte meisje voor m'n ouders en ik ging met de mensen om waarvan ze wilden waar ik mee omging.

Het begon toen ik nieuwe vrienden kreeg, ik voelde me erg thuis bij hen. Deze vrienden zijn zelf Marokkaans.
In het begin was het gewoon een beetje lol maken enzo, totdat ik me ging verdiepen in hun geloof en in hun normen en waarden, ik vond het geweldig hoe dat ging en het gaf me een open en super gevoel.
Deze marokkaanse mensen waren zo aardig en zo sociaal, ze wilde alles met je delen (de meeste) zoals bij mij thuis zijn zo helemaal niet, deze zijn gierig enzo, ik zeg niet dat iedereen zo is maar bij mij thuis en familie wel.
Ik ging veel met ze om en vond het super, ik had het heel erg naar mijn zin en voelde me echt zo ontzettend thuis ik voelde me beschermd enzo. Totdat mensen uit mijn dorp mij zagen bij hen, en gingen roddelen.
En zo kwam het bij me ouders. M'n ouders vonden het verschrikkelijk, ze scholde tegen me en ze verboden me om met ze om te gaan, zelfs met de meisjes.
Ik was helemaal woedend en werd helemaal kwaad. Toen dacht ik, ik moet respect hebben voor me ouders en doen wat ze willen dat ik doe. Maar dat ging helemaal niet goed want ik voelde me verdrietig en niet thuis.
Dus ging ik hen toch weer terug opzoeken. en we hadden een geweldige tijd. Tenslotte moest ik dus altijd liegen tegen me ouders waar ik naar toe ging, omdat me ouders het verboden en er ontzettend boos om werden.
Ik vond het verschrikkelijk om te gaan liegen want ik zelf haat liegen, maar moest wel want anders kon ik niet met ze omgaan en had ik verdriet.

Na een lange tijd ging het steeds slechter thuis.
Mijn ouders hoorden steeds meer roddels van familie en mensen uit mijn dorp.
mijn ouders werden woedend op mij en wouden er niks van horen, mn vader draaide zelfs zo erg door dat hij ontzettende stomme dingen ging zeggen zoals : ''de eerste buitenlander die ik zie stamp ik kapot''
Daar werd ik zoooo ontzettend boos om en zij snapten mij niet en als ik dan vroeg waarom, werden ze nog bozer en dan zei mij vader : omdat die mensen heel mijn gezin kapot maken.
ik was ontzettend verdrietig en kon het er met niemand over hebben want ik schaamde me kapot.
Ik was van plan om weg te gaan thuis, maar dat kon ik niet omdat ik ontzettend veel van me ouders hou, al doen ze zo.
In al deze tijd was ik al bezig met op internet kijken hoe alles is en naar nieuwe moslima's verhalen
Ik vond het super en kreeg een licht gevoel in me en had het gevoel dat ik moest huilen omdat het me allemaal zo ontzettend aansprak
Het verhaal van het begin hoe alles is begonnen enzo geloofde ik, en dingentjes in het christenen geloof geloofde ik niet.
Ik ben nu zelf nog geen moslima maar voel me erg aangetrokken tot het geloof, ik zou zo ontzettend graag meer over het geloof willen weten
En als ik vind het ook echt super om moslim meisjes te zien die met een mooie rok lopen en die niet met een kort rokje lopen omdat ze 0,0 respect hebben voor zich zelf.
Ik voel me blij en terwijl ook heel erg verdrietig. Ik heb het gevoel dat ik moet kiezen tussen me ouders en tussen de islaam en alles daar om heen en dat wil ik niet.
Ik wil me ouders niet kwijt maar tegelijkertijd voel ik me super door de islaam
ik zou graag een keertje met Marokaanse meisjes of met bekeerde meisjes of meisjes die in hetzelfde probleempje zitten zoals mij, in contact willen komen om elkaar te kunnen steunen en te helpen.

ik wil nog even zeggen dat ik het super vind dat jullie dit lezen en zelf deze verhaaltjes op deze site zetten
ik heb dit met tranen in me ogen geschreven en dat is uit vreugde.

Liefs,
Aicha

Wilt u reageren op dit verhaal? Graag mailen naar nwmoslima@moslima.nl onder vermelding van "Aicha2"