Het verhaal van zuster Aicha

Bismillah Arrahmaan Arrahiem

Het is nu alweer een jaar geleden dat ik kennis maakte met de islam. Al hamdoelillaah, want ik zou anders nooit hebben kunnen voelen en weten hoe het geloof in Allah soebhanahoe wa ta'ala je leven verrijkt. Soebhan Allah!
Wat was er van mij terecht gekomen als ik de prachtige islam nooit zou hebben ontdekt?! En bovenal, wat een vreselijke straf, het hellevuur, zou mij te wachten staan, als ongelovige.

Hoe kunnen mensen het bestaan van Allah, de Schepper ontkennen?

Ik ben een Nederlands meisje, 21 jaar en opgevoed in een katholiek gezin. Ik kreeg zeker dingen uit het Christendom mee; ik ben gedoopt bijvoorbeeld en we gingen zo nu en dan naar de kerk. Ik geloofde in God, maar het speelde verder geen echte rol in mijn leven. Ik stond nooit stil bij het bestaan van Hem.

Ik kreeg op een gegeven moment een islamitische vriendje. Na een tijdje verkering gingen we samen wonen. Hij vertelde mij wel eens wat over zijn geloof, de Islam, maar nooit wilde ik er wat van weten. Ik ging uit, stappen met mijn vriendinnen en hield van feesten. Drugs hoorde daar ook bij, helaas.

Ik rookte sigaretten, en kon maar niet stoppen. Ik kwam altijd overal te laat, zelfs op mijn werk. Toch dacht ik dat ik gelukkig was.

Toen ik samen met mijn toenmalige vriend onder één dak woonde zag ik hem natuurlijk bidden. En hoewel de Islam me niet interesseerde had ik altijd zoveel respect voor de manier waarop hij bad.

Als hij aan het bidden was, en ik zat daarnaast, voelde ik me heel fijn, veilig. Na een paar weken kreeg ik een schuldgevoel, een schuldgevoel tegenover God. Ik wist dat hij bestond, maar dacht nóóooit aan Hem. Waarom leefde ik alsof Hij niet bestond?! Astaghfiroellah! En iedere avond, wanneer mijn vriendje netjes tot Allah bad, lag ik met een enorm rotgevoel in bed.
En toen besefte ik het misschien nog niet, maar ik wist toen wel dat ik mijn geloof in God moest gaan praktiseren.

Ik weet nog wat mij de doorslag gaf om me te gaan verdiepen in de islam. Mijn vriend was het avondgebed aan het bidden en ik lag al in mijn bed. Ik hoorde hem zacht de Qoraan reciteren. Ik begon te huilen. Weer dat schuldgevoel! Soebhan Allah! Ik dacht "God zou wel heel veel van hem houden, mij zal Hij verafschuwen!" Ik voelde me zo vies; hoe ik mijn leven leefde en hoe ik God vergat.

Toen mijn vriend naast me lag vroeg hij me waarom ik zo huilde. Ik zei: "Ik kan niet eens bidden! Ik kan alleen maar zeggen "God, ik houd van U!" Mijn vriend beloofde me te helpen te leren over zijn geloof, de islam.
We zijn boeken over de Islam gaan halen. Ik begon met een boek "basiskennis van de Islam".Ik begon s' avonds te lezen en zat twee uren later nog in volle concentratie te lezen. En tijdens het lezen van dit eerste boek wist ik het; dit is de Waarheid. Eigenlijk ben ik moslim geworden tijdens het lezen van die eerste boeken, want ik geloofde toen al in volle overtuiging dat er geen God dan Allah is en dat Mohammed, sallallahoe alaihi wa sallam Zijn boodschapper is.
Ik was me bewust van de vijf zuilen van de Islam en de zes zuilen van het geloof (Allah( in Zijn eenheid), Zijn engelen, Zijn boeken, Zijn profeten, de Dag der Opstanding en het geloof in de voorbeschikking van zowel het goede als het kwade).
Ik ging op vakantie met mijn ouders en ook daar las ik veel, onder andere een boek over wat haraam is en wat halal. Daar, op vakantie, ben ik alhamdoelillaah, gestopt met roken.

Dankzij de Islam dus, want ik zag in hoe slecht en dom het wel niet is om je lichaam, wat je van Allah hebt gekregen, te vernietigen met zoiets als tabak. Kijk! Zien de mensen dan niet in dat de Islam het ware geloof is?
Alles, maar ook echt alles klopt en is correct in dit zuivere geloof. Soebhan Allah. Terug van de vakantie wilde ik leren bidden. Ook dat leerde mijn vriend me. Allah zal hem belonen insha Allah. Ik leerde het bidden en gedeeltes van het gebed in het Arabisch zeggen binnen enkele dagen. Sindsdien bid ik walhamdoelillaah.

De maand voor Ramadan besloot ik ' officieel' de shahaada af te leggen in de moskee in onze woonplaats. Ik was toen inmiddels bijna een half jaar bezig met de Islam. Ik realiseerde me toen echt dat ik als moslim verder wilde in mijn leven (hoewel ik natuurlijk al moslim was) en dat dat nummer één zou moeten worden in mijn leven. Ik ging niet meer uit, droeg wijde kleding, de relatie met mijn vriend ging uit, ik had nauwelijks meer contact met jongens etc. En zo, zo voelde ik me dus pas echt gelukkig!

Ik leerde andere zusters kennen en we zien elkaar dagelijks. Ik ben Allah, de Verhevene zo dankbaar dat ik hen heb mogen leren kennen, want we hebben zo veel aan elkaar. Vrij snel na mijn shahaada wilde ik het ' moslim zijn' niet meer verbergen voor mijn ouders, maar ik durfde het maar niet te vertellen. Ik wist, mijn ouders accepteren dit niet zomaar! Op een gegeven moment heb ik de knoop doorgehakt en ik had de oplossing: voordat ik naar mijn werk ging legde ik mijn boeken over Islam op mijn bed en banken (ik woonde inmiddels weer bij mijn ouders thuis) en ik dacht, dan ziet mijn moeder het vanzelf wel en begint ze er zelf over. En inderdaad, toen ik thuiskwam vroeg mijn moeder mij verontwaardigd: " Ben jij moslim?!" " Ja", zei ik en mijn moeder werd erg boos. Ik zette me af tegen mijn ouders en hun opvoeding die ze mij gegeven hadden, volgens haar. " Nee!" , dacht ik, " Zien jullie het dan niet? Ik houd van jullie, mijn ouders, maar zet mij af tegen het Christendom!"
Ik zou willen dat ze me een keer om uitleg zouden vragen, maar ze willen niet. Ze horen alleen de vreselijke verkeerde uitlatingen en meningen over de Islam. Ze kennen de zuivere Islam niet. Ik weet dat dit het werk is van shaitan, de duivel. Maar toch, kijk hoeveel mensen zich al bekeerd hebben tot de Islam! Masha Allah wal hamdoelillaah. Alhamdoelillaah, dat ik moslim heb mogen worden en ik hoop dat velen de weg van de Islam ook zullen vinden insha Allah. Want het gevoel van moslim-zijn is niet te omschrijven, zo mooi, maar moet je voelen met je hart...

Wa assalaamoe alaikoem wa rahmatoellahie wa barakaatoeh,
Aicha