Reisverslag van Hadj 2006/2007
Yamina Amfra

Deel 1
Deel 2

Bismillah Ahrahaman íe Rachiem.
14 december 2006 was het zover. Na weken van voorbereiding zaten we dan nu in het vliegtuig op weg naar een werkelijkheid die voor die tijd alleen maar tot mijn verbeelding sprak. Televisie is natuurlijk een medium waar je een reëel beeld kunt krijgen van de Heilige plaatsen maar op de een of andere manier maak je natuurlijk ook zelf nog een 'plaatje 'in je hoofd van wat je allemaal te zien zal krijgen en hoe het allemaal in het echt zal zijn.
Ik voelde me opeens weer dat kleine meisje dat voor het eerst op schoolreisje ging, zo'n spannend gevoel!!
De eerste paar dagen verbleven we in Madinah. De sfeer, de omgeving, het klimaat, alles klopte. In deze tijd kan het daar 's morgens en 's avonds best koud zijn maar dat gaf je longen de ruimte om tot je tenen "heldere" zuurstof in te ademen. Dit had een positief effect op je hele lijf want ik merkte niet eens dat ik 3 a 4 uur per nacht sliep. Je voelt je fit en 'licht'. Wilde je een plekje hebben in de Moskee Al-Masjid An-Nabawi, bijvoorbeeld binnen, dan moest je toch minstens een uur voor Fadjr al bij de Moskee zijn. Vele vele nationaliteiten kwam ik tegen, en allemaal voor een doel. Alleen dat al doet je diep ontroeren en nederig zijn. Als een enkel individu voel je je opgenomen in de massa, als onderdeel van het groter geheel. Dat gevoel heb ik al deze weken wel gehad. Je bent omringd door mede broeders en zusters. Het straatbeeld is volledig bepaald door hijab, amsar of andere kleding die zo bepalend is voor ons als Moslims. Dat geeft een heel vertrouwd gevoel.

Ik heb de graven bezocht van onze Profeet (vrede en zegeningen met hem), Abu Bakr en Omar (moge Allah tevreden over hen zijn). Ik zag dit als een voorproefje voor Mekka. Na veel geduw, getrek en wachten werden we in groepen toegelaten bij de graven.
Alleen….. eerlijk gezegd was het niet helemaal zoals ik verwacht had.
Voor de graven staat een afscheiding van circa 2 meter hoog, zodat we als vrouwen niet dicht bij de graven kunnen komen.
Dit is natuurlijk te begrijpen, vanuit het oogpunt dat er misschien scènes kunnen ontstaan door hoogoplopende emoties. Misschien een idee om er ooit een glazen wand van te maken??
Ook ben ik naar de begraafplaats Al Baqee'geweest waar veel familieleden en metgezellen van de Profeet (v.z.m.h.) begraven liggen.
Daarna nog naar Moskee Qoba geweest. Dat is de eerste Moskee welke in de Islam gebouwd is.

Na deze overweldigende eerste 3 dagen was het tijd om te vertrekken met de bus richting Mekka. Onderweg bij Dhul Hulayfah in ihraam gegaan. Dit doe je door het uitspreken van de volgende intentie: 'Labbayk Allahumma Bi 'Umrah''. We hebben namelijk ook Umrah gedaan, vandaar dat we deze intentie uitspraken. Na 12 uur reizen kwamen we in Mekka aan.
Met de juiste intentie bevestigd door: " Labbayk allahumma labbayk, labbayka laa sharieka laka labbayk, innal hamda wan-ni'mata laka wal-mulk, laa sharieka lak"
(Hier ben ik O Allah, Hier ben ik. Hier ben ik, U heeft geen deelgenoot, hier ben ik. Voorwaar, alle lof en gunsten zijn aan U en de soevereiniteit (is aan U). U hebt geen deelgenoot."

Ik mocht na deze lange busreis kennis maken met de Haram Moskee.
Ons hotel lag er tegenover, dus vanaf het begin mocht ik de indrukwekkende buitenkant al bewonderen. Meteen na aankomst de aankomst Tawaaf gedaan. (Tawaaf-ul-Qudoom)
Dit was midden in de nacht, maar gek genoeg je voelt dat niet.
En zeker niet als je de Moskee doorloopt richting de Ka'ba. Dit gevoel kan ik niet op papier omschrijven……. Een ervaring dat je voelt in je hart, daar kan geen enkel woord tegenop.
Dat moment was ook een beetje tekort want voordat ik besefte waar ik daadwerkelijk was werd ik al opgenomen in de mensenmassa voor de ronden van de Tawaf. In de eerste instantie was het zó druk dat ik het gevoel kreeg dat ik alleen maar bezig was met mensen ontwijken, in plaats van Tawaf. Ik was plotseling alles vergeten wat ik voor die tijd voorbereid had. Het beste is dan om niet te forceren want na ronde 2 van de 7 had ik mezelf weer aardig onder controle.
En kon ik uiteindelijk de Ka'ba bewonderen. Alleen…. Hij is kleiner dan ik dacht. Op televisie lijkt de Ka'ba groter. Maar dit terzijde. Na de Tawaaf, Sa'y gedaan; je loopt dan 7 keer heen en weer tussen de twee kleine heuvels As-Safaa en Al-Marwah.
Dit ritueel symboliseert de wanhopige zoektocht naar water door Hagar de moeder van Ismaël Zij liep 7 maal heen en weer tussen de heuvels en keek boven op de heuvels uit over de omgeving naar een eventueel passerende Karavaan die haar en Ismaël kon redden. Echter… niemand kwam langs.
Maar Allah heeft Haggar en Ismaël gered door middel van de Zamzambron die daar ontsprongen is.

Om 03.00 uur waren we klaar met onze rituelen en toen een beetje gaan slapen tot 05.00 uur want dan is het weer tijd om op te staan voor Fadr en je wilt toch een beetje een goed plekje hebben in de Moskee. Dit was wel belangrijk, zo bleek. Het is namelijk heel gewoon in de Moskee dat vrouwen en mannen door elkaar bidden. Er zijn speciale vakken alleen voor vrouwen maar ben je niet op tijd, dan zitten deze vakken uiteraard snel vol. Dan kun je op een andere plaats bidden maar met het risico dat je letterlijk omringd was door mannen. Naar mate de dagen verstreken werd het ook steeds drukker en vond ik het op een gegeven moment beter om in mijn hotelkamer te bidden, deze lag immers tegenover de Moskee. Ook het hotel werd gerekend als Haram gebied dus was deze plek veel beter voor mij om te bidden.
In deze begindagen van mijn Mekka verblijf zijn we alvast Arafat en Mina wezen verkennen. Velen doen dat om zich alvast een voorstelling te maken wat je te wachten staat in die dagen.
Langs de tentjes gereden in Mina en bij Arafat uit de bus geweest.
Dit was heel belangrijk om voor jezelf de afstanden in te schatten, hoever alles van elkaar ligt. Bij de Jamarah (waar je steentjes gooit) konden we niet in de buurt komen want deze weg was nog afgesloten.
Ook zijn we met de bus langs de heuvel Jabal-anNoer gereden, waar de grot is waar de Profeet (vzmh) zijn eerste openbaring kreeg.
Daarna voor de belangrijkste dagen veel proberen uit te rusten en niet zoveel in de mensenmassa geweest.

De Bedevaart is een eenmalige plicht in het leven van elke Moslim, mits men in goede gezondheid verkeert, de reis kan betalen met eerlijk verdiend geld en geen schulden heeft.

".....En Allah heeft voor de mensen de bedevaart verplicht gesteld, (voor hen) die in staat zijn
Daarheen op weg te gaan…..
(Koran 3:97)

Deel 2

Na een aantal dagen van een goede en vooral rustige voorbereiding was het dan zover. De Dag van Tarwiyah, de achtste dag van de maand Dhul-Hijjah was aangebroken. Dit betekende dat we opnieuw in Ihraam* gingen.
Vandaag was de dag dat we naar Mina zouden gaan. In een bus met beperkte bagage gingen we op weg. Mina ligt ongeveer 8 Km. van Mekka, dus hebben we niet zo lang in de bus gezeten. Het is een pelgrimsplek waar je overnacht in tenten. Talloze witte tenten zorgen voor een witte oase.
Een prachtig uitzicht als je er zo langsrijdt. Een nachtmerrie voor degene die niet meer wisten in welke tent ze verbleven. Ze waren verdwaald, omdat alles op elkaar lijkt. Dat was minder prettig wat velen overkomen is. Na een nachtje slapen met 24 andere zusters in onze tent, zijn we 's morgens vertrokken naar Arafah. Arafah is een pelgrimsplek ongeveer 25 Km. van Mekka. Dit is de plek waar je voor de rest van de dag bent. Je brengt daar je tijd door in diepe spirituele gedachte, door het uitspreken van smeekbedes en het gedenken van Allah.
Na zonsondergang zijn we met een bus vertrokken naar Al-Muzdalifah.
Dit is een plaats die ligt tussen Arafah en Mina. Daar hebben we onze gebeden verricht, 7 steentjes gezocht voor het stenigen van de Jamrah en daar gebleven tot na middernacht.

"Er rust op jullie geen zonde als jullie (tijdens de hadj) een gunst van jullie Heer zoeken. Wanneer jullie dan 'Arafah verlaten, gedenkt dan Allah bij het Gewijde Teken (te Muzdalifah) en gedenkt Hem omdat Hij jullie geleid heeft, terwijl jullie daarvoor tot de dwalenden behoorden."
(koran2:198)

Wij zijn toen met een bus richting Mekka vertrokken en hebben na aankomst 's nachts Tawaaf-ul-Ifaadah (rondgang om de Ka'ba) gedaan en Saý (7 keer heen en weer lopen tussen de 2 heuvels AS-Safaa en Al-Marwah). Daarna nog even twee uurtjes geslapen in ons hotel in Mekka en opgestaan voor het Fadjr gebed. Een paar uur later zaten we al weer in de bus op weg naar de Jamrah om onze eerste 7 steentjes te gooien. Het was er heerlijk rustig. Een geweldige ervaring en ook geruststellend nu ik met mijn eigen ogen kon zien hoe het bij de Jamrah eraan toe ging. Want het 'echte werk' moest nog komen!

Na het stenigen van de eerste Jamrah, zijn we weer naar Mina terug gegaan, om daar de komende dagen en nachten van Tashreeq door te brengen.
Dit zijn de 11de, 12de en 13de dag van de maand Dhul-Hijjah.

De volgende dag begon het echte werk voor wat betreft het stenigen van de Jamaraat.
Aan het eind van de middag zijn we richting de Jamaraat gegaan. De 21 steentjes (plus reserve) hadden we gezocht in Mina. Het is een overweldigend gezicht een zee van mensen voor je te zien, op weg naar de Jamaraat en allemaal met hetzelfde doel. De autoriteiten bewaakten de veiligheid heel goed. Er werd met wakend oog toegezien dat er niet teveel mensen tegelijk steentjes gingen gooien. Ook is er de laatste jaren veel aan veiligheid gedaan door verschillende niveaus aan te brengen bij de Jamaraat van waar je kunt gooien. Men is momenteel nog met een etage bezig, zodat in de toekomst men steentjes kan gooien vanaf de begane grond, 1e en 2e etage.

Maar All'hamdoulliah, het is allemaal goed gegaan. Zelfs ik, met mijn bescheiden lichaamslengte, kon helemaal voor aan staan. Ik heb dus niemand een hersenschudding of een gat in zijn hoofd bezorgt. Er zijn natuurlijk altijd wel mensen die van grote afstand gooien. Maar het merendeel wachtte rustig af totdat ze ook wat dichterbij konden komen. En in de dagen die volgden ging het precies zo. Alleen zijn wij zelf na de 2e dag weer richting Mekka gegaan.
Dit hebben we lopend gedaan. Op zich is dit prima te doen, Je loopt in de schaduw want alles is overdekt of je loopt door een tunnel.
Weer aangekomen in Mekka, voelde je de moeheid van de afgelopen dagen wel degelijk.
Ik voelde me stoffig, warm, opgelucht en met een hart vol liefde en licht (moeilijk om te omschrijven) , ik had de hadj volbracht…..

Voor wat betreft het offeren, is het tijdens de Hadj een andere belevenis dan thuis hier in Nederland. Omdat je deze dagen zoveel andere verplichtingen hebt, valt het offeren daarbij een beetje in het niet. Zoals het bij ons ging, ben je er niet bij. De rituelen worden voor je gedaan. Zelf hadden we een klein stuk vlees gekregen en de rest van het offerdier is meteen naar arme mensen gegaan.

De dagen erna was vooral veel rust nemen. Ook waren veel mensen in een minder goede conditie dan anders. Dit soort dagen zijn toch wel heel vermoeiend.
Zelfs in deze tijd, want het is er niet zo warm. Ongeveer 30 graden overdag en 24 a 25 graden 's nachts. Ik heb me zelf meerdere malen proberen voor te stellen hoe het allemaal zou zijn als je daar bent en de temperatuur gaat ver boven de 40 graden…..

Na de nodige kleinigheden voor het thuisfront gekocht te hebben kwam de dag voor de afscheids-Tawaaf (Tawaaf-ul-Wadaa'), 7 maal rond de Ka'ba.

Aan deze indrukkwekkende reis komt nu langzaam een einde.
Moe, met een hoofd vol indrukken, wat nog weken lang zal 'spelen' door mij, pak ik de koffers in. Indrukken die je niet kunt omschrijven met woorden.
Maar je wel voor altijd verandert. Positieve indrukken maar ook negatieve.
Ik heb me voorgenomen om de negatieve achter mij te laten en de positieve in mijn leven mee te nemen als een les. Als je zo tussen je mede broeders en zusters loopt, komend vanuit de hele wereld, voel je een band, een hele sterke band met elkaar. Tegelijkertijd voel je je zelf zo klein, een schakel in het geheel. Je voelt de energie, de aanwezigheid van Allah?
Misschien, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat de vrees voor Allah en de energie die je van binnen voelt in elkaar overlopen. Dat creëert een gevoel bij je van binnen die niet met woorden te omschrijven is. Daarom laat ik mijn hart volstromen met herinneringen aan mijn hadj en met hoop dat Allah mij hadj zal accepteren.

"Wanneer jullie dan jullie hadj rituelen hebben voltooid, gedenkt dan Allah zoals jullie je vaderen gedenken, of nog intenser. Er zijn mensen die smeken: "Onze Heer, geef ons in de wereld."
Maar er is voor hen in het Hiernamaals geen aandeel."
(Koran2:200)

Moge Allah de hadj accepteren van alle broeders en zusters die geweest zijn.
Amien

As salaam aleikoum wa rahmatoullah,
Yamina

* Ihraam: een staat waarin het verboden is om bepaalde zaken te verrichten die op andere tijdstippen wel zijn toegestaan. Tijdens deze staat worden de verplichtingen van Hadj en 'Umrah verricht.

Yamina@moslima.nl

Terug naar Geloof Artikelen