Lente

Het is nog maar een paar weken geleden dat we ons een weg door de sneeuw moesten ploeteren. Dat werd overigens niet door alle patiënten in dank afgenomen: als ik vertraging had doordat ik vast zat in de sneeuw bij de kinderopvang of als ik weer in een file terechtkwam, waardoor ik wat later op de praktijk kwam dan werden sommige patiënten ongeduldig. Natuurlijk waren er ook begripvolle mensen. Het was echt aanpassen! (aan het weer)

Afgezien van deze stress (zonder winterbanden) heb ik genoten van al het witte fraais dat ons werd geschonken. Gelukkig hebben we echte buitenkinderen en hebben zij zich ook prima vermaakt. Idjaz kon het niet lang volhouden op de slee in de kou, ondanks dekentjes en een superdik skipak. Deze waren trouwens niet aan te slepen deze winter. Gelukkig had ik alles bewaard en ook dankzij Oma S’ cadeau (nieuw groter skipak) is Idjaz warm de winter doorgekomen.

Wat de lente zal brengen is niet lang verborgen gebleven: alles groeide en ontpopte naar de zon toe, maar ook ik besefte dat ik aan veranderingen toe was.

Een paar weken geleden gingen we naar een emigratiebeurs, ik keek mijn ogen uit: zo ontzettend veel stands en informatie. Grote aanwezigen waren Scandinavië, Frankrijk, maar ook Nieuw-Zeeland, Australië en Canada.

Mijn lieve vriendin K is geëmigreerd naar Canada en haar verhalen, maar ook hoe het daar is om als moslim te leven, heeft mij aan het denken gezet over het huidige leven in Nederland. Al heel wat jaren heeft Habib de droom om naar Nieuw Zeeland te gaan, nu hij bijna zijn opleiding heeft afgerond zijn we serieus aan het overwegen daar een jaar te wonen en te werken.

Omdat het huidige werk mij geen voldoening meer gaf en door onze plannen heb ik mijn ontslag ingediend. Ik schreef al eerder over de sfeer waar ik soms in moest werken. Plus dat ik meer vrijheid verlangde: vrij zijn wanneer ik het wilde, werken wanneer het mij uitkwam en waarin de kinderen het minst zouden worden belast. Ik besef heel goed dat ik in deze tijd, waarin ontslagen vallen een luxepositie inneem, maar na al die jaren fulltime werken en nu drie kinderen is het beter meer tijd voor mezelf en de kinderen te nemen. Men is vaak bang om dingen anders te doen, ik maak regelmatig de balans op, hoe het thuis en op het werk gaat.
Wees niet bang voor veranderingen, vraag Allah altijd om raad, er is zelfs een bepaald gebed voor het geval je moeite hebt keuzes te maken, de zgn. Istikhara salaat. Voor de duidelijkheid: ik blijf natuurlijk huisarts, ik ga waarnemingen en diensten doen. Daarnaast moet ik me nodig bij- & nascholen. Om geregistreerd te zijn/blijven als huisarts moet je aan bepaalde criteria voldoen, oa aan studie. De studiepunten zijn voor mij lastig te behalen, elke dag/avond is er wel iets. Gelukkig zijn mijn ouders bereid op te passen, moge Allah SWT hen hiervoor zegenen.

Over vrijheid gesproken: ik schrijf dit op Bevrijdingsdag, na een memorabele dodenherdenking. Mijn eerste gedachten waren “daar gaan we weer”, als het maar niet een… (vul maar zelf in) is. Wat een respectvolle herdenking moest worden, voor allen die stierven voor vrijheid, mondde even uit in paniek en 63 gewonden. Gelukkig is het goed afgelopen en het deed me goed om de kracht te zien van een ceremonie die doorging.
Met dodenherdenking gaan mijn gedachten uit naar alle onschuldigen, die hun leven lieten in oorlogstijd; vergeet niet dat er nog altijd ellende is in de wereld, hoort iemand trouwens nog iets van Darfur?

Deze column zou eerder uitkomen, maar Zamiena kwakkelde al lange tijd, na lang wikken en wegen overlegde ik met een KNO-arts, hij was duidelijk: Aisa, ze moeten er echt uit! (De amandelen). Mash”Allah ze knapt goed op na de operatie, eten gaat nog niet optimaal, maar Insh’Allah gaat het beter met haar.

Je begrijpt dat mijn energie ook niet optimaal is, ik hoop echt vaker te schrijven. Helaas kan ik jullie niet meer oproepen voor het Benefietconcert, 2 mei jl. van Islamic Relief, ik kon er niet heen. Insh’Allah is er een mooi bedrag bij elkaar gebracht om de goede werken voort te zetten. Volgende keer hoop ik er bij te zijn!

Nog een tip die mij weer aan het denken heeft gezet hoe groot het verschil is tussen de mensen in Afrika en hier: Paul Rosenmöller en de kracht van Afrika. Ik werd geraakt door een kansarme jongere, een intelligente jongen van ca 22 jaar, hij wil verder studeren, maar woont in een vluchtelingenkamp, hij benadrukte dat hij alle moeite zal doen om te kunnen studeren (elke donderdag avond op Ned 2)

Ter afsluiting een Koranvers en een vredige groet,

"En de dienaren van de Erbarmer zijn zij die bescheiden op de aarde rondwandelen en wanneer de onwetenden hen toespreken zeggen: ‘Vrede.’ ( Koran 25:63)

Tot de volgende keer!
Wilt u reageren op mijn Column, mail mij via webmaster@moslima.nl

Terug naar de beginpagina Column