Meer-dan-een-jaar-overzicht

Allereerst een gezegende Ramadan gewenst, dat Allah SWT jullie vasten en gebeden moge verhoren!

Wat is het alweer lang geleden dat ik geschreven heb.
Allah heeft ons in juli 2008 een prachtige blonde (!) zoon geschonken: Idjaz
(Spreek uit: è-dj-aaz) Zijn naam betekent wonder, en het is inderdaad een wonder dat ik met mijn zwarte haren en bruine ogen een blonde blauwogige zoon mag krijgen. H is blank, met moeite krijgt hij een tintje. Onze dochters hebben wat meer trekken van mij, hoewel ze groene en blauwe ogen hebben. Je kunt je voorstellen dat we veel bekijks trekken, er is mij al regelmatig gevraagd of Idjaz een oppaskind is, ik heb er nog niet echt een gevat antwoord op kunnen vinden. Er heeft zelfs iemand gevraagd of hij geadopteerd is!

Idjaz is in juli 1 jaar geworden. De bevalling vorig jaar was Mash' Allah goed te doen, maar het is geen hobby van me, (die rugweeën waren vreselijk) Idjaz was omstrengeld met een navelstreng, gelukkig trad de verloskundige daadkrachtig op, en is alles goed gegaan. Hoewel Idjaz erg klein was en weinig reserves had, liet hij ook zijn kracht zien. De dagen daarna bleek onze zoon gauw moe en kostte het hem veel moeite bij mij te drinken, uit een flesje vond hij makkelijker (borstvoeding vergt van een baby een bepaalde tactiek en kracht, wat bij een flesje niet hoeft). Omdat ik twee goede ervaringen met borstvoeding had heb ik flink moeten doorzetten. Mijn dagen (en nachten) waren gevuld met kolven, proberen te voeden en flesjes afgekolfde moedermelk te geven. Ik was niet de vrolijkste in huis, maar het gaf me moed als ik zag dat Idjaz elke dag sterker werd. Na ongeveer vier maanden had Idjaz de slag te pakken, en was hij sterk genoeg om aan de borst te drinken. Moedermelk is verreweg het beste wat een baby kan krijgen. (zie artikel elders op deze website)
Het is een mooi wonder dat een baby eerst 9 maanden in je groeit en daarna nog een half jaar na de geboorte door jouw moedermelk groeit.
Idjaz heeft mij nog meer Sabr ( geduld) geleerd. Helaas kon ik vorig jaar voor het eerst in (dertig jaar?) niet deelnemen aan de vasten, ik wilde niet het risico lopen dat de borstvoeding weer moeizaam zou gaan toen het eindelijk goed op gang kwam. Hoewel ik weet dat ik verstandig had gedaan, was ik toch verdrietig, dat ik deze speciale aanbidding niet kon doen.
Ondertussen was ik uitgeput, aan werken kon ik niet denken, gelukkig kon ik in goed overleg met mijn collega mijn werkdagen weer opbouwen.

In een jaar gebeurt er heel veel zoals de bevrijding van Ingrid Betancourt , Idjaz begon te lachen. In Georgië waren er problemen en Stan Storimans (cameraman) komt om het leven, in Finland richt een jongeman een bloedbad aan op een school. Idjaz gaat naar kinderopvang en vindt het leuk naar de andere kinderen te kijken. Er komt een crisistijd en Obama wordt de 44e president van Amerika. Idjaz krijgt zijn eerste hapjes. Januari is de koudste maand in tien jaar, en we hebben geschaatst op natuurijs! Een Nederlands politicus wordt vervolgd voor anti-islamitische uitspraken. Idjaz krijgt zijn eerste hapje. In Gaza is er oorlog. Idjaz draait om. Op Koninginnedag rijdt een man in op een groep mensen. Idjaz kan goed zitten en is een billenschuiver. Aanslagen in Irak en Afghanistan gaan nog steeds door. De Dalai Lama kwam naar Nederland om innerlijke vrede te brengen naar Nederland , maar tijdens de Europese verkiezingen is er alleen winst voor kritische partijen, waarbij een bepaalde Nederlandse partij veel winst boekt. Bij elke patiënt dacht ik toen: wat heb jij eigenlijk gestemd?

Ik maak me zorgen om de huidige maatschappij en vraag me keer op keer af of onze kinderen een goede toekomst hier zullen hebben. Gezond verstand, respect voor elkaar en praten met elkaar overbrugt vele vooroordelen. Als ik met anderen mijn zorgen deel, dan denkt men dat het wel allemaal mee zal vallen in de politiek. Het is niet alleen in de politiek, maar ook op straat, op school: men is botter geworden. Het is een tendens om alle allochtonen en moslims over een kam te scheren. Ik las zelf ergens dat de aanslag op Koninginnedag het gevolg is van de moslims, moslims zouden de agressie naar Nederland hebben gebracht. In de wereld zijn er goede en slechte mensen, ook onder moslims. Maar waarom moeten de goede moslims het steeds ontgelden? Zich steeds verdedigen?

In mijn spreekkamer merk ik ook dat niet altijd iedereen vriendelijk is. Het is algemeen bekend dat de patiënt mondiger is geworden, maar dat onbeschofte, kan ik niet begrijpen. Ik behandel mensen met respect, maar wat je wel eens over je heen krijgt, is met geen pen te beschrijven. Misschien ligt het wel aan mijn kleur? Ik word er onzeker van. Gelukkig zijn er genoeg patiënten die graag bij mij komen, dat haalt het negatieve weg, maar de toekomst?
Ruim een derde (36 procent) van de Turkse en Marokkaanse moslims in Nederland wil emigreren door de groeiende populariteit van G. Wilders. Meer dan de helft van de moslims (51 procent) denkt er wel eens over om het land te verlaten. 76 procent van de moslims voelt zich in Nederland thuis, maar 57 procent geeft aan zich door de toenemende populariteit van deze politicus minder thuis te voelen. Twee op de vijf moslims zeggen vaker te worden gediscrimineerd sinds zijn stijgende populariteit. Bijna een kwart van de moslims (24 procent) zegt geregeld te worden gediscrimineerd in Nederland. Bijna driekwart van de moslims heeft het gevoel dat autochtonen hen negatiever beoordelen sinds deze opkomst. Er zijn ook moslims (18 procent) die het eens zijn met de punten van de PVV! En een op de drie moslims vindt het wel logisch dat een deel van de Nederlanders op hem stemt. (Bron: AD)
Ik zelf denk dat de aanhangers van PVV niet van Nederland houden, zij maken meer kapot dan dat ze helend werken.

Misschien neem ik de gok en emigreer ik!

Nog een gezegende Ramadan! En deel de vrede met elkaar!
Nog een tip: de " Ramadan's chronicles" op www.tariqramadan.com.

Tot de volgende keer!
Wilt u reageren op mijn Column, mail mij via webmaster@moslima.nl

Terug naar de beginpagina Column